zaterdag 18 april 2009

Verhuisde wegens Verhuis

.
Deze blog is (voorlopig althans) opgegeven.

We zijn verhuisd naar de blog:

NIETZSCHE's BASTAARD

op http://zarathoestra.wordpress.com

Misschien komt het tot een werkverdeling tussen beide blogs,
maar de combinatie ernst, satire & poëzie
blijkt niet langer houdbaar.

donderdag 16 april 2009

= = CHATTERTON by Henry Wallis (1856) = =

.
Cancioncilla del primer beso

En la mañana verde,
quería ser corazón.
Corazón.

Y en la tarde madura
quería ser ruiseñor.
Ruiseñor.

(Alma,
ponte color de naranja.
Alma,
ponte color de amor)

En la mañana viva,
yo quería ser yo.
Corazón.

Y en la tarde caída
quería ser mi voz.
Ruiseñor.

iAlma,
ponte color naranja!
iAlma,
ponte color de amor!

~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ditty of First Desire

In the green morning
I wanted to be a heart.
A heart.

And in the ripe evening
I wanted to be a nightingale.
A nightingale.

(Soul,
turn orange-colored.
Soul,
turn the color of love.)

In the vivid morning
I wanted to be myself.
A heart.
And at the evening's end
I wanted to be my voice.
A nightingale.

Soul,
turn orange-colored.
Soul,
turn the color of love.

.
Federico Garcia Lorca

============
Dit is meteen ook het einde van deze blog.


.

woensdag 15 april 2009

. . . . . . . I start my Summer Sleep . . . . . .

.
Ik las in mijn kwaliteitskrant
(die "gebeten is om te weten")
over de long van een Rus
waarin een sparrenboompje van 5 cm. groeit,
dat 3 op 1 miljoen Senseo's kunnen "ontploffen",
over de "ellende" van de luxerestauranthouder
van het Kasteel Het Witlof in Brasschaat,
dat Tine Van Rompuy gezichtscrème van Vichy gebruikt
en dat de gokchinees al 4 jaar niet meer in België is geweest.
Dat voor hooguit 100 eurocent.
Dag Allemaal! Als je maar Flair hebt!

Het café achter mij verzachtte gelukkig
mijn zeden en leden
met "Sweet Caroline" van Neil Diamond.


I've got enough to take a long breath!
These are Perfect Days to kill People's SuperEgo!
See you on the Night of September 28th!

With thanks to Caroline Kennedy

.

maandag 13 april 2009

Pessoa's Liefdesbrieven

.


Toutes les lettres d'amour…


Toutes les lettres d'amour sont
Ridicules.
Ce ne seraient pas des lettres d'amour
Si elles n'étaient pas
Ridicules.
Moi aussi, dans le temps, j'en ai écrit;
Elles étaient, comme les autres,
Ridicules.
Les lettres d'amour, si l'amour existe,
Doivent être
Ridicules.
Mais, au bout du compte,
Ce sont les gens qui n'écrivent jamais
De lettres d'amour
Qui sont
Ridicules.
Comme je voudrais revenir au temps
Où j'écrivais,
Sans m'en rendre compte,
Des lettres d'amour
Ridicules.
La vérité est qu'aujourd'hui
Ce sont mes souvenirs
De ces lettres d'amour
Qui sont
Ridicules.
[Tous les mots excessifs,
Tous les sentiments excessifs,
Sont, bien sûr,
Ridicules.]

21 octobre 1935
[Publié sous l'hétéronyme d'Alvaro de Campos]



Todas as cartas de amor...


Todas as cartas de amor são
Ridículas.
Não seriam cartas de amor se não fossem
Ridículas.
Também escrevi em meu tempo cartas de amor,
Como as outras,
Ridículas.
As cartas de amor, se há amor,
Têm de ser
Ridículas.
Mas, afinal,
Só as criaturas que nunca escreveram
Cartas de amor
É que são
Ridículas.
Quem me dera no tempo em que escrevia
Sem dar por isso
Cartas de amor
Ridículas.
A verdade é que hoje
As minhas memórias
Dessas cartas de amor
É que são
Ridículas.
[Todas as palavras esdrúxulas,
Como os sentimentos esdrúxulos,
São naturalmente
Ridículas.]

Álvaro de Campos, 21.10.1935


...كُلُّ رسائلِ الْحُبِّ

فِرْناَنْدوُ پِصُوا
َّ
كُلُّ رسائلِ
الْحُبِّمَدْعاَةٌ
لِلسُّخْرِيَّةِ.لن
تكونَ رسائلَ
حبٍّ لَوْ لَمْ تَكُنْمَدْعاَةً
لِلسُّخْرِيَّةِ
.□ □ □
أنا أيضاً،
آنذاكَ، كتبتُها
؛وكانتْ،
كَالْأُخْرَياتِ،مَدْعاَةً
لِلسُّخْرِيَّةِ.
□ □ □
رَساَئِلُ الْحُبِّ،
إِنْ كانَ ثَمَّةَ
مِنْ حُبٍّيَنْبَغيِ
أَنْ تَكوُنَمَدْعاَة
ً لِلسُّخْرِيَّةِ.
□ □ □
لَكِنْ فيِ آخِرِ
الْمَطافِفَالناَّسُ
الَّذيِنَ لا
َ يَكْتُبوُنَ
أبداًرَساَئِلَ
حُبٍّهُمُ الَّذيِنَ
يَكوُنوُنَمَدْعاَة
ً لِلسُّخْرِيَّةِ.
□ □ □
كَمْ أَوَدُّ الْعَوْدَة
َ لِزَمَنٍكُنْتُ
أَكْتُبُ فيِهِدوُنَ
التَّنَبُّهِ لِذَلِكَرَساَئِلَ
حُبٍّمَدْعاَةً لِلسُّخْرِيَّةِ.
□ □ □
أَلْحَقيِقَةُ
الْيَوْمَأَنَّ ذِكْرَياَتيِحَوْلَ
رَساَئِلِ الْحُبِّ هاَتِهِما
َ هِيَ إِلاَّمَدْعاَةٌ
لِلسُّخْرِيَّةِ.
□ □ □
[كُلُّ الْكَلِماَتِ
الْمُغاَلِيَّةِكُلُّ
الْأَحاَسيِسِ
الْمُغاَلِيَّةِبِطَبيِعَةِ
الْحاَلِمَدْعاَةٌ لِلسُّخْرِيَّةِ.]
1935.10.21
[أَلْڤاَروُ ديِ كاَمْپوُّسْ ]
.

...... Woman is the Nigger of the World ......

.
ze stopt wat pas geboren is
vol met methylfenidaat
en met wat op verse yoghurt lijkt
bindt met koperdraad
het wicht zijn stembanden klem
stuurt hem en haar naar het scoutskamp

ze trapt zowaar spinnen dood

en nog is ze niet voldaan
ze gaat al wat niet rein en zuiver is
te lijf met bleekwater en azijn
tussen badkamer en keuken
vierendeelt ze een triootje pedofielen
en geeft by the way ook nog de kat
een trap onder d'r gat

steeds is ze in de weer


= = = = = = = = = aardbeving = = = = = = =

.
deze tijd die ons rest
woorden nu nog splijtbaar zijn
uit hun merg fris gezang opdwarrelt
sneeuw de kinderen bedwelmt

ouders doodgeboren worden
en neervallen als rotte koninkrijken

ik verder niets te zeggen heb
maar luister als een veulen
naar wat onzichtbaar is

de velden die over de horizon reiken
nog niet in halfronden zijn verdeeld
met scherpe randen en hoektanden

o wee
de Somalische kust
die niet langer blauw oogt
maar van gif en Antwerps afval
is vergaan

nog een paar jaar
cowboy en indiaantje spelen
klimmen in hoge bomen

nu moeder op weg is naar het dorp
voor een paar schamele
schellen kaas en hesp

de bronstige lucht
maakt de aarde zacht en warm
ik zorgeloos droom

tot de aarde beeft
en de goden geniepig
de benen nemen

ik mezelf niet meer herken
noch in mij noch in haar
en zeker niet in de toren
die nog rechtop staat

[13/04/2009]

. . . . . . . . . . . turquoise . . . . . . . . . .

.
Sarko
saw the flowers
peeping through

what's your opinion,
my beloved Carla?

all these turkish women
stampeding the Euro-
pean killing fields
eating our dotted
Easter eggs

but mister president
these females are not turkish
don't you see
they aren't old and fat
that one there
for instance
(watch your steps, poor Nicolas)
is not turkish

she is turquoise

.

~~~~~ The Devils in these Easter Days ~~~~~

.

We took no Last Supper on Thursday,
We did not hang on a cross on Friday,
We did not gave up the ghost around 3 p.m.,
We did not hide on a silent Saturday,
We were not resurrected on Sunday,
and
We don't have to wait 40 days to ascend to heaven.

So these days,
Nothing happens,
All That Is Solid Melts into Air
.

vrijdag 10 april 2009

Hypocrite lecteur

.

Hypocrite lecteur, - mon semblable, mon frère!
[Charles Baudelaire, Les Fleurs du Mal]

Zarathoestra's gedachte van de eeuwige terugkeer
en de gedachte die op het oorkussen opkomt
"Nog een klein kwartiertje blijven liggen"
zijn complementair.
[Walter Benjamin, Zentralpark]

donderdag 9 april 2009

Het Ultieme Einde van de Mensheid

.
ZAK, krant "De Morgen", the day before today (aka The Last Day)

7 juni: Slaap tot 13 uur!

.
De Grondwet voorziet niet dat maskers, foto’s of tv-beelden zich kandidaat kunnen stellen voor verkiezingen. Wat voor zin heeft het dan te gaan stemmen als die mensen die zich "politici" durven noemen, niemand meer vertegenwoordigen en dus volgens de Grondwet ook geen volksvertegenwoordigers zijn; als dat Parlement alleen dient om het namiddagprogramma van de VRT te vullen met volksvermaak, Koekelbergse intriges, afgevoerde circusacts en dwaasheden allerhande.

Ga gewoon niet stemmen. Je leeft maar één keer en je verplaatsen om een half uur als een idioot in de rij te staan wanneer buiten de zon zal schijnen en de bloemen zullen bloeien, is "sociaal" én "economisch" én "ecologisch" onverantwoord. En blanco of ongeldig stemmen is laf!

Laat ze zien dat ze je energieverbruik niet verdienen.

De Oorlog tegen de Jeugd in een Nieuwe Fase

.
In de Oorlog tegen de Jeugd wordt links en rechts een tandje bijgestoken.
Nu willen beleidsmakers je de toegang tot het voetpad verbieden als je het riskeert met een mp3-speler de straat op te gaan. Voor één keer krijgt Yves Desmet van De Morgen van mij een dikke 10 op 10.

[De Morgen, "De Gedachte", 9 april 2009]

Standpunt
Mp3

Welke onverlaat beweerde daar ook alweer dat de Wetstraat in een diepe lethargie van non-activiteit gedompeld is, in afwachting van de verkiezingen?

Gelukkig zijn er nog regeringsleden die niet op een inspanning meer of minder kijken om dat lasterlijke verhaal de wereld uit te helpen. Zo overweegt staatssecretaris voor Mobiliteit Etienne Schouppe een verbod voor voetgangers en fietsers om een mp3-speler te dragen in het verkeer. Hij heeft daarover een studie besteld.

"Ik sta niet te trappelen van ongeduld om weer een nieuw regeltje uit te vaardigen", zegt Schouppe, maar ja, "verschillende parlementsleden én verkeersdeskundigen zeggen dat zo'n verbod nodig is omdat mp3's een mogelijke bron zijn van ongelukken."Wat doe je dan als verantwoordelijk politicus, geconfronteerd met zo'n spontane uitbraak van bezorgdheid en maatschappelijke betrokkenheid?

Want laten we eerlijk zijn, de maatschappelijke impact van het probleem kan niet overschat worden. Werkelijk dagelijks staan de krantenpagina's vol met verhalen van mensen die aan hun einde zijn gekomen door op het voetpad iets te luid U2, Laura Lynn of K3 door hun oordopjes te laten schallen. Een betrokken politicus neemt dan zijn verantwoordelijkheid.

Niet alleen dient de staatssecretaris ten volle aangemoedigd te worden met dit initiatief, eigenlijk verdient het nog uitbreiding. Dient er ook niet dringend een onderzoek uitgevoerd naar de toelaatbaarheid van winterpetten met oorkleppen, om maar iets te noemen. Ook daar ziet men kouwelijke medemensen soms totaal onverantwoorde risico's mee nemen, omdat zij al evenmin omgevingsgeluiden kunnen waarnemen.

Zouden bejaarden met een hoorapparaat niet eerst een attest van degelijke werking dienen voor te leggen aan de wijkagent, alvorens zich voor hun boodschappen op pad te begeven? Een verantwoordelijk politicus kan immers niet voorzichtig genoeg zijn.

Bovendien kan ook het anticrisiskarakter van dit voornemen moeilijk onderschat worden, denk maar aan de duizenden nieuwe stadswachten die in dienst zullen moeten worden genomen om de eventuele maatregel te controleren en af te dwingen.

En dan lopen er nog criticasters rond die durven te beweren dat dit land niet bestuurd wordt.

Yves Desmet, Politiek commentator

En natuurlijk verschieten die nieuwe fascisten dan dat hun ruiten worden ingegooid, dat ze met een karabijn beschoten worden of dat jonge snaken betonnen palen van spoorwegbruggen gooien.

old friends never die

.

SPYTRASH

SPYTRASH

cartoon Kevin Siers

er is in de States in zekere kringen nogal wat te doen om deze m.i. bijzonder lelijke cartoon van Kevin Siers, die werkt voor een 50 tal magazines. maar ja, wat wil je? Siers doet maar wat veel belangrijkere mensen voor hem hebben gearrangeerd.

woensdag 8 april 2009

Brief aan Griet "The Pagan Woman" (Barcelona)


Hi Griet,

Dank voor je lieve en wijze brief. Ik zie me daar al zitten op de Ramblas. Dat moet 20 jaar geleden zijn. Toen ze daar aan het werken waren aan het Olympisch Stadion en je op 200 meter afstand moest blijven. Maar goed, daarvoor schrijf ik je niet.

1. ja, ik zou me moeten afkeren van al dat werelds gedoe. maar als ik zeg dat ik een dag niets ga doen, komt er allerlei vuiligheid van "binnen" op me af. ik moet dus wel "bezig zijn" om dat weg te duwen. ik ben altijd gefascineerd geweest door "onthechting" en "peace of mind", mijn hoofd leeg maken dus, maar blijkbaar leent mijn lijf zich daar niet voor. natuurlijk zou ik moeten stoppen met roken of met cola drinken, maar het lijkt alsof ik die opwinding nodig heb, als zeflbescherming.
2. ik heb een heel rijk leven gehad en ik heb er vergeleken met veel mensen van mijn leeftijd nog altijd één, vind ik. ik heb me in verschillende kledijen gestoken, mensen van de meeste diverse strekkingen en milieus gekend, boeken gelezen die elkaar vierkant tegenspraken. ik heb met sukkelaars en ministers gegeten. ik heb zelf boeken geschreven waarvan minstens een paar mensen vonden dat ze hoogst uitzonderlijk waren. ik luisterde naar sappige verhalen en aanhoorde logisch opgebouwde toespraken. het heeft me nooit geïnteresseerd om daar allemaal orde in te scheppen, integendeel. mensen die coherent en consequent zijn met zichzelf, vind ik uitermate saai en voorspelbaar. ze verrassen je nooit. ze zijn dood eigenlijk, het zijn standbeelden. maar met het ouder worden voel ik dat mijn geest dat gewriemel in mijn hoofd niet meer aankan zoals ik dat vroeger wel kon en dat ik ook niet meer zo maar wat er in de wereld gebeurt daar ergens naast kan plaatsen. alsof mijn schuifladen en opbergkasten nu reeds uitpuilen. het wordt een soep in mijn hoofd. ik zweer 's avonds af wat ik 's morgens heb bedacht. wat ik een uur geleden met diepe vreugde ervaren heb, blijkt een uur later niets meer te betekenen. gans die soep zorgt er ook voor dat ik een taal spreek die niemand nog begrijpt, ik heb de indruk gevoelens te hebben waar niemand bij kan. de mensen die zich over me willen "ontfermen" als ik het eens echt moeilijk heb, moet ik heensturen want ze hangen de big mama uit op de meest dwaze katholieke manier, alsof ze me willen "redden". ik zou niet weten waarvan ze me zouden moeten redden, ik heb eerder de indruk dat ze me alles willen ontnemen wat ik zo mooi vind aan mezelf en me willen verengen tot wat ik net zo verwerpelijk vind aan mezelf.
3. ik ben eigenlijk een kind geweest dat in de velden altijd vrij zijn gang kon gaan, maar thuis moest ik op mijn hoede zijn. vandaar die constante drang in mijn leven om de mensen uit te dagen, om te zien hoever ik kon gaan, of ze echt op mijn smoel zouden slaan. zoals nu het risico om intellectueel of juridisch op mijn bek te krijgen, om te zien of ze me echt naar het gevang willen sturen bijvoorbeeld. zonder de opwinding en de onrust die dat risico met zich meebrengt, kan ik blijkbaar geen plezier beleven aan mezelf. vandaar ook dat ik niet kan rusten. en zeker niet met een hart dat na de tien jaar lange apnoë veel te snel klopt, een onomkeerbare fysieke toestand van mijn hart. is het ziekte? een genialiteit? ik ben geen dokter, dus wat moet ik daarop antwoorden? dat zij die die vragen stellen, er zelf op antwoorden in plaats van mij ermee lastig te vallen. tenslotte zijn oplossingen altijd op zoek naar problemen veeleer dan omgekeerd.
4. och: als ik me goed voel ben, voel ik me helemaal niet eenzaam. en als ik me slecht voel, heb ik afkeer van mensen: als ik dan iemand contacteer, voel ik de kloof, de teleurstelling dat mensen zich niet kunnen inbeelden waar ik mee bezig ben. mensen die direct panikeren als ik over dood en sterven spreek, terwijl het gevoel te sterven precies het moment is waarop je het leven in je voelt. die mensen verstaan dat niet. en de mensen van de VUB van vroeger die dat wel verstonden, zijn nu eerbiedwaardige gesettlede proffen geworden en ik ben in hun ogen maar een loser, iemand die raaskalt. dus die kennen me niet meer. dat doet wat pijn, ja, maar daar heb ik al lang mee leren leven. ik weet dat een slechte dag nooit langer dan 48 uur duurt (afhankelijk van het weer). en als ik in bed blijf liggen, heb ik drie katten die zich naast me komen vlijen: een warmte die schril afsteekt tegen het gezaag van mensen die op bezoek komen en je lastig vallen met "goede raad". de postbode: daar valt nog een klapke van mens tot mens mee te slaan. maar die hoog opgeleiden en gediplomeerden: dat zijn toneelspelers. soms heel talentrijk, maar toch niet meer dan toneelspelers.
5. en mijn lichaam verzorgen. ja, dat zou ik moeten doen. maar voor wie of voor wat? al ben ik megalomaan, ik weet dat de mensheid niet tot mij te herleiden is en dat ik de mensheid niet zal redden, net zoals een ander, ook Obama, dat niet zal doen. te zien dat anno 2009 iedereen vervalt in de fouten van een halve eeuw geleden, in depressie/agressie, in voorspelbare dwaasheden en goedkope show die voor kunst moet doorgaan: ja, dat knaagt. maar dat heeft enkel met mijn kort leven te maken in een bijzonder tijdperk, de Welvaartstaat en allerlei soorten emancipaties. maar dat was één nanoseconde in de Geschiedenis, en niet het Grote Voorbeeld.
6. dus waarom niet sterven en juist daardoor voelen dat er nog leven in je zit? en wat moet ik nog "bewijzen"? ik heb alles bewezen! dus: verdere ambities dan wat stoeien, me amuseren en mensen op verkeerde benen zetten en op stang jagen heb ik niet. ja: kijken hoe ver ik kan gaan vooraleer op mijn smoel te krijgen en dan zoals in die film (ik herinner me de titel niet) door Marilyn Monroe rechtgetrokken worden, het bloed van de wangen geveegd worden met een frivool zakdoekje, terwijl de aanvaller als de échte verliezer moet afdruipen. dat is het enige waarvan ik nog droom: de smile en de ogen van Marilyn Monroe in die film. dat is veel meer dan waarvan andere mensen dromen, als ze nog dromen! althans: zo komt het me over.

Voilà! Ik hoor binnenkort wel wat je daar gedronken hebt op de Ramblas. Diest? Tja!

Liefs,

Eric

brothers and sisters

.
brothers and sisters
that so easily forgot all the forbidden games
they played some ten years ago
when they still were truly innocent

the one goes to the left
the other to the right

the one goes upstairs
the other dies in the cellar
it is said they started a quarrel
over some silly heritage

and now they send each other christmas cards
and more exceptionally
a box of cheap Belgian chocolates

so do my desiring thoughts

one got lost in a oneway street in Zagreb
and one thinks she's smashing
the windows of the Royal Bank of Schotland

in Edinburgh

in the morming of the full moon
she ate too many strawberries
she could not name her brother

who was flirting with some receptionist
at the Zaventem airport check-in desk

and when on some terrace of the Ramblas
I read the frontpage of The Guardian
pictures of nude models put me under house arrest
who is the one that succeeds to escape
and fly to Lebanon?

sitting before my window
I walk the streets of Shanghai
- and sleeping in my bed
I cultivate seeds in the International Space Station

two policemen ask my identity card
but I have to confess
I sold it for an iPod to some faceless stranger
with a Polish accent

yes, they say, if one wins
another has to lose
I agree and finish my beer
maybe you are both winners
but you do not understand
the song of the birds

that's right sir
please, accept our apologies
indeed
we better check the parking meters

[8th of April 2009]

News from Julian Jaynes

.


Dear Members and Friends of the Julian Jaynes Society,
Here is all the latest news...

Newsletter
The Spring 2009 edition of The Jaynesian
(the newsletter of the Julian Jaynes Society)
is now available:
http://www.julianjaynes.org/pdf/jaynesian_volume3_issue1.pdf
Included in this issue:
- New Evidence for Jaynes's Neurological Model: A Research Update by Marcel Kuijsten
- Book Review: Consciousness, Self-Consciousness, and the Science of Being Human
- Abstracts from the UPEI Julian Jaynes Conference on Consciousness
- Essay: "Reflections on the Julian Jaynes Conference on Consciousness" by Maura Moore
Please feel free to download it, print it, and share it with your friends and colleagues.
We are currently accepting submissions for the next issue as well as for the Member's Area.

Conferences
Stefan Pernar of Singapore will be speaking on "The Emergence of Gods in the Bicameral Mind" at the 2009 Toward A Science of Consciousness Conference in Hong Kong in June. Leiden University philosophy professor Jan Sleutels, whose essay "Greek Zombies" appears in Reflections on the Dawn of Consciousness, will also be speaking on recent changes in human consciousness.

"Reflections on the Dawn of Consciousness"
Our new book on Julian Jaynes's theory has now been sent to readers in 27 countries. It has been purchased by numerous libraries, including Harvard University.
For those of you in the United Kingdom and Europe who have not yet purchased a copy, now is a good time to take advantage of the weak dollar. For Euros it is equivalent to getting the book at a 25% discount; for British pounds, more than a 30% discount. This offsets the cost of international shipping.
To order the book, go to: www.julianjaynes.org/book

Member's Area
Don't forget to log in to the Member's Area to see all of the recent updates www.julianjaynes.org.

Sincerely,
Marcel Kuijsten
Executive Director
Julian Jaynes Society
http://www.julianjaynes.org/

One of my Idols when I was a Kid: Nasser

.
[wikepedia]

Gamal Abdel Nasser

2nd President of Egypt
1st President of the United Arab Republic
In office 16 January 1956September 28, 1970
Vice President Anwar Sadat
Preceded by Muhammad Naguib
Succeeded by Anwar Sadat

2nd Secretary General of Non-Aligned Movement
In office October 10, 1964September 10, 1970
Preceded by Josip Broz Tito
Succeeded by Kenneth Kaunda

Born January 15, 1918(1918-01-15) Alexandria, Egypt
Died September 28, 1970 (aged 52)Cairo, United Arab Republic

Nationality Egyptian

Political party Arab Socialist Union

Spouse Tahia Kazem

Religion Sunni Islam

Gamal Abdel Nasser (Arabic: جمال عبد الناصر‎; Gamāl or Jamāl ‘Abd an-Nāṣir; - January 15, 1918September 28, 1970) was the second President of Egypt from 1956 until his death in 1970. Along with Muhammad Naguib, he led the Egyptian Revolution of 1952, which removed King Farouk I and heralded a new period of industrialization in Egypt, together with a profound advancement of Arab nationalism, including a short-lived union with Syria. Nasser inspired anti-colonial and pan-Arab revolutions in Algeria, Libya, Iraq and Yemen, and played a major role in founding the Palestine Liberation Organization, in 1964, and the international Non-Aligned Movement.

Nasser is seen as one of the most important political figures in both modern Arab history and Developing World politics of the Twentieth Century. He is well-known for his nationalist policies and version of pan-Arabism, also referred to as Nasserism, which won a great following in the Arab World during the 1950s and 1960s. Although his status as "leader of the Arabs" was severely tarnished by the Israeli victory over the Arab armies in the Six Day War, many in the general Arab populace still view Nasser as a symbol of Arab dignity and freedom.

Contents
1 Early life
1.1 Birth and childhood
1.2 Military academy
1.3 Second World War
2 Revolution
3 Conflict with Naguib
4 Leader of Egypt
5 Domestic policy
5.1 The new constitution
5.2 Growing opposition
5.3 Economy
5.3.1 Land reform
5.3.2 Foreign ownership
6 Foreign policy
6.1 Relationship with the Soviet Union
6.2 Suez Canal
6.3 Arab leader
6.4 Yemen War and Six Day War
7 Resignation and aftermath
8 Death and funeral
9 Legacy
9.1 Nasserism
9.2 Aswan Dam
10 Family
11 Honors
12 See also
13 References
14 Notes
15 Writings
16 External links

Early life: Birth and childhood

Gamal Abdel Nasser was born in Alexandria[1], the son of Abdel Nasser Hussein, a postal worker from the fellahin town of Beni Mur near the city of Asyut in southern Egypt. Nasser's mother, Fahima Hamad, died in 1926 when Nasser was eight years of age. At the time of his mother's death, Nasser was living with his paternal uncle, Khalil Hussein, in Cairo and was unaware that she had died and did not attend her funeral. It is unknown why Nasser was in Cairo. According to biographer Said Aburish, Nasser's parents "saw a special spark in him and decided to send him to the big city and a better school". Nasser's father remarried and had seven more children. After finishing three years in Beni Mur's Qur'anic school, Nasser, now eleven years of age, attended the Ras-al-Tin, Nahaseen and an al-Nahda secondary schools in Alexandria.[2]
While a student, Nasser was wounded during a demonstration, in which several students tried to cross the al-Roda Bridge in Cairo. Afterwards, he was arrested and detained for two days.[3][4]

Military academy
Nasser’s political involvement lasted throughout his school career, and became such a dominant part of his life that during his last year of secondary school, Nasser “spent only forty-five days actually in school”.[5] During that same period, 1935-1936, Nasser was elected chairman of a committee of Cairo secondary school students interested in Egyptian political reform.[6] Then, in March 1937, Nasser was admitted to the Egyptian Military Academy and, temporarily, abandoned his political activities in favor of studying to become an army officer. It was at the military college that he met Abdel Hakim Amer and Anwar Sadat, two of his important aides during his presidency. His first military post was in the town of Mankabad, near his native Beni Mur. According to Sadat, "the first whisperings of military unhappiness with the state and the willingness the monarchy [of King Farouk] began."[3]

Second World War
In 1939, shortly after graduating and being commissioned in the army, Nasser and a friend volunteered to serve in Sudan (which was united with Egypt at the time) where they arrived shortly before the outbreak of World War II.[7] During the war, Nasser and Anwar Sadat, another friend and political ally, established contact with agents of the Axis powers, particularly several Italians, and planned a coup to coincide with an Italian offensive that would expel the British forces from Egypt. The plan, however, was never executed.[8] During the war, Nasser also began forming a group of other young military officers with strong Egyptian nationalist feelings who supported some form of revolution.[9]

As Egypt remained officially neutral until long after the Axis defeat at the Battle of El Alamein, the Egyptian military did not participate in the war. Nasser's first experience on the battlefield was in Palestine during the 1948 Arab-Israeli War, when Egyptian forces secured the area known as the Falluja Pocket. After the war, Nasser gained a post as an instructor at the Royal Military Academy in Cairo.[10] For the next several years, he worked to organize his group of other reform minded officers and recruit new members. After 1949, this group adopted the name “Free Officers”,[11] and “talked of... freedom and the restoration of their country’s dignity”.[12]

Revolution
By 1952, "Egypt was ripe for revolution."[13] Nasser and the Free Officers seized on this situation to launch the revolution they had long sought on July 23, 1952. That day the Free Officers seized control of all government buildings, radio stations, police stations, and the army headquarters in Cairo. The coup installed General Muhammad Naguib, a hero from the 1948 Arab-Israeli War, as President. In an important move, the newly installed government immediately assured Britain that it would respect British citizens and property in Egypt, greatly diminishing the possibility of intervention against the coup.[14] Nasser and his fellow revolutionaries also gave in to American pressure by allowing the deposed King Farouk and his family to “leave Egypt unharmed and ‘with honour’”.[15]
After assuming power, Nasser and the Free Officers were not interested in undertaking the day to day administration of the Egyptian government. Thus, the Free Officers passed power to Ali Maher, a long-time political insider, whom they appointed as Prime Minister. The Free Officers then formed the Egyptian Revolutionary Command Council, which constituted the real power in Egypt, with Naguib as chairman and Nasser as vice-chairman.[16] However, the Revolutionary Council actually had strong ideological notions, and Maher was forced to resign on September 7, 1952 because he refused to support agrarian reform laws proposed by the Council. At that time, Naguib assumed full leadership as the new Prime Minister.[17]

Conflict with Naguib
In June 1953, with land reform fully underway, Naguib announced the official abolition of the Egyptian monarchy and proclaimed himself President of the Republic of Egypt. After the establishment of the republic, Naguib and Nasser began to come into conflict with each other. These troubles culminated in Naguib’s resignation on February 23, 1954 from his posts as both President and Prime Minister.[18] The Revolutionary Command Council then “joyfully...proclaimed Nasser as Prime Minister”;[19] however, they selected no President at that time. Next, the Revolutionary Command Council placed Naguib under house arrest, hoping to prevent any chance that he would return to power.[20]
The Revolutionary Command Council had overstepped its popular support in dealing with Naguib, and large numbers of citizens joined protests demanding that he be reinstated.[21] As a result of these demonstrations, a sizable group within the Revolutionary Command Council demanded that Nasser allow Naguib to return to the Presidency and then hold free elections to select a new President and Prime Minister. Nasser was forced to agree and Naguib reassumed the Presidency. Several days later, Nasser was forced to resign as Prime Minister in favor of Naguib, effectively destroying all progress that Nasser had made towards leadership.[22]

Leader of Egypt
Although it gave him no permanent position, Nasser did use his brief time as Prime Minister to “purge... pro-Naguib elements in the army”,[23] and over the next eight months he gradually forced Naguib from power. Finally, in October 1954, Nasser formally removed Naguib from power and established himself as the effective leader of Egypt. Nasser remained in power over Egypt for the next fifteen years with no major domestic challenges to his power.[24]
Nasser's place in the Egyptian national consciousness was secured following the failed assassination attempt of October 26, 1954 and his own defiant response in the immediate aftermath. During a speech in Manshia Square, Alexandria, a volley of shots rang out. Unharmed, Nasser was heard shouting his defiance over the screams of the crowd. This event provided the final pretext for the removal of Naguib on the grounds of his supposed collaboration with the Muslim Brotherhood who were accused of the failed attempt. In the immediate aftermath numerous members of the Brotherhood were rounded up, Mahmoud Abdul Latif was found guilty of the attempt and the Brotherhood was, to all intents and purposes, crushed. There have subsequently been claims that the whole event was stage managed by Nasser and his supporters. Claims say that Nasser put Naguib under house arrest for years as he doubted Naguib's loyalty to him and his supporters. As he also had doubts about Naguib taking sides with the British military and against Nasser, Naguib continued under house arrest through the first years of Sadat's rule but was released by the end of Sadat's rule.

Domestic policy
The new constitution
The story of Egypt's new constitution confirmed this view. The new charter announced on January 16 was the government's second attempt to replace arbitrary rule with constitutional government. A previous draft constitution, which had been framed by a commission of distinguished jurists and other experts, was rejected by the government. The substitute version published in January greatly strengthened the powers of the President of the Republic at the expense of the Legislature. Accordingly, the chief executive is to be elected for a period of six years and may be re-elected. He is to be nominated by a simple majority vote of the National Assembly and elected by a plebiscite. As part of his executive power, he is given the right to dissolve the Assembly, as well as to propose, approve, and veto new laws. His veto may be over-ridden by a two-thirds vote of the Legislature.
The new constitution envisages free democratic elections. However, the old political parties have been dissolved and the formation of new ones is prohibited. Candidates for the first five-year term of the National Assembly were chosen exclusively from the lists of the single party, the Liberation Rally, now called the National Union, which is controlled by President Nasser's men. The constitution nominally protects the citizen from arbitrary arrest, but in 1956 the Minister of the Interior was given the power for a 10-year period to arrest anybody charged with counter-revolutionary activity and to order his confinement at administrative discretion. The rights of free speech and free press are guaranteed under the new charter and, on June 19, Nasser announced that the state of martial law which had been imposed at the beginning of the revolution was ended and that press censorship would be lifted. However, Egyptian publications continue to be tightly controlled by the government. Press cables sent abroad must pass the censorship office and are screened for unfavorable news. The new Egyptian constitution in its preamble proclaims as its objectives "the eradication of imperialism, the extinction of feudalism, the destruction of capitalistic influence, and the establishment of a strong national army, of social justice, and of a sound democratic society." It declares Egypt to be a sovereign Arab state with Islam as its religion and Arabic as the official language of the country.
On June 24, a plebiscite was held to ratify the new constitution and was overwhelmingly approved. Of a population of almost 22,000,000, a total of 5,697,467 persons registered and 5,488,225 or 99.8 per cent voted in favor of the new charter. Only 10,045 voted "No". At the same time, Premier Nasser was elected president by a still greater majority. He received 5,496,965 ballots or 99.9 per cent of the total vote. Those who marked their ballots with a red circle approved Premier Nasser's election to the Presidency of the Republic. A new election law, promulgated in March, made voting compulsory for all men and gave to the Egyptian women their option of voting. However, only 150,000 Egyptian women voted.
A few days later, after his election as president, Nasser reshuffled his cabinet and replaced several military members with civilians. On this occasion, he bestowed on eight of his military associates the Grand Cordon of the Order of the Nile, Egypt's highest decoration.

Growing opposition
The opposition to Nasser's regime inside Egypt was high during the period from 1962-1967. The economic decline under Nasser's last years as well as the suppression of the opposition increased his unpopularity between the educated class and the Al-Azhar University religious scholars. Two of the Al-Azhar Grand Imams were forced to resign because of their opposition to the regime. In 1961, Nasser issued a new Al-Azhar Law, limiting the power of the Al-Azhar Imams and giving the government power to appoint the Grand Imam instead of having him elected by the Al-Azhar scholars.
In 1969, after a group of reformers and critics of the regime’s authoritarianism won an election for the board of the Egyptian Judges Club, the direct challenge posed by the vocal judicial leadership proved intolerable to the Nasser regime. Nasser responded with a series of measures subsequently referred to as the “massacre of the judiciary,” including the dismissal of over a hundred sitting judges [5].

Economy
The Egyptian economy was dominated by private capital until the revolution of 1952, which replaced the monarchy with a republic. The new government began to reorganize the economy along socialist lines in the late 1950s. The state played an increasing role in economic development through its management of the agricultural sector after the land reforms of 1952 and 1961. These reforms limited the amount of land an individual or family could own. In the early 1960s the government nationalized much of the industrial, financial, and commercial sectors of the economy.
Egyptian industry progressed very much during Nasser's rule. Capital Investment in industry and mining increased considerably. The National Production Council allocated the equivalent of $36,700,000 in 1954-1955 and $55,100,000 in 1955-1956 for developing electric power, industry, and mining. Private local investment, as reported by the Federation of Egyptian Industries, rose from $8,500,000 in 1953 to $18,000,000 in 1954. Foreign investment amounted to $2,000,000 in 1954, including $1,800,000 in the petroleum industry.
There was also considerable growth in industrial production. Electricity consumption increased from 978,000,000 kW in 1952 to 1,339,000,000 kW in 1954. The cotton yarn output increased from 49,200 to 64,400 tons, and cotton fabric output increased from 157,800,000 meters to 240,900,000 meters. Cement production reached a new high of almost 1,500,000 tons.
In the 1950s, Several important power projects were under construction. Their total ultimate cost had been estimated at $166,000,000. The Talkha station had a capacity of 42,500 kW and supplied electricity to the Northern Nile region. The Northern Cairo station operated at a capacity of 60,000 kW. The Southern Cairo station, was planned to have a capacity of 120,000 kW. A thermal plant at El Tabinne was also planned, with a capacity of 45,000 kW used gases released from the projected steel factory of Helwan. Ongoing construction on the proposed Aswan Dam hydroelectric project aiming at a capacity of 345,000 kW which would supply energy to a nitrogen fertilizer plant. This plant, was to be a major source of artificial fertilizer for Egyptian agriculture and was supposed to produce 370,000 tons of nitrate annually by 1960.
On the other hand, construction of the giant steel mill at Helwan, 20 miles (32 km) south of Cairo, was proceeding very slowly. It was supposed to have an initial output capacity of 220,000 tons of steel. The plant was scheduled to start operation in 1957, but construction work had been lagging behind considerably because of engineering difficulties in the location chosen.
Egypt's petroleum refining industry produced approximately 2,203,000 tons in refined products in 1956, but Egyptian domestic consumption amounted to 3,410,000 tons. There had been reports of new petroleum reserves discovered in the Sinai Peninsula and in the Suez desert at that period.
In 1955, the country had a large deficit in its foreign trade balance, amounting to $126,000,000 as compared to $63,000,000 in the preceding year. As a result of this unfavorable trade balance, Egypt's gold and currency reserves dwindled rapidly, falling from $732,000,000 in 1954 to $594,000,000 in August 1956. The blocking of Egypt's sterling accounts abroad, after Nasser's seizure of the Suez Canal, aggravated the currency situation. In 1955, Egypt's balance of payments showed a deficit of $95,200,000. However, during the first half of 1956, Egypt increased its exports to $255,000,000 as compared to $186,000,000 during the corresponding period of 1955 and accordingly reduced its deficit to $40,880,000 as compared with $51,530,000 in 1955.
Egypt continued to spend lavishly on the modernization of its armed forces. The Egyptian budget for the year 1955-1956 foresaw an outlay of £75,400,000 ($216,000,000) for defense as compared to £53,000,000 ($152,000,000) in 1954-1955. The Egyptian army of 200,000 had 50,000 first class combat troops.

Land reform
Financial hurdles have considerably delayed the progress of the much publicized land reform which was the cornerstone of President Nasser's social program. The land reform as promulgated by the Revolutionary Command Council in 1952 proposed two basic steps to improve the lot of the Egyptian peasant:
dramatic reduction of agricultural rents
expropriation of all landed property-holdings above 200 feddâns (1 feddân = 1.038 acres)
By the end of 1955, of the total of 567,000 feddâns subject to sequestration, 415,000 feddâns had been expropriated by the government. However, only a part of this land has been distributed among the small landholders, and the government held most of the expropriated land. By the end of the year 1955, 261,000 feddâns had been reallocated from the government reserve. In addition, 92,000 feddâns had been sold by large to small landowners just prior to the requisition. The government was attempting to organize the beneficiaries of this plan in cooperatives and also to continue the maintenance of the existing irrigation and drainage systems. The land reform of the revolutionary government had undoubtedly benefited the Egyptian peasantry. An Egyptian government source estimated that the new farmers had doubled their incomes, and that setting a limit on rents has reduced the total amount of land rent by $196,000,000."

Foreign ownership
Between 1955 and 1957, the Egyptian government under Nasser nationalized all foreign-owned banks and insurance companies as well as a string of foreign-owned manufacturing companies and forced all foreign agencies and representations to move to Egyptian ownership.[25] The moves decimated the foreign community in Egypt, with the Greek population of Alexandria in particular plummeting from its prewar high of over 100,000 to only several thousand.[25]

Foreign policy
Relationship with the Soviet Union
The Suez Crisis also drove Egypt into a closer relationship with the Soviet Union.[26] As a part of this new relationship, the Soviets agreed to provide approximately one-third of the cost of the Aswan High Dam and provided four hundred technicians to aid in the construction.[27] Construction of the dam began on January 1, 1960[28] and was completed in 1970. Its reservoir was named Lake Nasser, honoring Nasser. As it was hoped, the dam was able to produce substantial electric power, 2.1 gigawatts, and is still standing today.[27] During his official visit to Egypt on May 9-26, 1964, Nikita Khrushchev awarded Nasser the title of the Hero of the Soviet Union and the Order of Lenin.[29]
Like many other Arab nationalist leaders, Nasser was a strong proponent of Arab Socialism, and his economic policies were characterized by a centrally planned economy, state subsidies, and state ownership of businesses. By 1962, this had led to a minimum 51% government ownership of virtually all Egyptian business.[30] However, despite his close relationship with the Soviet Union, Nasser was a fierce opponent of Communism within the Arab World itself. He saw atheistic Communism as a threat to the traditional Islamic and Christian values of the Arab World and jailed thousands of Egyptian Communists during his presidency.[31] Nasser's campaign against Arab Communists periodically caused tensions with the Soviet Union, yet even after Egypt's defeat in the Six Day War of 1967, after which thousands of Soviet military advisors were stationed in Egypt at Nasser's request, he never relented on his stance, a policy actively continued by his successor Anwar Al-Sadat.

Suez Canal
Shortly before his full assumption of power, Nasser signed an agreement with Britain that provided for the withdrawal of all British uniformed military personnel from the Suez Canal Zone, although a small civilian force was allowed to temporarily remain. This agreement finally gave Egypt true full independence and ended tensions between Britain and Egypt.[32] Shortly after the treaty with the British, Nasser won $40 million in combined financial aid for economic development from the British and Americans.[33]
The next year, 1955, the United States promised fifty-six million dollars, along with two-hundred million dollars through the World Bank, to aid in financing the construction of the Aswan High Dam[34] [1], which Nasser and his allies had begun planning shortly after the revolution. The planned dam would create the largest man-made lake in the world, generate electric power for much of Egypt, provide water for irrigation, and control flooding along the Nile River.[35] In September 1955 Nasser shocked the West by signing an arms deal with the Eastern bloc country Czechoslovakia. Consequently, in July 1956, the Western Powers retracted their financial offers, forcing Nasser to search for alternate methods to finance the dam.[36] On July 26, as part of a plan to raise money for the dam, Nasser announced the nationalization of the Suez Canal.[37]
Nasser realized that the nationalization of the canal would provoke a strong reaction from the West, especially Britain and France that had major shareholdings of the Suez Canal. However, Nasser believed that Britain would not be able to intervene militarily for at least two months after the announcement, and dismissed Israeli action as “impossible”.[38] In early October, the United Nations Security Council met on the matter of the Suez Canal and adopted a resolution recognizing Egypt’s right to control the canal as long as it continued to allow passage through it for foreign ships.[39] After this agreement, “Nasser estimated that the danger of invasion had dropped to 10 per cent”.[40]
France approached Israel and Britain secretly with a plan to gain control over the Suez canal. Under the plan the Israelis, citing as their casus belli the Egyptian-sponsored fedayeen attacks against Israel, were to invade the Sinai Peninsula and approach the Canal, at which point British and French forces were to seize the Canal on the pretext of protecting it from the fighting. Consequently, Israeli forces invaded the Sinai on October 29, and on October 31, a joint force from Britain and France entered the Canal Zone. U.S. President Dwight D. Eisenhower, however, was enraged by this secret plan he was not aware of, and the American government urged the three nations to withdraw their forces. On November 5, 1956, the Soviet Union issued an ultimatum demanding the withdrawal of all-foreign forces from Egypt. Britain, France, and Israel complied, after Britain was forced "into a corner" by the United States threat of destabilizing the British economy and gradually removed their forces, ending what became known as the Suez Crisis.[37] Nasser was perceived as the hero and winner, this heightened his status as the leader of the Arab world.

Arab leader
With his rhetoric and the Suez success, Nasser developed a following throughout the Arab world, inspiring "Nasserist" political parties dedicated to Arab unity. Many saw Nasser as the leader of the Arab world, representing a new, defiant era in Arabic politics.
Nasser's policies became associated with Pan-Arabism, which promoted aggressive action by Arab states to confront the "imperialist" West, and urged that the resources of the Arab states should be used for the benefit of the Arab people and not the West. In a 1967 speech, Nasser declared, "We can achieve much by Arab action, which is a main part of our battle. We must develop and build our countries to face the challenge of our enemies."
In 1958, Syrian military and civilian leaders requested a merger of Syria and Egypt. Somewhat surprised by the sudden request and unsure as to whether the time was ripe, Nasser nevertheless agreed and the United Arab Republic came into being. Many saw it as the first step towards the establishment of a pan-Arab state. Attempts were also made to include Yemen. However, the UAR was not a success; In Syria, Egyptian bureaucrats and officers were seen as acting dictatorially, and the rapidly expanded secret police harshly repressed opposition groups including the Muslim Brotherhood and the Syrian Communist Party. Meanwhile, the Syrian bourgeoisie did not gain the access to Egyptian markets that it had hoped for. Discontent among the Syrian bourgeoisie and officer corps led to secessionists taking control in Damascus, and the UAR was dissolved in 1961, although Egypt continued to use the name until 1971. Egyptian intervention in Yemen involved the UAR in a bloody civil war in that country.

Yemen War and Six Day War
Nasser had wanted a regime change in Yemen since 1957. Seeing an opportunity, he finally put his desires into motion in January 1962 by giving the Free Yemen Movement office space, financial support, and radio air time. Nasser saw opportunities in Yemen to settle a score with the Saudi royal family, who Nasser felt had undermined his union with Syria. Ambassador Ahmed Abu-Zeid, who served as Egypt's ambassador to Royalist Yemen from 1957 to 1961, warned Egyptian officials in Cairo that the Yemeni tribes were difficult and had no sense of loyalty or nationalism. The Ambassador was against sending Egyptian combat forces, arguing that only money and equipment be sent to the Yemeni Free Officers. Abu Zeid warned that the Saudis would flood Yemen with money to combat Egyptian presence and turn the revolution in Saudi Arabia's favor. Nasser refused Abu-Zeid's ideas and was adamant about the need to protect the Arab nationalist movement in Yemen with Egyptian military force.
Nasser was convinced that a regiment of Egyptian Special Forces and a wing of fighter-bombers would be able to secure the Yemeni Republican coup d'état. Within three months of sending troops to Yemen, Nasser realized that this would require a larger commitment than anticipated. By early 1963, he would begin a four-year quest to extricate Egyptian forces from Yemen, using an unsuccessful face-saving mechanism, only to find himself committing more troops. A little less than 5,000 troops were sent in October 1962. Two months later, Egypt had 15,000 regular troops deployed. By late 1963, the number was increased to 36,000; and in late 1964, the number rose to 50,000 Egyptian troops in Yemen. Late 1965 represented the high-water mark of Egyptian troop commitment in Yemen at 55,000 troops, which were divided into 13 infantry regiments of one artillery division, one tank division and several Special Forces as well as paratroop regiments. Egypt paid a very high price in the Yemen war and the Egyptian army sustained high losses during this war.
On May 12, 1967 the Russians provided Nasser fabricated intelligence concerning an Israeli buildup for an imminent attack on Syria.[41] Nasser responded by sending Egyptian troops into the de-militarized Sinai buffer area beginning May 14.[41] He then demanded that the United Nations Emergency Force evacuate the Sinai, a request with which UN Secretary-General U Thant complied on May 16. On May 23, he closed the Straits of Tiran, through which Israel had gained access after the 1956 war, to Israeli shipping, blockading the Israeli port of Eilat at the northern end of the Gulf of Aqaba, Israel's only access to the Indian Ocean. The closure was considered by Israel to be a casus belli.
Israel responded to the closing of the Straits and remilitarization of Sinai with what it termed a pre-emptive attack, thus initiating the Six Day War. The first wave of attacks by the Israeli air force destroyed most of the Egyptian (and other allied Arab) air forces on the ground. A withdrawal order was issued by the defense minister Abdel Hakim Amer which was a disaster to the Egyptian troops. Most of the Egyptian losses were during this withdrawal. The loss in the Six Day War was one of the most disastrous political blows in Egyptian history and a humiliation to the leaders and people of Egypt.

Resignation and aftermath
The humiliating defeat in the Six-Day War was so devastating that it compelled a domestic political reaction. On the evening of June 9, 1967 Nasser's resignation statement was broadcast live on Egyptian television and radio, in which Nasser declared that he was leaving the office of president to his then vice president Zakaria Mohieddin.
"I have taken a decision with which I need your help. I have decided to withdraw totally and for good from any official post or political role, and to return to the ranks of the masses, performing my duty in their midst, like any other citizen. This is a time for action, not grief.... My whole heart is with you, and let your hearts be with me. May God be with us – hope, light and guidance in our hearts."
No sooner was the statement broadcast, however, than millions were pouring into the streets in mass demonstrations not only in Egypt but in streets across the Arab World. Their rejection of Abdel-Nasser's speech was expressed in a battle cry: "We shall fight". As a consequence, Nasser led Egypt through the War of Attrition in 1969-1970.
In 1969, after a group of reformers and critics of the regime’s authoritarianism won an election for the board of the Egyptian Judges' Club, the direct challenge posed by the vocal judicial leadership proved intolerable to the Nasser regime. Nasser responded with a series of measures subsequently referred to as the “massacre of the judiciary,” including the dismissal of over a hundred sitting judges [5].

Death and funeral
Nasser died of a heart attack on September 28, 1970 at the conclusion of a meeting in Cairo of leaders of Arab countries regarding Israel[42] and of the Black September in Jordan. He suffered from hemochromatosis, or Bronze diabetes, a hereditary disease related to excessive iron in the body.
Because of his ability to motivate nationalistic passions, as a testament to what one would call the future of his influence, "men, women and children wept and wailed in the streets"[43] after hearing of his death. His funeral on October 1 was one of the largest in history, attended by an estimated seven million people, and was described as "the people's procession." The six-mile (10 km) procession to his burial site began at the Revolutionary Command Council with MIG-21 jet fighters flying overhead. Emotions, which included telecasters crying on the air, boiled over in the 40-degrees C heat as millions swarmed the soldiers who were carrying the coffin, leading to the death of about 48 Egyptians as well as many other Arabs. Vice President Anwar Sadat, who had been interim President following Nasser's death, was officially selected to succeed him on October 5.

Legacy

Nasserism
Nasser's legacy is much debated even today in the Arab World. For many people, he was a leader who reformed his country and re-established Arab pride both inside and outside it. Thus, many argue that Nasser freed Egypt from European domination and reformed its economy through his agrarian reform, projects such as the Aswan High Dam, and his moves towards greater government economic involvement. But others see his administration as one of forceful militarism that led Egypt to grave defeats and losses rather than peace and prosperity. In addition, Nasser's suppression of the political opposition and the massive expansion of the police and security apparatuses left a legacy of political repression exploited by his successors until the present. Nasser's role in the Six Day War, which led to tremendous losses for the Arab states, tarnished his legacy and reduced his power in the Arab World. In the last years of his rule, Nasser came to rely increasingly on aid from the Soviet Union.
On the other hand, Nasser's role in modernizing Egypt's education system - making education freely available to the poorer masses, and his avid support of the arts, such as the theater, the film and music industries, as well as literature, is seen as having a positive impact on Egypt and the Arab World as a whole.
Nasser inspired many Arab leaders and nationalists such as Muammar al-Gaddafi of Libya, and Ahmed Ben Bella of Algeria and George Habash of the Arab Nationalist Movement.

Aswan Dam
One of the most controversial of Nasser's achievements is the creation of the Aswan Dam and the eponymous lake in southern Egypt. Built to provide electricity for heavy industry and reduce the risk of flooding along the Nile River, the dam submerged most of Nubia's archeological remains (except the ones saved by UNESCO). It also created major ecological problems. The lake's huge surface lets a significant part of the Nile's water evaporate in vain, while the dam prevents sediment from enriching the delta soil. According to some agronomists, the Nile valley's agricultural productivity subsequently decreased. Still, the dam helped provide electric power to Egypt's then growing economy, and was essential in modernizing rural Egypt through the introduction of electricity. The dam also spared Egypt from many floods that plagued the countries through which the Nile flowed.

Family

Nasser was married to Tahia Kazem (born 1920), the daughter of a humble clerk of Iranian origin. They had five children (three sons and two daughters): Khalid, Abdel Hakeem, Abdel Hameed, Hoda and Mona.[44]
The couple's eldest daughter, Hoda Abd El Nasser, became a researcher in politics and a professor of Political Science in Cairo University. With her help, various rare documents have been gathered, documented and displayed at Bibliotheca Alexandrina as well as on the internet. [2] Mona, the couple's other daughter, was married to Egyptian billionaire Ashraf Marwan until his death in 2007. Ashraf had long been suspected of being involved in military sales and espionage as either a spy for Israel or as a double agent. However, he was seen being greeted warmly by current Egyptian President Hosni Mubarak in 2004, while attending Gamal Mubarak's wedding in 2007 and was hailed as a national hero by Mubarak after Marwan's death. Ashraf Marwan's son, Ahmed, was married to Hania Moussa, daughter of Amr Moussa, Egypt's former Minister of Foreign Affairs and current Secretary-General of the Arab League.

Honors
Honorary Citizen of Belgrade - 1956 [45]
Hero of the Soviet Union

References
[1] Abdel-Malekh, Anouar. Egypt: Military Society. New York: Random House, 1968.
[2] “Aswan High Dam”. Encyclopaedia of the Orient. 1996-2006. 25 March 2005 <http://lexicorient.com/e.o/aswandam.htm>
[3] Copeland, Miles. The Game of Nations. New York: Simon and Schuster, 1969.
[4] Heikal, Mohamed. The Cairo Documents: The Inside Story of Nasser and His Relationship with World Leaders, Rebels, and Statesmen. New York: Doubleday, 1973.
[5] Egypt’s Judges Step Forward <http://www.carnegieendowment.org/files/PO17.borwn.FINAL.pdf>
[6] Nutting, Anthony. Nasser. New York: E.P. Dutton, 1972.
[7] Stephens, Robert Henry. Nasser; A Political Biography. New York: Simon and Schuster, 1972.

Notes
^ "Encyclopedia of World Biography on Gamal Abdel Nasser accessdate=2008-08-26". http://www.bookrags.com/biography/gamal-abdel-nasser/.
^ Aburish, Said K. (2004). Nasser, the Last Arab. New York: St. Martin's Press. pp. 7–14. ISBN 0-312-28683.
^ a b Aburish, Said K. (2004). Nasser, the Last Arab. New York: St. Martin's Press. pp. 15–16. ISBN 0-312-28683.
^ (Stephens, p. 29-31)
^ (Stephens 32)
^ (Stephens 31-4)
^ (Nutting 16)
^ (Stephens 50-4)
^ (Nutting 20)
^ (Stephens 63)
^ (67)
^ (Heikal 17)
^ (Heikal 18)
^ (Nutting 36-7)
^ (Stephens 108)
^ (Nutting 38-9)
^ (Stephens 114)
^ (Stephens 123-4)
^ (Nutting 60)
^ (60-1)
^ (Stephens 125)
^ (Nutting 61-3)
^ (Stephens 129)
^ (128-9)
^ a b greekworks
^ (Copeland 214)
^ a b (“Aswan High Dam”)
^ (Stephens 299)
^ (Russian) Heroes of the Soviet Union
^ (Malek 363-5)
^ Aburish, Nasser the Last Arab 2004 pp. 78-120
^ (Nutting 69-71)
^ (Stephens 143)
^ (Nutting 118)
^ (Stephens 170)
^ (Nutting 140-1)
^ a b (Malek 107)
^ (Heikal 91)
^ (Heikal 103-4)
^ (105)
^ a b Ginor, Isabella, "[http://meria.idc.ac.il/journal/2003/issue3/jv7n3a3.html The Cold War's Longest Cover-up: How and why the USSR Instigated the 1967 WAR]", Middle East Review of International Affairs
^ (Nutting 475)
^ (Nutting 476)
^ Aburish, 2004 pp. 313-320
^ Đilas podržao predlog

Writings
President Nasser authored several books during his life.
"Gamal Abdel Nasser Memoires on the 1948 Palestine war" (published 1955)
"Towards freedom" (published 1959)
"Egypt's Liberation The Philosophy of the Revolution" (published 1955) link:http://nasser.bibalex.org/nasserBooks/BookView.aspx?BID=1 (Arabic)

External links
Wikimedia Commons has media related to: Gamal Abdel Nasser
Wikiquote has a collection of quotations related to: Gamal Abdel Nasser
Wikisource has original works written by or about:
Gamal Abdel Nasser
Video Clip analysing why Nasser ordered UN out of Sinai in 1967
Video Clip analysing unintended consequences of Nasser's action
Nasser's Challenge by Professor Martin Gilbert
(Arabic) http://www.nasser.org/
Video of scenes in Nasser's life

Wreckless Eric

.
my first album when i was 17 (hihi)

singing for my lover 20 years later
http://www.youtube.com/watch?v=8jS7AD-lqwA
or:

dinsdag 7 april 2009

......... Nieuws van Den Hopsack .........

.
Ik ontving via mijn vriendin de hoofdredactrice het ledenblad van Den Hopsack, dat pseudo-anarchistisch would-be literair café in de Grote Pieter Polstraat 24, 2000 Antwerpen.
Daar waar de grootste Antwerpse allround "kunstenaars" en postferregrignardisten oubollige perforaties en penetraties ten beste brengen.
Met wat boeddhisme als fosforbommen
zodat niemand er in een compromitterende positie wordt gefotografeerd.

In dat driemaandelijks tijdschrift, april 2009, jrg. 6, nr. 2:
een significante bijdrage van mijn hand.

De Kristo's en de andere door de Antwerpse politie beschermde karnavalbohémiens, marsrakers, wikipedia nobelprijswinnaars, fabrikanten van muizenvallen, vlinderverzamelaars, handelaars in molshopen, stressbestrijders, nachtburgemeesters en weldoeners van de mensheid, die "voor de lol" hun landgenoten opbellen met een zakdoek voor de mond en een geladen revolver in de hand, zullen aardig opkijken. En ze lijden nu al aan maagzweren, darmbloedingen en psychologismitis terminalis. Zelfs in hun eigen blaadje passeren ze de kwaliteitscriteria niet. De hoofdredactrice is immers niet corrupt.

Ik word er op de achterflap omschreven als:
De Schrik van de Arrivisten, Opportunisten en M'as-tu-vu's.
Maar ook de Christus op de Kruisdraging van Hieronymus Bosch.
Dichter, schrijver, essayist.
Eigenzinnig, razorsharp, visionair.
Prediker in de woestijn.
Koning Nachtegaal.

Kruisdraging?


Als toemaatje:
http://www.youtube.com/watch?v=40Br07CF0qk&feature=related
[met dank aan M. Wehnert]

Letter to Charlotte (Ciudad Juárez, Mexico)

.
Hi Charlotte,

How are things going? Did you receive the book I sent you last week?

It's a nice sunny day here. Girls walk gently in the streets. But I am obsessed by the idea of war. I see the war desire, its craving in the eyes of commander in chief Barack Obama. In the colour of Michelle's beautiful dress. I hear the desire for war in the words of minister De Crem. I smell it in the smiling breath of the pope. And in the cold eyes of his adversaries.

I feel the desire when I listen to my own heartbeat. But I never was a fighter. When I was a child, my mother slaughtered me with a leather belt when she caught me fighting with other boys, even if I was simply attacked and completely innocent. Later when I took part in demonstrations, I always was bewildered by the sight of the riot policemen with their helmets and their new long batons. Once, during a demonstration against the Greek colonels who were celebrating the anniversary of their coup at the
Club des Nations in Brussels (in 1971), they captured me, beat me to death and drove me into the forest alongside the Club. A friend of mine was arrested too: they smashed his head against the trees. On the balcony on the first floor of the Club, men in dark costumes drinking white wine and champagne, shouted to the policemen: "Tuez-le! Kill him!" I was too dizzy, too far away, to notice the meaning of their words.

I am ashamed I never learnt to fight. For writing has become an act of cowardice: earning money by telling stories about the world's misery. I am deeply ashamed. But I am too old now to learn fighting. I am doomed to "sit and watch the children play", waiting for my eyes to finally close their lids.

I have no news from Sabine. I heard she went to the coast this weekend. She lost her job at the Lloyds Insurance Company, but she feels fine. Robbe is doing very well. He dreams of becoming a fireman.

The trees are beginning to weave green leaves.

Take care! I'll see you the 15th at the airport.

Yours, Eric
.

Brief aan Simon in Brisbane (Australia)

.

Hi Simon,

Allez, je bent een flâneur à la Baudelaire geworden.

Met mij gaat het niet goed eigenlijk: ik heb het gevoel dat mijn geest niet meer werkt zoals voorheen. En mijn longen zijn er nog erger aan toe dan die geest. Ik voel me murw geslagen door boodschappen van buiten en boodschappen die van binnenuit komen. Ik heb er ook geen zicht meer op: het is nu wel morgen hier en ik ben pas wakker en nog compleet gedesoriënteerd. Overigens na een lange droom die er ook één was van labyrinten en verwarring en verloren lopen: bril verloren en zo. Ik raakte niet uit die droom en wist bij het wakker worden niet meer wie ik was. In een vorig bestaan al was ik een wandelende jood. Bovendien verdraag ik geen sigaretten meer.

Ik heb het gevoel (maar dat gevoel heb ik eigenlijk al gans mijn leven) dat ik niet lang meer te leven heb, al heb ik de laatste tijd veel nieuwe vrienden gemaakt hier. Maar ook mensen die me compleet verkeerd begrijpen en me bestoken met dwaze adviezen: would-be therapeuten, medelijders, je kent het soort dat al weet wat je moet doen voordat ze ook maar drie seconden geluisterd hebben naar je. Die moet ik dan weer de woestijn insturen, of mijn telefoon naast de hoorn leggen. Ze vallen je lastig als sprinkhanen.

Eenzaam voel ik me niet, wel verdronken in een vieze mist die niet wegtrekt. Met hoofdpijn: iets dat ik voorheen nooit in mijn leven heb gehad. Het zijn lichaamservaringen die ik niet ken en die ik niet kan thuisbrengen. En altijd heb ik het koud over mijn ganse lijf. Het duurt al een paar weken eigenlijk: soms wat beter dan weer een ganse dag afzien, een lijden dat niet erg genoeg is om alarm te slaan. Ik verdraag ook niet meer wat hier allemaal gebeurt: de bekrompenheid, de manipulatie van de publieke opinie, de heksenjacht op personen, het ressentiment van de scandilitis, terwijl het aantal armen, werklozen, daklozen, et cetera elke dag toeneemt. Het is het jaar van de trieste records. En elke dag slaat bij iemand de stoppen door, iemand die dan een paar mensen neerknalt. Misschien ben ik morgen die iemand.

Ik herinner me dat ik me als kind dan terugtrok in een droomwereld van cowboys en indianen. Droomde van een zuiver meisje dat door snoodaards werd belaagd. Toen geloofde ik nog in de zoetheid van dromen. En in Robin Hood.

Ik heb je voor je vertrek gezegd dat ik er bij je terugkeer (als je ooit terugkeert; blijf maar ginder, beste vriend!) niet meer zou zijn. Als ik naar mijn lichaam en mijn hoofd luister, lijkt het erop dat de ultieme waarheid zich inderdaad openbaart. Misschien ben ik dement aan het worden. Het is in elk geval een onwennig gevoel: naar een lichaam te luisteren dat het mijne niet lijkt. Nu is het 10 uur of zoiets en weer moet ik een dag door hopende dat ze snel voorbij zal zijn en dat de slaap rust zal geven. Maar dat is een rust waar ik geen weet van heb en waaraan ik me dus niet kan optrekken. Dan herbekijk ik in de dag de film van mijn leven: de bezigheid van de stervenden dus.

Ik ken nog wel een goeie joke. Die vertel ik je later eens. En het is lente: de straat is vol opgefleurde meisjes. Het is leuk om naar te kijken, om ze te groeten.

Take care!

Eric
.

maandag 6 april 2009

Desire

.
death.

the remnants of villages in the city centre. i saw it all!
bricks and walls and prostitutes.
i put rings of saturnus to many a woman's finger.
and they cried.
i worked at the conveyor belt. i slept in nomansland.
i touched the cold when it was revealed by human heat.
i saw what Caroline concealed from her other lovers.
in her green slips.
i heard the noise in Mozart's
A Musical Joke.
and what my mother told my father
before my name was chosen.

i took all brands of aspirines.
i smelt darkness when the light came in.

i feel so tired i cannot sleep.

death.

.

A Not So Strange Message from Aussie-land

.
[A Message from Simon The Stranger
somewhere in the country of the Aboriginals]


Proloog

Wat doet mijn naam ertoe? Ik ben ik. Ooit ouder en jonger geweest. Ik zal gaan waar dichters niet durven te treden; de doodskist van de nacht sluit zich rond de randen van mijn hart. Weet jij nog waar en hoe het duister valt over dromen? Ze kent geen spijt of medelijden maar enkel honger. Boven alles is er dat gevoel dat zich opdringt; in mij huist leegte. Wie ooit krom in de ogen heeft gekeken, van die zwerver op de grond, heeft mij gezien.


Voyaga: Het Begin

Dagenlang ben ik bezig geweest, heb afscheid genomen van alles en iedereen; halfnaakt hebben ze voor me gestaan en eerst de ene wang en dan de andere gekust. Geluk gewenst stilzwijgend, mijn moeder gecondoleerd. Ze was in zwart ook al droeg ze rood. Van betraande ogen. Teveel heb ik er gezien die dag; die mijn vertrek niet opmerkten.

Ik ging als een vreemdeling in de koude vroege ochtend, er stonden nog wat sterren; maar ze gingen al bijna liggen.

Ik was dolende in een land dat niet de mijne is; jarenlang zijn er tussen zon en aarde al geen nomaden meer geweest.

Niet langer omhangen met de rauwe korsten van mijn melaatse stilte begaf ik mij opnieuw tussen de mensen. Ze staarden naar mijn rattenkop en slingerden ernaar met scheldwoorden; duizend punten wie raakt. Iemand juichte, ik deed alsof ik niet bestond; keerde ze mijn rug toe en ging naar een land dat alleen nog maar in vage herinneringen leeft. Volgens mij ben ik er geboren. Ooit eens, toen de aarde werd geschapen en er enkel duisternis bestond; jukbeenderen van de nacht gelikt werden door het gejank van een zwerfhond. Zo eenzaam heb ik mij nog nooit gevoeld, maar ik ben dan ook nooit een hond of een mens geweest. Misschien komt die dag nog.

Tot dan zal ik me schuilhouden in de goot als een zwerver.

Netjes woorden stamelen wanneer men me aanziet voor dakloze en me muntjes toewerpen; zoals het hoort. Tenminste tot ik aankom in het land dat me eens beloofd werd toen ik zeven was, in een reisadvertentie; misschien geloofde ik toen nog in sprookjes voor het slapen. Ik weet het niet meer zeker.

Maar het verbaasde me dat er daar vogels waren, groter dan ikzelf.

Ik at uit kranten, stouwde me vol met beurskoersmac ‘n cheese en andere Amerikaanse vethapcrap. Snoof me naar de kanker met kredietcrisiscocaine, vol glasvezels en ander soort ongein.

Normaal zou ik er dood aan zijn gegaan, maar een mens leert zichzelf kennen als hij nergens meer heen kan behalve zichzelf, om achter te verschuilen. Ik spoot me vol met waardeloze dollars, kreeg spontaan een maagkrach achter de kiezen; had beter moeten weten. Ik dacht aan scheurbuik of andere middeleeuwse ziektes waar mensen dood van gaan. Waarom niet, ik leefde immers ongezond. Voelde me net een huisvrouw aan de crystal meth, lag te weken in mijn lichaam. Het viel uit elkaar, toen mijn tanden uit mijn bek kruimelden wist ik het zeker; ik ga dood in een land waar ik niet sterven wil. En de winter was al gekomen.

Die nacht, ik ging slapen en bloedde bijna dood, merkte het pas de volgende ochtend. Mijn kussen kleverig van bloed en hersens. Ik ben altijd kerngezond geweest, behalve dit jaar. Ik zag er niet uit en voelde me nog erger. Mensen die me een maand niet gezien hadden begonnen al met liegen: “Wat zie je er goed uit!” En ik wist dat ze logen uit medelijden. Het was alsof mijn lichaam uit me weg wilde lopen, hier wilde blijven en dat liet weten. Maar in feite was ik al jaren dood aan het bloeden. Het seizoen van naaldbomen en liefde voor mensen waar je de rest van het jaar niet meer naar omkijkt was slecht voor mij; ik bloedde nooit in de zomer. Ik moest weg, had al jaren weg moeten zijn, maar kon geen land vinden dat me wilde hebben. Want ik was anders en alles dat anders is, is hetzelfde; gevaarlijk. Er sijpelde bloed door mijn aderen dat met twee aardes wilde vermengen. Maar ik erkende geen van beide chromosoomplaneten en waande me daarom vrij om te gaan en staan waar ik kwam. ‘Je hebt geen half maar dubbelbloed,’ spraken idioten tegen mij. Ze wisten blijkbaar niet waar ze over logen en hadden vast geen oorlog meegemaakt. Wie niet puur is, sterft als eerste.

Ik ben al zo vaak geëxecuteerd. Ik ben nooit welkom geweest in het land waar ik niet thuishoorde, er klonk geen roep uit mijn vaderaarde en ik keerde hem mijn ogen toe, de rug is enkel voor verraders. Zelfs in het land van mijn barensweeën was ik een vreemdeling. Met niet eens een stukje steen om op te staan.


Voyaga: Shanghaise Nachten

Het was zoals ik had verwacht dat China zou zijn, als ik er ooit zou aankomen. Gigantisch leeg. Er paradeerden wel wat mensen maar die waren hoofdzakelijk voor de sier, net als de muurschilderingen werd ik aangestaard alsof ik een rat was op sterk water. Door nauwgetrokken spleetoogjes en opgewonden lachjes gevolgd. Ik had niet willen luisteren, bevond me nu in een vijandig land van onbekende klanken en tekens. Ik dacht dat kunnen zeggen: ‘Ik ben in Shanghai en weet de weg’ pas na lange tijd zou gaan vervelen. In feite was ik al verdwaald voordat ik een voet aan land had gezet.

Want het Shanghai van Neptunus was het mijne niet. De geur van Shanghaise nacht sijpelde mijn aderen binnen en ik snoof haar in lijnen op. Haar exotische kronkelingen verdreven het gif uit mijn bloed. In dit land voelde ik me thuis, bijna.

Zo’n gevoel dat past maar niet te plaatsen is, een puzzelstukje dat niet in elkaar schuift, zonder wroeging van lucht. De stank van benzine en eeuwen verrotting deden me denken aan het oude China, vraag me ook niet waarom. Mijn gedachten liepen dood in de benevelde steegjes van Parijs in het oosten waar geen stilte bestaat; en ook geen duister. Licht slaapt er nooit. De wereld mag dan verkouden in bed liggen, maar Shanghai is een terminale kankerpatiënt aan speed.

Het overviel me terwijl ik er het minst op voorbereid was.

Plotseling waren er overal draken tussen de lakens, die vuren aanstaken in mijn hoofd. Ik werd verteerd door de ijzige sintels en vlammen van zweet die om me heen duizelden; ook hier was de winter doorgedrongen tot mijn botten. Wederom was ik stervende in een land dat niet het mijne wilde zijn. Vanuit de straten stegen hymnen en gebeden op voor de stervenden. Ze drongen mijn hersenen binnen in stekende stromen; lieten een slijmerig spoor van verwoesting achter. Ik verviel in hoestende stormen terug naar de staat van een kind; waar ik waande dat alles weer goed zou komen, zoals alleen een stervend kind dat kan.

Het kwam in een werveling van licht, ik zou noordwaarts trekken naar het hart van de vorst en hem neersteken in zijn Verboden Stad; verlammen met de heilige dood van martelaars en bedelmannen. De stormen staken weer op en ik verschool me achter gesloten oogleden waar mijn ki stand zou houden en overwinnen. Later die week dwaalde ik door de met drakenschubben bedekte straten van Beijing als een geschopte hond met de staart tussen de benen. De tijd verhing zich traag aan de laatste rafels nacht. In de vrieskou van Beijing begon ik een menselijkheid te ontwikkelen.

En mijn taal schoot te kort voor wat ik zag; Een bedelaar met twee afgekloven stompjes, massa’s leprozen zonder naam of gezicht. Mijn broeders, mijn kinderen. Als een leeuw van steen ben ik gaan zitten op de hoek waar Gulou Dong Dajie, de werkelijkheid doorkruist en brulde mijn woede en verwarring uit over de straten. Ik verloor mijn grip op de tijd, slipte weg in een draaikolk van dagen. Voelde me als de zon die niet door de lagen van smog heen kon breken, een oude man in een wereld die al eeuwen niet meer op de zijne leek. Ik ben dan ook veel te laat geboren. Ik kleefde aan de versleten naden van de stad en bedelde om mist voor rond mijn ogen. Ik had teveel gezien dat nooit meer van mijn netvlies brand. Miljarden mensen die zongen in een taal die ik nooit heb of zal verstaan. Hoe zalig moet het zijn om onwetend te blijven? Illusies. Een standbeeld van botten en prikkeldraad dat uiteenspatte voor mijn voeten, tot rook.

Explosies die de nacht in beweging zette. Niets werd ongeroerd gelaten; uiteenspattende fonteinen van vuur, bloemen van licht, regenboogsterren en gloeiende draken. De straat droeg nog weken een rode mantel. Het roeren van de ondergaande zon, ik sloot mijn ogen voor zoveel schoonheid. Het was goed, altijd zo geweest.

De Heilige Familie

.

Sinds Hitler is alleen Barack Obama er nog in geslaagd de verzamelde mensen te doen applaudiseren bij zijn belofte dat hij hen een kloot zal aftrekken. Ik hoop dat hij het effectief ook doet. Dwaasheid en masochisme zijn altijd synoniemen geweest. Dat Obama in Brussel een zak frieten met mayonaise afwees, getuigt van zijn vastberadenheid. Wijlen Hegel had het moeten meemaken: meer nog dan Napoleon is Obama de Absolute Geest.

"En ik beloof jullie dat de VS in deze globale inspanning klaar is om te leiden." Zo orakelde hij in Praag. "Om te LEIDEN!" Verleden week verkondigde Obama ook reeds dat de US, via een steeds torenhoger wordende staatschuld (waar vooral de Chinezen met hun uitpuilende reserves aan waardeloos wordende dollars voor zullen mogen opdraaien), het "wereldleiderschap" zouden opnemen in de productie van groene energiezuivere auto's. Obama is de zoveelste spreekbuis van het Amerikaanse imperialisme, de Amerikanse versie van het Duizendjarig Rijk, van een alomvattende wereldhegemonie waarvan de ambities vorm kregen in de jaren 1910-1940 toen het Britse Commonwealth in zijn voegen begon te kraken en Nazi-Duitsland de Britse rol niet kon overnemen (integendeel, Britten en Duitsers richtten elkaar tijdens de Tweede Wereldoorlog vakkundig ten gronde in een nooit eerder gezien oorlogsspektakel).

Het blijft een Yankee, die softe charmante parelwit getande Barack Obama. Als hij (Wall Street) maar de baas blijft, het podium gereserveerd blijft voor de godgeblesseerde Führer van een Amerika dat niets meer te exporteren heeft behalve rommelkredieten en rakettenschilden. Dat verder gaat met een nieuw elan voor een schuldgedreven, door en door protectionistisch wordende economie. Alleen zijn gezicht en zijn armgebaren zijn sympathieker dan deze van George Bush jr. En zijn vrouw Michelle draagt een kleed met, als ze het vliegtuig opstapt, een mysterieuzere en aantrekkelijkere split. Een split die Carla Bruni doet kokhalzen. "Yes we can! We can beat Carla Bruni!" Maar het geld dat de Obama's massaal bijdrukken is al even illusoir als de miljarden en biljoenen die de voorbije 2 jaar al in rook zijn opgegaan.

En wij zijn de brave 800.000 volgelingen, de lamgeslagen gapers met open mond van verbazing en verdwazing. We verdienen wellicht niet beter. We krijgen zo graag bevelen van hogerhand, we doen zo graag onze klak af voor de baas, voor Phara en voor Pater Damiaan. Gelukkig dat het ACW failliet is gegaan in de Dexia-affaire: de antisocialistische vakbond heeft geen geld meer om klakken te verdelen. Misschien, als we geen klak meer op ons hoofd hebben, doen we ze dan ook niet meer af als de boss de boel komt inspecteren. En moet hij bedeesd opzij gaan als hij de brug over de Rijn opwandelt: opzij en meteen het op 4 april nog ijskoude water in.
.

Rijnwandeling

.
het is beter te slapen dan te waken. diep te slapen en elke REM-fase over te slaan. zoals die droom dat ik van Kehl naar Straatsburg over de Rijn wandelde en dat Mrs Sarkozy en Mme Obama naar me toe kwamen, elk met hun linkerborst ontbloot en met een appel in de hand: ze vroegen me te kiezen wie de mooiste was. ik stuurde er een Trojaans Paard op af en een waterkanon. Heureux comme Ulysse qui a fait un beau voyage. Medvedev schaterde van het lachen om van die Chinees nog te zwijgen: dat ras vertrekt geen spier als hun hart zich opwarmt en ze Ping An instructies geven. en dan die sprakeloze die voor de tweede keer op rij de Ronde van Vlaanderen won, tot groot jolijt van minister Hilde Crevits die sprak alsof er een boa constrictor in haar longen een delirium had. Indra Dewitte's stem heb ik even gehoord maar ik heb mijn rug niet gekeerd om te zien welke kapper haar gekapt had en welke boetiek haar lingerie had overgoten met kleurloze mimosaloze trends. Michel Wuyts moest de sprakeloze Devolder influisteren hoe gelukkig hij eigenlijk ondanks alles was. namelijk dat Tom Boonen naast het toilet gescheten had maar dat kwam niet in beeld, wel in mijn verbeelding. mijn ooghoek merkte ook nog even dat Standard gewonnen heeft en Anderlecht aan de Durme de mist inging. en dat Dimitri Verhulst onder de tafel 1.000 euro toegeschoven kreeg om te liegen dat hij de zondagmorgen met de fiets boterkoeken gaat halen voor vrouw en kinderen. kinderen heeft ie bij de vleet maar een vrouw? een zigeuner dienstmeisje misschien. schrijvers hebben iets voor 19de-eeuze gypsies en voor Django Reinhardt. verder dat ik si en la niet moet combineren "want anders vermager je".

ik ga terug schemeren.
voor minstens een week.

zondag 5 april 2009

.... my window is my true and only friend ....

.
i look at my window
she tells me stories of people
that were knocked down by a Daf truck

she tells me the history of sand
that became glass in gothic cathedrals

the sorrow of sand

and before i go sleeping
i watch under my bed
if my window is breathing well
i warn her
not to dream of sand
..

................... friendly fire ..................

.
i don't care about jews
their noses on digital pictures
i don't care about my Friends
the causes they fake to endorse
their humanitarian lynch parties
the brotherhood of men the benefit of all
i never shoot a body in the back
i do not take part in that kind
of sunday afternoon pastimes

their friendly fire
their boelleboellies their wadanada

but i shot a palestinian right between his eyes
and a couple of somalis
and December 2007
i shot my sweet Caroline
yes i shot her in her tiny back

but Caroline is not a jew
she doesn't endorse any cause
she forgave me
just said
you shouldn't have done that

and we sit drinking a port wine
her legs crossed my arms open
while the moon passes in silence
and blesses the lonely silver wolf

we do not listen
to the friendly fire
in the backyards of our minds

we caress the silver wolf
what's your name, lonely wolf?

...... Benjamin's Song of the Birds ......

.
the night is void
on the deterritorialized terrace
of the Castle Royal Hotel
Mombasa converses with
the inarticulate song of the birds
the gay love birds of paradise
they make pink nests in my ears

paschal girls pay their debts at Hard Rock Café

finally after all these years
after all these centuries and golden ages
I am clothed as a celestian sphere
and no pixels caw my memory

a twitter Cortez man speaks
on the public screen
Mister Hedge Fund and his wife
her arm around the Queen's middle
he says he will make the world nukefree
but his drones go on dropping
AGM-114 Hellfire's on Nkrumah Road

a year ago I did my best
to listen to that twitter man
he sent us sticks and carrots
so my Friends now are chasing rabbits
and assets in the green fields

I forget my last night dreams
and what once my mother told me not to do
to tell lies and to be lazy
I am part of the terrace
of Castle Royal Hotel

but the waiter is not
and the night is void
in the blue morning they will find
my smiling corpse


[5th of April 2009]

dinsdag 31 maart 2009

Carolinetje says ... (See You Next Year)

from Lou Reed "Berlin", 1973:

Caroline says I

Caroline says that Im just a toy
She wants a man, not just a boy
Oh, caroline says, ooohhh, caroline says

Caroline says she cant help but be mean
Or cruel, or oh so it seems
Oh, caroline says, caroline says

She say she doesnt want a man who leans
Still she is my germanic -- queen
Yeah, shes my queen

The things she does, the things she says
People shouldnt treat others that way
But at first I thought I could take it all
Just like poison in a vial
Hey, she was often very vile
But of course, I thought I could take it all

Caroline says that Im not a man
So shell go get it catch as catch can

Oh, caroline says, yeah, caroline says
Caroline says moments in time
Cant continue to be only mine
Oh, caroline says, yeah, caroline says

She treats me like I am a fool
But to me shes still a german -- queen,
ooohhh, shes my -- queen, ya ...
Queen, hey baby, shes my queen
(queen)(queen)(queen)(queen)
(queen)(queen)(queen)(queen)...


Caroline says II

Caroline says
As she gets up off the floor
Why is it that you beat me
It isnt any fun

Caroline says
As she makes up her eyes
You ought to learn more about yourself
Think more than just i
But shes not afraid to die

All her friends call her alaska
When she takes speed, they laugh and ask her
What is in her mind
What is in her mind

Caroline says
As she gets up from the floor
You can hit me all you want to
But I dont love you anymore
Caroline says
While biting her lip
Life is meant to be more than this
And this is a bum trip
But shes not afraid to die

All her friends call her alaska
When she takes speed, they laugh and ask her
What is in her mind
What is in her mind

She put her fist through the window pane
It was such a funny feeling

Its so cold in alaska
Its so cold in alaska
Its so cold in alaska

****
Ik wou kwijlen "Carolientje", maar ik werd al bij oogopslag meteen teruggefloten: "Het is Carolinetje toch, op zijn Frans." Voor één keer per jaar dat ze haar spinnenweb verlaat om zich over Brussels roerend en onroerend goed te ontfermen. Een halve namiddag genezen van endemische kwalen, van enjoyed symptoms.
"Mijn ziekte, dat weet je, valt niet te genezen."
"De mijne wel hihi. Ja, ik stem niet meer op Bart. Ik denk dat ik deze keer op Frank Vandenbroucke ga stemmen. Die lijkt me nog integer."
De volle voorjaarszon dreef mijn ogen uit elkaar. De tijd dat ik dacht dat mensen heropvoedbaar zijn, behoort tot een vorige eeuw. Zeker zijn "natuurlijke verschijningen" zoals Carolinetje met al die orbs rondom haar lingerie niet heropvoedbaar.
Ze is nu ook medeaandeelhouder van een Château dat Saint-Émilion wijn produceert. Je zou voor minder een jaar op iemand wachten.
"Ik heb iets geschreven op de trein."
"Hhm. Ik zei het je: Cela a fait de la bonne littérature! Jammer dat je alles voor jezelf moet houden. Maar zo was het met Anne Frank ook."

Ik wil het je vertellen
De zee aflopend
Dat je mij overspoelt

Dat doet meer dan deugd aan het hart van een ouwe bok. Ik ben voor de rest van de namiddag "een man onder invloed". Hélas! De gevolgen zijn verschrikkelijk tot ver buiten Brussel.

Want reeds voordat Carolinetje weer onder de hoge bescherming valt van de minister van Overheidsbedrijven, Steven Vanackere, ook een West-Vlaamse Brusselaar, heeft Belga een bericht verspreid zeggende dat Frank Vandenbroucke zich om gezondheidsredenen terugtrekt als kandidaat voor de verkiezingen van 7 juni. Het Belgabericht vermeldt dat Vandenbroucke deze namiddag tijdens een wandeling in de duinen van Koksijde zou gebeten zijn door een hond die sinds een week Prozac neemt. De eigenaar van de hond, een inwoner uit het Brusselse Sint-Gillis en jeugdvriend van de minister, wil deze informatie echter niet bevestigen.

Soms biedt zelfs poëzie geen uitweg. Carolinetje toch!

Maar het is in de vooravond nog niet te laat om een middagdutje te doen.

See you next year, Carolinetje!

.

Als je ...

.


als je bij een pedofiel, die één kind in de ellende heeft gestort, de ruiten inslaat, dan applaudiseert de Staat en haar trawanterig volk; sla je bij een bankier die 100.000 mensen - "waaronder vrouwen en kinderen" - in de ellende heeft gestort de ruiten in, dan vervolgt die Staat je tot in je graf en het volk pleegt schuldig verzuim ...

maandag 30 maart 2009

Dunne Lippen

;
Ik herinner me de naam niet meer van de man die me waarschuwde voor mensen met dunne lippen. Hij had het vooral over vrouwen. Die had ie grondig bestudeerd, voor mannen baseerde hij zich te zeer op occasionele gevallen, vond hij, en hij wou geen veralgemeningen doen, toch niet naar een populatie die hem niet interesseerde. Iedere keer dat ik hem zag, was hij trouwens ook vergezeld van een andere vrouw, dus hij moet dat ras wel gekend hebben. Het is allemaal bijna 40 jaar geleden, ik was nog student toen.

Vrouwen met dunne lippen zijn "emotioneel gierig", stelde hij onomwonden. En hij had een soort psychoanalytische verklaring voor het fenomeen. Ze waren als kind te snel van de moederborst of de papfles weggerukt geweest en dus leerden ze zich bij daaropvolgende beurten vast te bijten in de tepel of de tuut van de papfles. Daarbij raakten hun mond en hun lippen door de macht van de gewoonte naar binnen gekeerd, met als eindresultaat een gezicht met dunne lippen. Hij beweerde dat mensen met dunne lippen minder voorkomen in mediterrane landen en minder in kuststreken. Misschien zien die als kind meer zon of meer iodium, opperde ik. Nee, nee: zet ze onder een antidepressielamp of geef ze een iodiumkuur, het betert er geenszins op. Het is de borst waarin ze zich hebben vastgebeten! Ongetwijfeld zou hij nu anno 2009 de hypothese hebben voorgestaan dat al die vrouwen die volgens de VRT klachten hebben over pesterijen op hun werk (68% van de klachten komt van vrouwen en behelst in het merendeel der gevallen hun superieur), dunne lippen hebben. Dat zou gemakkelijk gecheckt kunnen worden.

Uiteraard laten alle vrouwen je graag uitpraten om daarna elders sier te maken met wat je allemaal zo gemakkelijk hebt prijsgegeven. Ze doen dat niet uit kwaadwilligheid: ze blazen ook graag de loftrompet over je (als je er niet bij bent dus). Maar vrouwen met dunne lippen zijn echt venijnig en giftig. Ze nemen maar geven nooit. Dunne lippen vind je bij deurwaarders, boekhouders en fiscale ambtenaren. Een advocaat met dunne lippen zal je zaak verdedigen, niet met passie om je genoegen te doen zoals een advocaat met volle lippen, maar uit ressentiment voor de tegenpartij. Wraak dus! Puur slecht karakter.

Ik heb niet de gewoonte om mensen vast te pinnen op hun ervaringen als kind (al vind ik de psychoanalyse meer dan amusant om lezen), eerder op hun actuele levenssituatie. Maar dunne lippen hebben zeker te maken met het gebruik van de mond in de kinder- en jeugdjaren. En ja, mijn levenservaring en mensenkennis brengen me tot de conclusie dat mensen met dunne lippen inderdaad emotioneel gierig zijn. Je vindt het zelfs terug in het profiel van de militanten van politieke groepen, zowel rechts als links. Bij sommige extreem-linksen zie je direct aan hun lippen dat je bij hen niets te zoeken hebt en dat wordt alleen maar bevestigd bij intenser contact. Vroeger gaf ik dat soort mensen een intellectuele oplawaai, maar dat verergert alleen maar de zaak. Het zijn onverbeterlijke fanatici, zoals ze zich als kind vastbeten in de borst, zo bijten ze zich vast in hun opinies en overtuigingen. Bij Caroline Gennez daarentegen zie je direct dat ze meer geïnteresseerd is in de chemische samenstelling van cocaïne dan in het verschil tussen socialisme en sociaaldemocratie.

Dunne lippen: ze slurpen je op en spuwen je weer uit.

Ik lees ergens op Google:
Dunne lippen, dikke lippen (september 20, 2008)

De stereotype opvatting dat mensen met dunne lippen tot wreedheid neigen, berust op het correct waargenomen feit dat de lippen bij woede versmallen. De fout die hier gemaakt wordt, is dat een uiterlijk symptoom van een tijdelijke emotionele toestand gebruikt wordt als criterium van een persoonlijkheidskenmerk. Zo’n oordeel impliceert dat mensen met dunne lippen er zo uitzien, doordat hun lippen voortdurend in woede versmallen; maar dunne lippen kunnen ook een vast, aangeboren gelaatskenmerk zijn. Het stereotype dat mensen met dikke lippen zinnelijk van aard zijn, is een vergelijkbare misinterpretatie. Het correct waargenomen feit dat de lippen -opzwellend door extra bloedtoevoer - dikker worden bij seksuele opwinding, voert tot een onjuiste beoordeling van een permanent gelaatskenmerk; want ook dikke lippen kunnen een vaste gelaatstrek zijn.
(Uit: Paul Ekman. De leugen ontmaskerd. Uitgeverij Nieuwezijds. Vertaling maarten Van Vreumingen)

De leugen ontmaskerd? Een Amerikaan vertaald door een Ollander en beiden hebben zelf dunne lippen. Precies het zoveelste bewijs dus van de juistheid van de dunne-lippen-theorie. Haha!

.

Financial Fools' Day London 1 april

.
In London, nu woensdag 1 april, "parade" van de

Four Horses of the Apocalypse

zie: http://endtimespropheticwords.wordpress.com/2009/03/24/the-four-horsemen-of-the-apocalypse-to-appear-in-london/

The Four Horsemen of the Apocalypse To Appear in London

On 1 April [April Fool's Day] a coalition of anarchists, communists, radicals and green groups [see http://www.g-20meltdown.org/node/5 for the list] will gather at four major London stations - Moorgate, Liverpool Street, London Bridge and Cannon Street - to then march behind “Four Horsemen of the Apocalypse” models to a mass rally outside the Bank of England to protest the G20 summit.
The organiser’s website states -
“The Four Horsemen of the Apocalypse will lead themed processions starting at 11 a.m. from the following rail stations:
Moorgate Red horse against War
Liverpool St Green horse against Climate chaos
London Bridge Silver horse against Financial crimes
Cannon Street Black horse against land enclosures and borders in honour of the 360th full circle anniversary of the Diggers

The Diggers Movement were linked to the Levellers and Fifth Monarchy movement, groups popular around the time of the English Civil War [Oliver Cromwell]. They were religious sects linked to Millenerianism, a belief in the immenant Millenium with a tendancy to dominionism & a form of Manifest Sons of God theology - Christ returning within them thus the emphasis on social transformation and politics.
Ecstatic prophecy manifested in their midst - false in outcome as well as theology. There is a much longer scholarly article on the group here http://etext.virginia.edu/journals/EH/EH33/suther33.html which indicates their Latter Rain beliefs, including the invisible rapture, the Second Coming within them - which was not a rare belief at that time among ‘Christian mystics’ or in ecstatic prophetic related sects.
“The leader… Winstanley believed Second Coming had already begun and that because of this, men had merely to wait until they were filled with Christ, and then take action. An external Messiah would not establish the Kingdom; it would be through the individual spiritual transformation of men and women. …
… One of the proofs he gave for the validity of his message was that he had received it in a vision.”

Does this sound familiar?!

Manifesto of the Organisers of the London demo as per their website -
“Can we oust the bankers from power?
Can we get rid of the corrupt politicians in their pay?
Can we guarantee everyone a job, a home, a future?
Can we establish government by the people, for the people, of the people?
Can we abolish all borders and be patriots for our planet?
Can we all live sustainably and stop climate chaos?
Can we make capitalism history?”

***

Ondertussen worden de geesten blijkbaar ook klaargemaakt om deze anarchisten te verbinden met nazi's, zoals de combinatie van anarchosyndicalisme en nationalisme in het Frankrijk en Italië (en in wezen ook Duitsland) van 1890-1910 uitmondde in Mussolini's fascisme (met een groter aantal joden als lid dan hun % in de totale bevolking!) en later Hitlers' nazisme (Mussolini was in zijn jeugdjaren "revolutionair socialist" en rond 1908 hoofdredacteur van de krant van de Italiaanse Socialistische Partij Avanti!).
Zo kunnen we in de krant van vandaag lezen dat Johan De Winne vertrekt als hoofd van het Disaster Victim Identification-team DVI. De politieman gaat workshops leiden voor managers om ze beter te leren communiceren met hun personeel en dat personeel beter te motiveren. "Er is nood aan échte leiders, die mensen inspireren en hen boven zichzelf doen uitstijgen." Hitler's mensen stegen dusdanig boven zich uit dat ze 6 miljoen Joden liquideerden en 10 miljoen Russen, om het maar bij deze cijfers te houden. Veel succes, Johan!

.

Fun !

.
A lady came up to me on the street and pointed to my suede jacket. "You know a cow was murdered for that jacket?" she sneered. I replied in a psychotic tone, "I didn't know there were any witnesses. Now I'll have to kill you too."

Ana Dokmanović Zagreb (Republika Hrvatska) on Facebook

Thanks, Ana!

Carolientje comes & says See You Next Year

.

A train drive is always already a journey
Says the Railroad Agent to the dull cows
They turn their milk watching the first monster
Driving in smoke and bad prospects
From Bruxelles to Malines -Those were the days my friend!
They never end.
But in fire and Etna eruptions.

Carolientje is coming to take me away haha!

Carolientje is on the train
And the cows now are dancing
They have friday on their minds
She is not reading not sleeping not thinking
Lost all her dreams since decades ago
She's just there
Mixing thunder and silence
The sea of possibilities smashes all her water
On innocent Flemish dikes

Carolientje is coming to take me away haha!

She comes and goes
A mindflash in a naked morning
When things have not yet spoken one word
London waits for riots and its crackling circus
All on the way to Strasbourg's NATO square
She comes and goes
Just as I did and I came and went
My shopping bag full of sadness overpriced

Carolientje is coming to take me away haha!

[30th of March, 8.30 a.m.]

Eric is aan het Uitzieken

.
Ik verjaag vandaag definitief mijn griep met de herlezing van een ongeëvenaard meesterwerk, meesterlijk op diverse vlakken: qua combinatie filosofie en literatuur, qua humor voor intellectuelen en doordenkers, qua spitsvondigheid, en zeker het beste in de "reeks literatuur over België" (Het Verdriet van België !? Het is het er aan te zien dat Claus geen syphilis had en een roemloze dood is gestorven: hij heeft niet eens een "laatste zin" uitgesproken of neergeschreven! Dat was hooguit goed voor De Gouden Uil dus, toch vrienden onder elkaar allemaal):

Dit keurig werkje dus!
"Fusées. Mon coeur mis à nu. La Belgique deshabillée."
Een verzameling losse flodders ok, maar je moet ze maar flodderen plus ze nog bijhouden en verzamelen ook.

Om maar een paar pareltjes te noemen.

Fusées. Suggestions. — Pourquoi les démocrates n'aiment pas les chats, il est facile de le deviner. Le chat est beau; il révèle des idées de luxe, de propreté, de volupté, etc...

Il n'y a en Belgique que deux partis politiques: les catholiques et les ivrognes.

U kan al raden op wie ik op 7 juni met mijn zatte kloten ga stemmen. Toch niet op zuipschuiten en dronken clowns.

Désir (Verlangen!)

Ik heb hier in woorden niets aan toe te voegen.

zondag 29 maart 2009

De Internationale in China

door de Chinese populaire metal band "Tang Dynasty":

http://www.youtube.com/watch?v=cjqz5XHocdY

en live in Duitsland in 1993:

http://www.youtube.com/watch?v=rx7A3UYKXj4&feature=related

De goden der Hysterie schiepen de Wereld. En hoe!

.
Kun je van een ziekte genezen? AIDS, kanker, malaria, het katholicisme: het valt zeker allemaal te stabiliseren maar echt genezen ervan? Er blijft altijd wat van in je bloed en lichaam dolen en dwalen, klaar om weer op te flakkeren.

Natuurlijk zit niet alles in het bloed. Er zit ook wat in de bodem. Maar beiden wegen amper op tegen wat uit bloed en bodem oprijst en waarin de twee b's nauwelijks te herkennen vallen. Overigens is het binnenshuis in bloed en bodem ook al geen uitgemaakte zaak. Als ik die resem zogenaamde epigenetische studies bekijk, dan moet het daar een serieuze en niet altijd leuke heksenketel zijn in de kelderverdieping van ons genoom. Al die genen die elkaar à volonté couilloneren ("on" en "off" switchen heet dat dan), een paar die dealen in vreemd spul, anderen die trappen vanuit buitenspelpositie: de muizen dansen op onze chromosomale tafels zodra de kat van huis is. Ze wijzen elkaar voortdurend naar één en ander. "Je zoekt alleen maar aandacht," zeggen de slechte verliezers. OK, maar aandacht voor wat? In die zin zijn genen zoals mensen blijkbaar: aan de éne helft een stelletje hysterici en aan de andere kant een helft die allergisch is aan hysterisch gedoe en gezwets. De (mannelijke, vrouwelijke en onzijdige) hysterici staan natuurlijk voortdurend klaar om hun goedzakkerige soortgenoten te vragen om "even aandacht te hebben voor zus en zo": "we willen je erop wijzen dat ...", enzovoort. De geënnerveerde en geïrriteerde antihysteriegoedzakken hebben evenwel geen zin om ergens op gewezen te worden "dat...", of om hun aandacht te besteden aan hun zwakke punten en redeneringsfouten. "Je zoekt alleen maar aandacht," snauwen ze en effectief: op die manier komt de aandacht bij de hysterici zelf te liggen en niet bij datgene waarop ze wouden wijzen en waaraan best even "aandacht" besteed zou worden. De hysterici worden aanstellerig en theatraal: ze zijn in de val getrapt, want de neutrale toeschouwers bereiken doorgaans de drempel van het doorzicht niet en kiezen dwaas voor de verkeerde partij. Niets voor niets was Nietzsche antidemocraat: er zijn altijd minstens 51% dwazen, wist hij als geen ander.

Kun je genezen van het Mens zijn? De Vrouw was tot een paar decennia geleden Moeder of Minnares. Nu botsen vrouwen tegen het glazen plafond van het Mens zijn. De Vrouw is Mens geworden, zoals haar Zoon het haar een kleine 2000 jaar geleden heeft voorgedaan. Vrouwen vind je nu alleen nog in films, op reclameborden en op (al of niet door de werkgever geblokkeerde) internetsites. En net zoals de Zoon, heeft ook de Vrouw hierbij haar charme verloren, de aantrekkelijkheid van haar geheimzinnig en ondoorgrondelijk valsspel. Mannen charmant? Allé, man! Waarom mochten destijds alleen de mannen naar het leger? Mannen leren niet alleen discipline, ze passen ze ook toe! Ze zijn gedwee. Vrouwen leren ook discipline maar finaal doen ze hun onvoorspelbare "goesting". En nu zijn ze Mens geworden. En hoe! Alles warmt ineens op, van Scherpenheuvel tot Kyoto.

Kun je genezen? Wanneer Joris-Karl Huysmans in 1884 zijn bekende dandyroman A rebours (moeilijk te vertalen, "Tegen de Keer" is de Nederlandse vertaling als ik het goed voorheb) publiceerde, schreef een niet onbekend recensent (Barbey d'Aurevilly) na de neurasthenie van Des Esseintes te hebben verteerd (Huysmans' personage stond model voor Oscar Wilde's Dorian Gray en overigens ook voor Oscar Wilde zelf, wat hem door zijn goegemeente zeer kwalijk is genomen): "Na deze roman rest de auteur maar één ding: de mond van een pistool of de voeten van het Kruis!" Kortom: zelfmoord of zich bekeren tot het katholicisme. De decadente dandy par excellence die Huysmans was, bekeerde zich inderdaad in de jaren daarop tot het katholieke geloof en stierf in 1907 in een klooster, in de pij van een benedictijner monnik.

Commissaris Maigret zag een uitweg uit dit ongenadig dilemma. Een andere manier om te genezen. Namelijk:
tomaten kweken ergens ten zuiden van Parijs, in een mediterraans zonnetje!

Als het maar rood is wat je kweekt!

Decoratie uit Des Esseintes' leefkamer.

donderdag 26 maart 2009

VVBVW !?

.
[De Torhoutse Bode, 27 maart.
Van uw correspondent Pieter De Coninck,
bericht bijgewerkt om 22u34]

In het achterzaaltje van Café-Afspanning Excelsior in Moeskroen, net over de met camera's bewaakte taalgrens, heeft gisterenavond, onder politiebescherming, de Vlaamse Vereniging ter Bevordering van de Volkswoede VVBVW zich aan de pers voorgesteld.

De VVBVW zegt in een mededeling "een brede beweging te willen zijn, die zich richt tot alle lagen van de bevolking, ook de allerkleinsten". Verder stelt de VVBVW dat ze "noch links noch rechts is, maar ook niet averechts". De VVBVW beweert gesprekken te hebben aangeknoopt met het ganse spectrum van waarachtige volksverenigingen, gaande van de Bond van AMADA-gepensioneerden tot de Niet-Geaborteerde Kinderen van Were Di en Voorpost.

Terloops ging de "voorganger" van de VVBVW, Jan Breydelszoon, in op de actualiteit en maakte bekend een protestnota te hebben overgemaakt aan Frank Deboosere omwille van het slechte weer tijdens de wielerkoers Dwars door Vlaanderen van gisteren. De VVBVW stelt dat dergelijke manifestaties alleen maar "kankerbevorderend" zijn en eist dat Frank Deboosere als voorzitter van Kom op tegen Kanker "persoonlijk het dossier naar zich toetrekt" naar het voorbeeld van eerste-minister van Herman Van Rompuy die er wél in geslaagd is het al jaren geblokkeerde probleem van de "vreemde wolken die boven het land samentrekken" eindelijk op te lossen: "Wat Federaal goed doet, moet Vlaanderen nog beter kunnen!"

Na de persconferentie hebben leden van de VVBVW symbolisch hun woede gekoeld op een bank in het stadspark. Morgen komt bankier Lippens zelf aan de beurt, schamperde één der relschoppers. De politie greep niet in maar gaf aan "waakzaam te zullen blijven".
.

Seks met Dieren

.

Mijn katten zijn "wreed content" nu!

De Pest is ook terug in het Land !


Een plaag: onderzoekjes naar leuke feitjes

De Volkskrant

Van onze verslaggever Jan Hoedeman
gepubliceerd op 25 maart 2009 23:40,
bijgewerkt op 26 maart 2009 08:31

AMSTERDAM - Media worden bedolven onder onbenullige onderzoeken. Waarom? ‘Een artikel wordt beter gelezen dan reclame.’

Een golf van onderzoekjes door fabrikanten en brancheorganisaties teisterde de afgelopen maanden nieuwsredacties, opdat ze de krant zouden kunnen halen. Een kleine greep: de man doet zijn grote boodschap overal, de vrouw vooral thuis. Volgens het Nationale Tandenpoetsonderzoek vindt 69 procent een goed gebit sexy. De Nederlander heeft vorig jaar 200 gram minder vis gegeten. De Hollandse pot is populair bij de Nederlander: stamppot geldt als hét poldervoedsel bij uitstek. 3 procent van de Nederlanders heeft weleens seks op het toilet, 4 procent van de mannen houdt op het toilet via zijn gsm Hyves en Facebook bij.
Wat moet de lezer ermee?

Carlo Stokx, directeur van onderzoeksbureau Synovate: ‘Het is een vrij goedkope manier om in de publiciteit te komen. Een artikel wordt beter gelezen dan reclame.’

Pieter Paul Verheggen, voorzitter van de Markt Onderzoek Associatie (MOA), geeft een aanvullende verklaring voor de onderzoeksplaag: ‘Beleidsmakers en burgers hebben behoefte aan onderbouwing van hun gevoelens en willen niet alleen op hun onderbuik afgaan.’
Zijn bezwaar is dat het kaf niet van het koren wordt gescheiden – en hij onderneemt actie. ‘Wij gaan een Onderzoeksombudsman instellen die klachten van burgers onderzoekt tegen ondeugdelijke enquêtes door bureaus en media.’

Als de Onderzoeksombudsman in het geweer komt, is het leed al geschied. De MOA wil ook dat degenen die beslissen of iets nieuws wordt, beter gaan filteren. Daarom geeft de organisatie later dit jaar een cursus aan journalisten om onderzoeksmateriaal te leren wegen.

Frank van Raaij, hoogleraar economische psychologie aan de Universiteit van Tilburg: ‘Vaak is het geen wetenschappelijk onderzoek, maar peilingen waarin extra vragen meelopen. Dat levert dan leuke feitjes op. Het zegt iets over infantilisering van de samenleving. Maar een krant die daarmee is gevuld, daar baal je wel van.’

Het Nationale Tandenpoets-onderzoek en het Groot Glorix Toilet Onderzoek werden verricht door het bureau MetrixLab. De onderzoeken hebben gescoord, maar dat maakt weinig los bij Jan Vessies en Jolanda Luiendijk van MetrixLab: ‘Het maakt ons helemaal niets uit. Als de opdrachtgever er blij mee is, vinden we dat goed.’

Bestaat de mogelijkheid dat de consument dit soort onderzoek zat wordt? Marcel Maassen van TNS-NIPO: ‘Bestaat de kans dat de journalist dergelijke onderzoekjes zat wordt? Een deel van dit soort onderzoek wordt gedaan om media te halen. Als dat niet of veel minder gebeurt, loopt de bereidheid van organisaties en bedrijven ook af dit te onderzoeken.’

£$£$£$ Nu al Volkswoede ook! £$£$£$ - Waar gaan we naartoe?


Volkswoede tegen bankiers laait op

De Volkskrant
Van onze verslaggever Pieter Klok
gepubliceerd op 25 maart 2009 22:58,
bijgewerkt op 26 maart 2009 09:14

AMSTERDAM - De volkswoede jegens bankiers neemt steeds woestere vormen aan. Woensdag bleek dat vandalen de ruiten hebben ingegooid van de woning van Fred Goodwin, de voormalige bestuursvoorzitter van Royal Bank of Scotland (RBS).

Glaszetters verwijderen de ingeslagen ruiten van de woning van Fred Goodwin.

Goodwin, woonachtig in Edinburgh, ligt onder vuur vanwege de riante pensioenregeling die hij kreeg bij zijn vertrek bij RBS. Goodwin (50) ontvangt tot zijn 65ste jaarlijks 700 duizend pond (757 duizend euro). En dat vinden de Britten wat veel voor de man die RBS te gronde richtte, waarna de overheid tientallen miljarden aan nieuw kapitaal moest injecteren.

De Edinburgh Evening News ontving gisterochtend twee e-mails waarin de aanslag werd opgeëist door een vooralsnog onbekende groepering. ‘We zijn boos dat rijkaards, zoals hij, zichzelf een enorme som geld betalen en in luxe leven, terwijl gewone mensen werkloos worden (...) of zelfs dakloos. Dit is een misdaad. Bankiers zouden opgesloten moeten worden. Dit is pas het begin.’

Premier Gordon Brown riep Goodwin al eerder op het pensioen terug te storten, maar dat weigerde hij. De Britse regering zou vervolgens serieus hebben overwogen om hem zijn titel Sir te ontnemen, een maatregel die normaal gesproken is voorbehouden aan misdadigers en tirannen.

De vernielingen aan de woning van Goodwin komen aan de vooravond van de G20-top in Londen, eind volgende week. De verwachting is dat er felle protesten zullen uitbreken. De affiches zien er alvast angstaanjagend uit. Met leuzen als Storm the Banks en plaatjes van opgehangen bankiers worden demonstranten warm gemaakt.

In de Verenigde Staten voelen bankiers zich ook niet langer veilig. Daar richt de woede zich vooral op de hogere managers van AIG, dat voor in totaal 170 miljard dollar aan overheidssteun heeft ontvangen. Deze verzekeraar keerde onlangs voor 165 miljoen dollar uit aan bonussen. Sinds kort worden bustochten georganiseerd langs kapitale villa’s van de AIG-managers. Veel managers hebben besloten beveiligers in te schakelen.

De openbaar aanklager van New York Andrew Cuomo heeft gedreigd de namen te openbaren van bankiers die hun bonus niet terugstorten. Veel AIG-managers kozen daarop eieren voor hun geld.

Intussen komt er ook een tegenbeweging op gang. Anonieme bankiers beklaagden zich in de Financial Times over een ‘heksenjacht’. En een hoge manager van AIG, Jake DeSantis, heeft in een brief aan The New York Times zijn ontslag aangeboden uit protest tegen de druk die op hem wordt uitgeoefend om zijn bonus terug te storten. DeSantis zei dat hij zijn bonus over 2008, van een half miljoen euro, aan organisaties geeft die slachtoffers van de crisis opvangen.

[Volkswoede in de Volkskrant dan nog wel !? Tja, ik kan er ook niet naast kijken. De volkswoede is tot hier merkbaar. Het aantal betalende bezoekers op mijn porno-site daalt elke dag met 5 à 10%. Ik ga mijn manager voorstellen een Rage-site aan het publiek aan te bieden, met clips vol woedeuitbarstingen. Seks brengt niets meer op!]

woensdag 25 maart 2009

AK-47

.

A Thing of Beauty
Is a Joy forever!

Een Mens wordt er slecht gezind en ongezond
van!
Van al dat onweer, die vrieskou,
het gehagel en het gedonder,
ik stem op 7 juni
alleen op wie ervoor gezorgd heeft
dat de zon deze week nog schijnt,
"ze" hebben tijd
tot morgen voormiddag klokslag 10.
Wie de Staat kan hervormen
en op iets simpels als het Weer
geen vat beweert te hebben,
daar stem ik niet op.
Totentrekkers allemaal!

Ik grijp naar de Wapens!
.

........... De Ceifeirisch-Waanzinnige .........

.
Fernando Pessoa (1888-1935)

De Ceifeirische Waan heeft betrekking
op het verlangen bewusteloos te zijn,
maar zich van die bewusteloosheid bewust te zijn.
Naar het gedicht Ceifeira - De Maaister
(1914)

Afscheid van Vlaanderen

.
Ofte: De Achterdeur Staat Altijd Open!


Boksteen

We weten ondertussen dat er in deze kosmos vele hemelen bestaan. Uit één van die hemelen daalde een dame neer, kwam naar me toe en zei: “Jij bent een Steenbok! Alle mensen geboren tussen 23 december en 21 januari zijn Steenbokken!” “O”, zei ik haar, “wat je nu zegt!”
En ik voegde eraan toe: “Bestaan er ook Bokstenen?”
“Nee,” zei ze zonder spijt.
Toen besliste ik Boksteen te worden. En ik vroeg haar beleefd naar haar hemel terug te keren. Toen begon het te donderen en te bliksemen. De elektriciteit viel uit en de stroompanne was pas ’s anderendaags hersteld.
I am a rock. I am a buck rock.
Natuurlijk ben ik op elk moment vrij om de dame in hemel nr. 234.954 te bellen en haar te vragen om van mij toch maar een Steenbok te maken. Maar totnogtoe heb ik dat niet gedaan. Het is zelfs nog nooit in me opgekomen.
The Lady is too ugly!
Ik ben overigens niet op 29 december geboren. Ik ben geboren toen de demiurg, de werker-voor-de-mensen, ingreep en de Chaos met behulp van zijn Logos omtoverde tot een Kosmos. Misschien bestond ik al vóór de Big Bang, vóór de “tijd” van “in den beginne was het Woord”. Wie zal het zeggen? Heeft iemand daar weet van?
Misschien ben ik ook nooit geboren. Besta ik alleen in de registers van de Burgerlijke Stand van de Staat België. Misschien zijn die vervalst. Wie zal het zeggen?
Carla, ben je er nog?

(6 maart 2007)


Kim Gevaert

Kim Gevaert was in De Laatste Show vanavond (gisteravond eigenlijk). Een mooie vrouw. Ze glundert. Haar ogen blinken van het leven. Haar huid is gaaf. Haar mascara loopt niet uit. Ze weet hoe ze haar benen moet kruisen. En ze heeft verstandige dingen te zeggen.
Kim Gevaert liep indoor de 60 m. in 7.10 seconden. Europees kampioene. Daarna bezatte ze zich en neukte er deftig op los. Ze geniet.
Het gaat goed met de mensheid blijkbaar.
Achter haar zitten een 50-tal mensen te zitten. Ze zijn vanuit Limburg of de streek van Kortrijk, de Far West, afgezakt om Kim Gevaert op de rug te bekijken. Ze zien niet eens dat haar mascara niet is uitgelopen. (Vermoedelijk zullen ze wel op een groot plasmascherm zien wat wij ook als bevoorrechte getuigen te zien krijgen. Maar och god!)
Ze zitten daar te zitten. Ze lijken zelfs niet te kijken. Als Frieda Van Wijck onze Kim “Veel Succes!” toewenst, applaudisseren ze allemaal. Niemand die korter of langer applaudisseert. Ze klappen met beide handen. Van the sound of one hand clapping hebben ze nog nooit gehoord.
Ze zitten daar. Tot het gedaan is. Tot het Einde der Tijden.
Het gaat verdomd goed met 2% van de mensheid.
Gelukkig kijken de mensen in Afrika geen tv. De tv staat alleen op: de meesten moet het ook nog doen met een zwart-wit tv. Wie gaat nu zijn tijd vergooien met daarnaar te kijken? De tv staat op zoals de man in het bed in de hoek van de kamer ligt te slapen. Geen kat die er aandacht op slaat.

Eén van mijn katers slaapt boven mijn tv. En soms als op de tv vogels fluiten, laat hij zijn hoofd zakken en graait met zijn pootje naar de Koen Crucke onder de paradijsvogels.
Het gaat goed met 100% van mijn katten.

(7 maart 2007)


Aanzet tot Geweld

Een zon in vlekken van wulps vuur
Duikelt in westerse schemerzeeën
Zaad is altijd verschoten
Afval afgevoerd
Uit een dronken sidderend lijf van leven
Leegte die als gewas als hoop
Opschiet onder toverformules
Ook als baarmoeders
Weerklinken als een echo
Uit een welbekende afgrond
Altijd verschoten
In een wereld zonder tijd
Dood ik de ontvoerde
Die ooit fluit speelde
Op Libanees gras met zicht op zee
En onafgeroomde schaamlippen
Waarmee ze leeuwen
Op afstand hield

(Tranen: met de dood in het hart
Hitler in zijn bunker, Eva, 88
Buiten een horde die vloekt
Tovarisj, daar!
Ik vloek
Mijn hoofd valt op de betonnen vloer
Es ist nicht erlaubt
Karibu! Karibu!
Kujiua makasudi)

De Re-Reconquista: Ze komen! We komen!
Met zwaardenmuziek en olifanten van paarden
De woestijn: een zon in vlekken van wulps vuur
Ballistisch vuur: vuur! Dood aan de Tijd! Rikketik!

(10 maart 2007)


Wraakgedicht

Er is
Er is een stilte die een naam draagt
En er is het rimpelen van een zucht
Een hunker die nooit naam zal hebben
In het dorp verderop verschuilt zij zich in muzenkleren
In een lawaaierig gewaad
In taalverwarring

De mensen sluiten hun deuren doven het licht
Wachten op de orkaan
Die Oostende (men speelt er basket) overspoelt
Verse lakens hoeven niet meer
Telefoons zijn afgesneden
Magen als maagden binnenstebuiten gekeerd
In volle overgave in eeuwenlang opgekropte kots

Er is nu of nooit – het heeft geen naam
Het zal nooit naam hebben
De achterkant van de maan
De wolfskeel en het schaap dat weent
Sterren die zich verplaatsen dreigend
Zielen verstijven verhuizen niet meer
Gesperde ogen gebarsten trommelvliezen
De geur van roet en modder
Verzoent zich met het longenbloed

Namen Wie denkt nu nog aan namen?
Het is schrikkeltijd

(Ik verlaat deze tribune en ik ga naar de Koning
Het ontslag van de regering aanbieden!)

Vive la pornographie! Vive la pornocratie!

(10 maart 2007)


Darmen

Voor Carla

Haar darmen spreken en hebben het laatste woord.
Want het is licht:
de stad streelt haar straten.
Hier heerst de pronkzucht van de prinses van de duisternis.
En tooit ons met wilde bloesems.
Zij schenkt ons het gif. Onze keel is zuiver, ongeregeld, een tafel vervallen tot het ebbenhout van haar oorsprong.
Schuim kleurt de modder. De Wet trekt zich terug in de plooien van haar sluiers. Verborgen houden de naamlozen hun adem in.
Vogels ontvolken de eeuwfeestpaleizen. Driftig lawaai onteert het preutse theater. Eén rekt zich tot veel, niet rekenkundig. De landmeter bengelt aan de hoogste galg. Cipiers, deurwaarders en zaalwachters: de lange rij reikt tot het Noordstation.
De planeten vervloeken de zwaartekracht van de zon. Zij vieren feest, vrij, gelijk en broederlijk.

Zij, hij, het: wij delen brood en bessen. Wij hangen mimosa’s aan lantaarnpalen. In ons hart wappert de rode vlag van het vergeten.
Onze woorden zwijgen. Onze harige handen plukken het aura van de maan en onze voeten trekken met Hannibal de Alpen over.
Haar darmen spreiden de geur van wasverzachters. Zij herinneren zich niets. Voldaan verlaat zij de boeg. Buiten wachten mijn restanten op haar tover.

De weg is altijd de juiste weg. Langs de kant: katten en honden.

(Strombeek-Bever, 18 maart 2007)

Ook zeldzaam: Eddy Loozen

.
Vandaag naast mezelf op beeld ook na 12 jaar weer contact gehad met Eddy Loozen, de grootste experimenteel muzikant en pianovirtuoos van Brussel en dus van Brussel-Halle-Vilvoorde en omliggende gebieden. Ik vond 2 jaren geleden wel een foto van hem op Google, maar verder geen levend spoor. Ik word er meteen 10 jaar jonger dan op de laatste foto van me ...

Ik ben hem vergeten te zeggen dat m'n laatst verschenen nonfictieboek "Reis naar de Jongste Dag" (WWAOW, 2008
http://www.wwaow.com/wwaow/site/bookdetail/?bookid=2450)
aan hem opgedragen is.

Ik moest een tiental dagen geleden ook pinten gaan drinken met Oxford professor quantumfysiek Bob Coecke (zie foto), en verder ook in de tijd één der beste muzikanten en romanschrijvers van Brussel en het inkrimpend Westelijk Halfrond (of die ook met glasscherven en doormidden gebroken cd's over zijn snaren strijkt weet ik niet). Maar dit is om voorspelbare redenen niet doorgegaan. Maar ik zal de minister-president toch maar zeggen dat ik pas iemand gesproken heb van Oxford die hem voor zijn verkiezingscampagne een bundel fotonen kan bezorgen.

Zeldzame Lichtdrukmalen van Rosseel ...

.
Zeldzaam zijn de foto's van Eric Rosseel. Er moet een oude bekende als Aagje Vos aan te pas komen die eens in Brussel/Bruxelles/Brussels neerdaalt à la recherche du temps perdu voordat de aftakeling van deze grote meneer op lichtdrukmalen wordt vastgelegd. Morgen wordt hij trouwens ontvangen door de Brusselse minister-president. Nee, nee, hij gaat niet op de verkiezingslijst staan. Ik word schepen van Poolse Cultuur, want er zijn omzeggens evenveel Polen als Vlamingen in Saint-Gillis: de minister-president is nl. ook burgemeester van Sint-Gillis. Misschien moet ik straks vaststellen dat hij ook directeur is van het gevang van Sint-Gillis: hij woont daar in ieder geval in de buurt.

Ik vroeg hem een maand geleden die sirène te laten afschaffen waarmee tussen 7u30 en 8u ook de kleinste kruimeldieven van het gevang door de drukte van Sint-Gillis naar de rechtbank van het Justitiepaleis op het Poelaertplein worden geloodst. Ik kan daar tegen,maar het haar van mijn katten valt er van uit.
"Juist," zei hij, "ik heb d'r ook last van. Maar de minister van Justitie krijgt het blijkbaar niet gedaan van de magistraten."
Wellicht heeft Charles Picqué nu bij minister Stefaan De Clerck gedreigd hebben dat Rosseel een overdosis antidepressiva zou nemen en naar Kortrijk zou afzakken om daar in het rusthuis Daglichtdal een slachtpartij aan te richten. In ieder geval er is nu alleen nog sirène als er een terrorist of een Louis XVI naar het Justitiepaleis moet worden begeleid. En dit is sinds 15 februari niet meer gebeurd.

Voila, hier zijn ze dan: een reeks van 5 foto's. Er waren er eigenlijk 4.286 maar Aagje is pas sinds dit weekend aan het wennen aan Fotoshop en dus zijn de meeste eicellen onbevrucht het toilet ingedoken. De 4de foto vind ik het meest geslaagd: daar ben ik tenminste glad geschoren.


Logisch ook dat ik er op de laatste foto het oudst uitzie. Een beetje zoals Wannes van de Velde, een uur voor zijn dood.

dinsdag 24 maart 2009

De Ogen en de Oren

De Belgische consulaten in Oost-Congo zijn terug open. Ze werden gesloten nadat Karel De Gucht verklaarde dat hij de morele plicht had Kabila te verwijten dat die corrupt was. Volgens De Morgen werden ze gesloten omdat de consulaten "de ogen en de oren van de internationale gemeenschap" waren en zo precies konden toezien op de corruptie.
En ik die dacht dat het juist de "internationale gemeenschap" was die in Congo de grondstoffen plunderde.

Amelie, allo ?

.

Als Amelie kranig en krachtig genoeg is om in hongerstaking te gaan, waarom kan ze dan uit haar lakens geen repen scheuren en samenbinden tot een touw? Of zich uit het venster laten vallen? Of een andere manier om zelf een einde aan haar leven te maken? Dat vraag ik me af.

Waarom moet haar sterven "euthanasie" zijn, m.a.w. werk van dokters op kosten van het RIZIV, dokters die met Amelie als vedette een regeling kunnen uitwerken om anderen wiens wens te sterven een gevolg is van mensonwaardige behandeling, bv. in de psychiatrie, de nek om te wringen? Dat was toch het voorstel van in juni 2007 gebuisd (ex-dus)senator Jacinta Deroeck, pseudosocialiste en pseudovrijzinnige - want in wezen vromer dan de paus, maar blijkbaar opgevist als algemeen directeur Humanistisch Vrijzinnige Vereniging - nu begrijpen we dat men daar de telefoon niet meer opneemt voor ons)! Ze stelde in 2007 toch voor om het lijden van psychiatrische patiënten voor te leggen aan een college van drie psychiaters die op een schaal van 1 tot 5 zouden oordelen en bij een gemiddelde van meer dan 3 een schizo of in de weg van zijn of haar familie lopende sukkel (maar met toch wat geld op de bank) dan toch een menswaardig moment zouden kunnen gunnen?

Wat een hypocrisie toch, wat een orkestratie weer! Vroeger typisch voor tsjeven, nu voor vrijzinnigen (want allemaal in wezen vurige christenen!).
.

maandag 23 maart 2009

Een goede maatregel ...

'Band met de gemeente' bepaalt wie bouwgrond mag kopen!

Mooi. Zo blijft wie zich vereenzelvigt met zijn/haar Bloed & Bodem, aan die Bodem gebonden, als lijfeigenen aan hun grond gebonden. En aan hun bekrompenheid. Ach, al dat pettibourgeois volk dat alleen maar denkt aan een eigen huis op een eigen lapje grond en voor een lening afhankelijk is van "bankiers". Hopelijk staan binnen 5 jaar niet, zoals in de USA, al die huizen "For sale!"

Wie verstand heeft, gaat huren in de stad. Vlaanderen blijft een plattelandsstreek in een wereld waarin stilaan tweederden in grote steden woont. En daar tot de Jaren des Verstands komt. Vlaanderen: une connerie!