Eric Rosseel - Unplugged (Eindelijk !)

Verhuisde wegens Verhuis

2009-04-18T21:40:00.004+02:00

.
Deze blog is (voorlopig althans) opgegeven.

We zijn verhuisd naar de blog:

NIETZSCHE's BASTAARD

op http://banneling.wordpress.com/

Misschien komt het tot een werkverdeling tussen beide blogs,
maar de combinatie ernst, satire & poëzie
blijkt niet langer houdbaar.

= = CHATTERTON by Henry Wallis (1856) = =

2009-04-16T21:11:00.014+02:00

============
Dit is meteen ook het einde van deze blog.
.

. . . . . . . I start my Summer Sleep . . . . . .

2009-04-15T12:15:00.010+02:00

.
Ik las in mijn kwaliteitskrant
(die "gebeten is om te weten")
over de long van een Rus
waarin een sparrenboompje van 5 cm. groeit,
dat 3 op 1 miljoen Senseo's kunnen "ontploffen",
over de "ellende" van de luxerestauranthouder
van het Kasteel Het Witlof in Brasschaat,
dat Tine Van Rompuy gezichtscrème van Vichy gebruikt
en dat de gokchinees al 4 jaar niet meer in België is geweest.
Dat voor hooguit 100 eurocent.
Dag Allemaal! Als je maar Flair hebt!

Het café achter mij verzachtte gelukkig
mijn zeden en leden
met "Sweet Caroline" van Neil Diamond.

I've got enough to take a long breath!
These are Perfect Days to kill People's SuperEgo!
See you on the Night of September 28th!

With thanks to Caroline Kennedy

.

Pessoa's Liefdesbrieven

2009-04-13T04:43:00.007+02:00

Toutes les lettres d'amour…

Toutes les lettres d'amour sont
Ridicules.
Ce ne seraient pas des lettres d'amour
Si elles n'étaient pas
Ridicules.
Moi aussi, dans le temps, j'en ai écrit;
Elles étaient, comme les autres,
Ridicules.
Les lettres d'amour, si l'amour existe,
Doivent être
Ridicules.
Mais, au bout du compte,
Ce sont les gens qui n'écrivent jamais
De lettres d'amour
Qui sont
Ridicules.
Comme je voudrais revenir au temps
Où j'écrivais,
Sans m'en rendre compte,
Des lettres d'amour
Ridicules.
La vérité est qu'aujourd'hui
Ce sont mes souvenirs
De ces lettres d'amour
Qui sont
Ridicules.
[Tous les mots excessifs,
Tous les sentiments excessifs,
Sont, bien sûr,
Ridicules.]

21 octobre 1935
[Publié sous l'hétéronyme d'Alvaro de Campos]

Todas as cartas de amor...

Todas as cartas de amor são
Ridículas.
Não seriam cartas de amor se não fossem
Ridículas.
Também escrevi em meu tempo cartas de amor,
Como as outras,
Ridículas.
As cartas de amor, se há amor,
Têm de ser
Ridículas.
Mas, afinal,
Só as criaturas que nunca escreveram
Cartas de amor
É que são
Ridículas.
Quem me dera no tempo em que escrevia
Sem dar por isso
Cartas de amor
Ridículas.
A verdade é que hoje
As minhas memórias
Dessas cartas de amor
É que são
Ridículas.
[Todas as palavras esdrúxulas,
Como os sentimentos esdrúxulos,
São naturalmente
Ridículas.]

Álvaro de Campos, 21.10.1935

...كُلُّ رسائلِ الْحُبِّ

فِرْناَنْدوُ پِصُوا
َّ
كُلُّ رسائلِ
الْحُبِّمَدْعاَةٌ
لِلسُّخْرِيَّةِ.لن
تكونَ رسائلَ
حبٍّ لَوْ لَمْ تَكُنْمَدْعاَةً
لِلسُّخْرِيَّةِ
.□ □ □
أنا أيضاً،
آنذاكَ، كتبتُها
؛وكانتْ،
كَالْأُخْرَياتِ،مَدْعاَةً
لِلسُّخْرِيَّةِ.
□ □ □
رَساَئِلُ الْحُبِّ،
إِنْ كانَ ثَمَّةَ
مِنْ حُبٍّيَنْبَغيِ
أَنْ تَكوُنَمَدْعاَة
ً لِلسُّخْرِيَّةِ.
□ □ □
لَكِنْ فيِ آخِرِ
الْمَطافِفَالناَّسُ
الَّذيِنَ لا
َ يَكْتُبوُنَ
أبداًرَساَئِلَ
حُبٍّهُمُ الَّذيِنَ
يَكوُنوُنَمَدْعاَة
ً لِلسُّخْرِيَّةِ.
□ □ □
كَمْ أَوَدُّ الْعَوْدَة
َ لِزَمَنٍكُنْتُ
أَكْتُبُ فيِهِدوُنَ
التَّنَبُّهِ لِذَلِكَرَساَئِلَ
حُبٍّمَدْعاَةً لِلسُّخْرِيَّةِ.
□ □ □
أَلْحَقيِقَةُ
الْيَوْمَأَنَّ ذِكْرَياَتيِحَوْلَ
رَساَئِلِ الْحُبِّ هاَتِهِما
َ هِيَ إِلاَّمَدْعاَةٌ
لِلسُّخْرِيَّةِ.
□ □ □
[كُلُّ الْكَلِماَتِ
الْمُغاَلِيَّةِكُلُّ
الْأَحاَسيِسِ
الْمُغاَلِيَّةِبِطَبيِعَةِ
الْحاَلِمَدْعاَةٌ لِلسُّخْرِيَّةِ.]
1935.10.21
[أَلْڤاَروُ ديِ كاَمْپوُّسْ ]

...... Woman is the Nigger of the World ......

2009-04-13T03:50:00.011+02:00

ze stopt wat pas geboren is
vol met methylfenidaat
en met wat op verse yoghurt lijkt
bindt met koperdraad
het wicht zijn stembanden klem
stuurt hem en haar naar het scoutskamp

ze trapt zowaar spinnen dood

en nog is ze niet voldaan
ze gaat al wat niet rein en zuiver is
te lijf met bleekwater en azijn
tussen badkamer en keuken
vierendeelt ze een triootje pedofielen
en geeft by the way ook nog de kat

een trap onder d'r gat

steeds is ze in de weer

= = = = = = = = = aardbeving = = = = = = =

2009-04-13T02:53:00.006+02:00

.
deze tijd die ons rest
woorden nu nog splijtbaar zijn

uit hun merg fris gezang opdwarrelt

sneeuw de kinderen bedwelmt

ouders doodgeboren worden
en neervallen als rotte koninkrijken

ik verder niets te zeggen heb
maar luister als een veulen
naar wat onzichtbaar is

de velden die over de horizon reiken
nog niet in halfronden zijn verdeeld
met scherpe randen en hoektanden

o wee

de Somalische kust

die niet langer blauw oogt
maar van gif en Antwerps afval
is vergaan

nog een paar jaar

cowboy en indiaantje spelen
klimmen in hoge bomen

nu moeder op weg is naar het dorp

voor een paar schamele
schellen kaas en hesp

de bronstige lucht
maakt de aarde zacht en warm
ik zorgeloos droom

tot de aarde beeft
en de goden geniepig
de benen nemen

ik mezelf niet meer herken
noch in mij noch in haar
en zeker niet in de toren
die nog rechtop staat

[13/04/2009]

. . . . . . . . . . . turquoise . . . . . . . . . .

2009-04-13T01:03:00.007+02:00

.
Sarko
saw the flowers

peeping through

what's your opinion,
my beloved Carla?

all these turkish women
stampeding the Euro-
pean killing fields
eating our dotted
Easter eggs

but mister president
these females are not turkish
don't you see
they aren't old and fat

that one there
for instance

(watch your steps, poor Nicolas)
is not turkish

she is turquoise

~ The Devils in these Easter Days ~

2009-04-13T00:37:00.005+02:00

We took no Last Supper on Thursday,

We did not hang on a cross on Friday,

We did not gave up the ghost around 3 p.m.,

We did not hide on a silent Saturday,

We were not resurrected on Sunday,
and
We don't have to wait 40 days to ascend to heaven.

So these days,

Nothing happens,
All That Is Solid Melts into Air
.

Hypocrite lecteur

2009-04-10T12:01:00.002+02:00

Hypocrite lecteur, - mon semblable, mon frère!
[Charles Baudelaire, Les Fleurs du Mal]

Zarathoestra's gedachte van de eeuwige terugkeer
en de gedachte die op het oorkussen opkomt
"Nog een klein kwartiertje blijven liggen"
zijn complementair.
[Walter Benjamin, Zentralpark]

Het Ultieme Einde van de Mensheid

2009-04-09T17:44:00.005+02:00

ZAK, krant "De Morgen", the day before today (aka The Last Day)

7 juni: Slaap tot 13 uur!

2009-04-09T16:16:00.004+02:00

De Grondwet voorziet niet dat maskers, foto’s of tv-beelden zich kandidaat kunnen stellen voor verkiezingen. Wat voor zin heeft het dan te gaan stemmen als die mensen die zich "politici" durven noemen, niemand meer vertegenwoordigen en dus volgens de Grondwet ook geen volksvertegenwoordigers zijn; als dat Parlement alleen dient om het namiddagprogramma van de VRT te vullen met volksvermaak, Koekelbergse intriges, afgevoerde circusacts en dwaasheden allerhande.

Ga gewoon niet stemmen. Je leeft maar één keer en je verplaatsen om een half uur als een idioot in de rij te staan wanneer buiten de zon zal schijnen en de bloemen zullen bloeien, is "sociaal" én "economisch" én "ecologisch" onverantwoord. En blanco of ongeldig stemmen is laf!

Laat ze zien dat ze je energieverbruik niet verdienen.

De Oorlog tegen de Jeugd in een Nieuwe Fase

2009-04-09T15:32:00.006+02:00

.
In de Oorlog tegen de Jeugd wordt links en rechts een tandje bijgestoken.
Nu willen beleidsmakers je de toegang tot het voetpad verbieden als je het riskeert met een mp3-speler de straat op te gaan. Voor één keer krijgt Yves Desmet van De Morgen van mij een dikke 10 op 10.

[De Morgen, "De Gedachte", 9 april 2009]

Standpunt
Mp3

Welke onverlaat beweerde daar ook alweer dat de Wetstraat in een diepe lethargie van non-activiteit gedompeld is, in afwachting van de verkiezingen?

Gelukkig zijn er nog regeringsleden die niet op een inspanning meer of minder kijken om dat lasterlijke verhaal de wereld uit te helpen. Zo overweegt staatssecretaris voor Mobiliteit Etienne Schouppe een verbod voor voetgangers en fietsers om een mp3-speler te dragen in het verkeer. Hij heeft daarover een studie besteld.

"Ik sta niet te trappelen van ongeduld om weer een nieuw regeltje uit te vaardigen", zegt Schouppe, maar ja, "verschillende parlementsleden én verkeersdeskundigen zeggen dat zo'n verbod nodig is omdat mp3's een mogelijke bron zijn van ongelukken."Wat doe je dan als verantwoordelijk politicus, geconfronteerd met zo'n spontane uitbraak van bezorgdheid en maatschappelijke betrokkenheid?

Want laten we eerlijk zijn, de maatschappelijke impact van het probleem kan niet overschat worden. Werkelijk dagelijks staan de krantenpagina's vol met verhalen van mensen die aan hun einde zijn gekomen door op het voetpad iets te luid U2, Laura Lynn of K3 door hun oordopjes te laten schallen. Een betrokken politicus neemt dan zijn verantwoordelijkheid.

Niet alleen dient de staatssecretaris ten volle aangemoedigd te worden met dit initiatief, eigenlijk verdient het nog uitbreiding. Dient er ook niet dringend een onderzoek uitgevoerd naar de toelaatbaarheid van winterpetten met oorkleppen, om maar iets te noemen. Ook daar ziet men kouwelijke medemensen soms totaal onverantwoorde risico's mee nemen, omdat zij al evenmin omgevingsgeluiden kunnen waarnemen.

Zouden bejaarden met een hoorapparaat niet eerst een attest van degelijke werking dienen voor te leggen aan de wijkagent, alvorens zich voor hun boodschappen op pad te begeven? Een verantwoordelijk politicus kan immers niet voorzichtig genoeg zijn.

Bovendien kan ook het anticrisiskarakter van dit voornemen moeilijk onderschat worden, denk maar aan de duizenden nieuwe stadswachten die in dienst zullen moeten worden genomen om de eventuele maatregel te controleren en af te dwingen.

En dan lopen er nog criticasters rond die durven te beweren dat dit land niet bestuurd wordt.

Yves Desmet, Politiek commentator

En natuurlijk verschieten die nieuwe fascisten dan dat hun ruiten worden ingegooid, dat ze met een karabijn beschoten worden of dat jonge snaken betonnen palen van spoorwegbruggen gooien.

old friends never die

2009-04-09T14:16:00.004+02:00

SPYTRASH

http://www.spytrash.tk/

cartoon Kevin Siers

2009-04-09T13:17:00.004+02:00

er is in de States in zekere kringen nogal wat te doen om deze m.i. bijzonder lelijke cartoon van Kevin Siers, die werkt voor een 50 tal magazines. maar ja, wat wil je? Siers doet maar wat veel belangrijkere mensen voor hem hebben gearrangeerd.

brothers and sisters

2009-04-08T20:35:00.007+02:00

.
brothers and sisters
that so easily forgot all the forbidden games
they played some ten years ago
when they still were truly innocent
the one goes to the left
the other to the right
the one goes upstairs
the other dies in the cellar
it is said they started a quarrel
over some silly heritage
and now they send each other christmas cards
and more exceptionally
a box of cheap Belgian chocolates

so do my desiring thoughts
one got lost in a oneway street in Zagreb
and one thinks she's smashing
the windows of the Royal Bank of Schotland
in Edinburgh

in the morming of the full moon
she ate too many strawberries
she could not name her brother
who was flirting with some receptionist
at the Zaventem airport check-in desk

and when on some terrace of the Ramblas
I read the frontpage of The Guardian
pictures of nude models put me under house arrest
who is the one that succeeds to escape
and fly to Lebanon?

sitting before my window
I walk the streets of Shanghai
- and sleeping in my bed
I cultivate seeds in the International Space Station

two policemen ask my identity card
but I have to confess
I sold it for an iPod to some faceless stranger
with a Polish accent

yes, they say, if one wins
another has to lose
I agree and finish my beer
maybe you are both winners
but you do not understand
the song of the birds

that's right sir
please, accept our apologies
indeed
we better check the parking meters

[8th of April 2009]

News from Julian Jaynes

2009-04-08T14:05:00.007+02:00

Dear Members and Friends of the Julian Jaynes Society,
Here is all the latest news...

Newsletter
The Spring 2009 edition of The Jaynesian
(the newsletter of the Julian Jaynes Society)
is now available:
http://www.julianjaynes.org/pdf/jaynesian_volume3_issue1.pdf
Included in this issue:
- New Evidence for Jaynes's Neurological Model: A Research Update by Marcel Kuijsten
- Book Review: Consciousness, Self-Consciousness, and the Science of Being Human
- Abstracts from the UPEI Julian Jaynes Conference on Consciousness
- Essay: "Reflections on the Julian Jaynes Conference on Consciousness" by Maura Moore
Please feel free to download it, print it, and share it with your friends and colleagues.
We are currently accepting submissions for the next issue as well as for the Member's Area.

Conferences
Stefan Pernar of Singapore will be speaking on "The Emergence of Gods in the Bicameral Mind" at the 2009 Toward A Science of Consciousness Conference in Hong Kong in June. Leiden University philosophy professor Jan Sleutels, whose essay "Greek Zombies" appears in Reflections on the Dawn of Consciousness, will also be speaking on recent changes in human consciousness.

"Reflections on the Dawn of Consciousness"
Our new book on Julian Jaynes's theory has now been sent to readers in 27 countries. It has been purchased by numerous libraries, including Harvard University.
For those of you in the United Kingdom and Europe who have not yet purchased a copy, now is a good time to take advantage of the weak dollar. For Euros it is equivalent to getting the book at a 25% discount; for British pounds, more than a 30% discount. This offsets the cost of international shipping.
To order the book, go to: www.julianjaynes.org/book

Member's Area
Don't forget to log in to the Member's Area to see all of the recent updates www.julianjaynes.org.

Sincerely,
Marcel Kuijsten
Executive Director
Julian Jaynes Society
http://www.julianjaynes.org/

One of my Idols when I was a Kid: Nasser

2009-04-08T01:34:00.004+02:00

[wikepedia]

Gamal Abdel Nasser

2nd President of Egypt
1st President of the United Arab Republic
In office 16 January 1956 – September 28, 1970
Vice President Anwar Sadat
Preceded by Muhammad Naguib
Succeeded by Anwar Sadat

2nd Secretary General of Non-Aligned Movement
In office October 10, 1964 – September 10, 1970
Preceded by Josip Broz Tito
Succeeded by Kenneth Kaunda

Born January 15, 1918(1918-01-15) Alexandria, Egypt
Died September 28, 1970 (aged 52)Cairo, United Arab Republic

Nationality Egyptian

Political party Arab Socialist Union

Spouse Tahia Kazem

Religion Sunni Islam

Gamal Abdel Nasser (Arabic: جمال عبد الناصر‎; Gamāl or Jamāl ‘Abd an-Nāṣir; - January 15, 1918 – September 28, 1970) was the second President of Egypt from 1956 until his death in 1970. Along with Muhammad Naguib, he led the Egyptian Revolution of 1952, which removed King Farouk I and heralded a new period of industrialization in Egypt, together with a profound advancement of Arab nationalism, including a short-lived union with Syria. Nasser inspired anti-colonial and pan-Arab revolutions in Algeria, Libya, Iraq and Yemen, and played a major role in founding the Palestine Liberation Organization, in 1964, and the international Non-Aligned Movement.

Nasser is seen as one of the most important political figures in both modern Arab history and Developing World politics of the Twentieth Century. He is well-known for his nationalist policies and version of pan-Arabism, also referred to as Nasserism, which won a great following in the Arab World during the 1950s and 1960s. Although his status as "leader of the Arabs" was severely tarnished by the Israeli victory over the Arab armies in the Six Day War, many in the general Arab populace still view Nasser as a symbol of Arab dignity and freedom.

Contents
1 Early life
1.1 Birth and childhood
1.2 Military academy
1.3 Second World War
2 Revolution
3 Conflict with Naguib
4 Leader of Egypt
5 Domestic policy
5.1 The new constitution
5.2 Growing opposition
5.3 Economy
5.3.1 Land reform
5.3.2 Foreign ownership
6 Foreign policy
6.1 Relationship with the Soviet Union
6.2 Suez Canal
6.3 Arab leader
6.4 Yemen War and Six Day War
7 Resignation and aftermath
8 Death and funeral
9 Legacy
9.1 Nasserism
9.2 Aswan Dam
10 Family
11 Honors
12 See also
13 References
14 Notes
15 Writings
16 External links

Early life: Birth and childhood

Gamal Abdel Nasser was born in Alexandria [1], the son of Abdel Nasser Hussein, a postal worker from the fellahin town of Beni Mur near the city of Asyut in southern Egypt. Nasser's mother, Fahima Hamad, died in 1926 when Nasser was eight years of age. At the time of his mother's death, Nasser was living with his paternal uncle, Khalil Hussein, in Cairo and was unaware that she had died and did not attend her funeral. It is unknown why Nasser was in Cairo. According to biographer Said Aburish, Nasser's parents "saw a special spark in him and decided to send him to the big city and a better school". Nasser's father remarried and had seven more children. After finishing three years in Beni Mur's Qur'anic school, Nasser, now eleven years of age, attended the Ras-al-Tin, Nahaseen and an al-Nahda secondary schools in Alexandria.[2]
While a student, Nasser was wounded during a demonstration, in which several students tried to cross the al-Roda Bridge in Cairo. Afterwards, he was arrested and detained for two days.[3][4]

Military academy
Nasser’s political involvement lasted throughout his school career, and became such a dominant part of his life that during his last year of secondary school, Nasser “spent only forty-five days actually in school”.[5] During that same period, 1935-1936, Nasser was elected chairman of a committee of Cairo secondary school students interested in Egyptian political reform.[6] Then, in March 1937, Nasser was admitted to the Egyptian Military Academy and, temporarily, abandoned his political activities in favor of studying to become an army officer. It was at the military college that he met Abdel Hakim Amer and Anwar Sadat, two of his important aides during his presidency. His first military post was in the town of Mankabad, near his native Beni Mur. According to Sadat, "the first whisperings of military unhappiness with the state and the willingness the monarchy [of King Farouk] began."[3]

Second World War
In 1939, shortly after graduating and being commissioned in the army, Nasser and a friend volunteered to serve in Sudan (which was united with Egypt at the time) where they arrived shortly before the outbreak of World War II.[7] During the war, Nasser and Anwar Sadat, another friend and political ally, established contact with agents of the Axis powers, particularly several Italians, and planned a coup to coincide with an Italian offensive that would expel the British forces from Egypt. The plan, however, was never executed.[8] During the war, Nasser also began forming a group of other young military officers with strong Egyptian nationalist feelings who supported some form of revolution.[9]

As Egypt remained officially neutral until long after the Axis defeat at the Battle of El Alamein, the Egyptian military did not participate in the war. Nasser's first experience on the battlefield was in Palestine during the 1948 Arab-Israeli War, when Egyptian forces secured the area known as the Falluja Pocket. After the war, Nasser gained a post as an instructor at the Royal Military Academy in Cairo.[10] For the next several years, he worked to organize his group of other reform minded officers and recruit new members. After 1949, this group adopted the name “Free Officers”,[11] and “talked of... freedom and the restoration of their country’s dignity”.[12]

Revolution
By 1952, "Egypt was ripe for revolution."[13] Nasser and the Free Officers seized on this situation to launch the revolution they had long sought on July 23, 1952. That day the Free Officers seized control of all government buildings, radio stations, police stations, and the army headquarters in Cairo. The coup installed General Muhammad Naguib, a hero from the 1948 Arab-Israeli War, as President. In an important move, the newly installed government immediately assured Britain that it would respect British citizens and property in Egypt, greatly diminishing the possibility of intervention against the coup.[14] Nasser and his fellow revolutionaries also gave in to American pressure by allowing the deposed King Farouk and his family to “leave Egypt unharmed and ‘with honour’”.[15]
After assuming power, Nasser and the Free Officers were not interested in undertaking the day to day administration of the Egyptian government. Thus, the Free Officers passed power to Ali Maher, a long-time political insider, whom they appointed as Prime Minister. The Free Officers then formed the Egyptian Revolutionary Command Council, which constituted the real power in Egypt, with Naguib as chairman and Nasser as vice-chairman.[16] However, the Revolutionary Council actually had strong ideological notions, and Maher was forced to resign on September 7, 1952 because he refused to support agrarian reform laws proposed by the Council. At that time, Naguib assumed full leadership as the new Prime Minister.[17]

Conflict with Naguib
In June 1953, with land reform fully underway, Naguib announced the official abolition of the Egyptian monarchy and proclaimed himself President of the Republic of Egypt. After the establishment of the republic, Naguib and Nasser began to come into conflict with each other. These troubles culminated in Naguib’s resignation on February 23, 1954 from his posts as both President and Prime Minister.[18] The Revolutionary Command Council then “joyfully...proclaimed Nasser as Prime Minister”;[19] however, they selected no President at that time. Next, the Revolutionary Command Council placed Naguib under house arrest, hoping to prevent any chance that he would return to power.[20]
The Revolutionary Command Council had overstepped its popular support in dealing with Naguib, and large numbers of citizens joined protests demanding that he be reinstated.[21] As a result of these demonstrations, a sizable group within the Revolutionary Command Council demanded that Nasser allow Naguib to return to the Presidency and then hold free elections to select a new President and Prime Minister. Nasser was forced to agree and Naguib reassumed the Presidency. Several days later, Nasser was forced to resign as Prime Minister in favor of Naguib, effectively destroying all progress that Nasser had made towards leadership.[22]

Leader of Egypt
Although it gave him no permanent position, Nasser did use his brief time as Prime Minister to “purge... pro-Naguib elements in the army”,[23] and over the next eight months he gradually forced Naguib from power. Finally, in October 1954, Nasser formally removed Naguib from power and established himself as the effective leader of Egypt. Nasser remained in power over Egypt for the next fifteen years with no major domestic challenges to his power.[24]
Nasser's place in the Egyptian national consciousness was secured following the failed assassination attempt of October 26, 1954 and his own defiant response in the immediate aftermath. During a speech in Manshia Square, Alexandria, a volley of shots rang out. Unharmed, Nasser was heard shouting his defiance over the screams of the crowd. This event provided the final pretext for the removal of Naguib on the grounds of his supposed collaboration with the Muslim Brotherhood who were accused of the failed attempt. In the immediate aftermath numerous members of the Brotherhood were rounded up, Mahmoud Abdul Latif was found guilty of the attempt and the Brotherhood was, to all intents and purposes, crushed. There have subsequently been claims that the whole event was stage managed by Nasser and his supporters. Claims say that Nasser put Naguib under house arrest for years as he doubted Naguib's loyalty to him and his supporters. As he also had doubts about Naguib taking sides with the British military and against Nasser, Naguib continued under house arrest through the first years of Sadat's rule but was released by the end of Sadat's rule.

Domestic policy
The new constitution
The story of Egypt's new constitution confirmed this view. The new charter announced on January 16 was the government's second attempt to replace arbitrary rule with constitutional government. A previous draft constitution, which had been framed by a commission of distinguished jurists and other experts, was rejected by the government. The substitute version published in January greatly strengthened the powers of the President of the Republic at the expense of the Legislature. Accordingly, the chief executive is to be elected for a period of six years and may be re-elected. He is to be nominated by a simple majority vote of the National Assembly and elected by a plebiscite. As part of his executive power, he is given the right to dissolve the Assembly, as well as to propose, approve, and veto new laws. His veto may be over-ridden by a two-thirds vote of the Legislature.
The new constitution envisages free democratic elections. However, the old political parties have been dissolved and the formation of new ones is prohibited. Candidates for the first five-year term of the National Assembly were chosen exclusively from the lists of the single party, the Liberation Rally, now called the National Union, which is controlled by President Nasser's men. The constitution nominally protects the citizen from arbitrary arrest, but in 1956 the Minister of the Interior was given the power for a 10-year period to arrest anybody charged with counter-revolutionary activity and to order his confinement at administrative discretion. The rights of free speech and free press are guaranteed under the new charter and, on June 19, Nasser announced that the state of martial law which had been imposed at the beginning of the revolution was ended and that press censorship would be lifted. However, Egyptian publications continue to be tightly controlled by the government. Press cables sent abroad must pass the censorship office and are screened for unfavorable news. The new Egyptian constitution in its preamble proclaims as its objectives "the eradication of imperialism, the extinction of feudalism, the destruction of capitalistic influence, and the establishment of a strong national army, of social justice, and of a sound democratic society." It declares Egypt to be a sovereign Arab state with Islam as its religion and Arabic as the official language of the country.
On June 24, a plebiscite was held to ratify the new constitution and was overwhelmingly approved. Of a population of almost 22,000,000, a total of 5,697,467 persons registered and 5,488,225 or 99.8 per cent voted in favor of the new charter. Only 10,045 voted "No". At the same time, Premier Nasser was elected president by a still greater majority. He received 5,496,965 ballots or 99.9 per cent of the total vote. Those who marked their ballots with a red circle approved Premier Nasser's election to the Presidency of the Republic. A new election law, promulgated in March, made voting compulsory for all men and gave to the Egyptian women their option of voting. However, only 150,000 Egyptian women voted.
A few days later, after his election as president, Nasser reshuffled his cabinet and replaced several military members with civilians. On this occasion, he bestowed on eight of his military associates the Grand Cordon of the Order of the Nile, Egypt's highest decoration.

Growing opposition
The opposition to Nasser's regime inside Egypt was high during the period from 1962-1967. The economic decline under Nasser's last years as well as the suppression of the opposition increased his unpopularity between the educated class and the Al-Azhar University religious scholars. Two of the Al-Azhar Grand Imams were forced to resign because of their opposition to the regime. In 1961, Nasser issued a new Al-Azhar Law, limiting the power of the Al-Azhar Imams and giving the government power to appoint the Grand Imam instead of having him elected by the Al-Azhar scholars.
In 1969, after a group of reformers and critics of the regime’s authoritarianism won an election for the board of the Egyptian Judges Club, the direct challenge posed by the vocal judicial leadership proved intolerable to the Nasser regime. Nasser responded with a series of measures subsequently referred to as the “massacre of the judiciary,” including the dismissal of over a hundred sitting judges [5].

Economy
The Egyptian economy was dominated by private capital until the revolution of 1952, which replaced the monarchy with a republic. The new government began to reorganize the economy along socialist lines in the late 1950s. The state played an increasing role in economic development through its management of the agricultural sector after the land reforms of 1952 and 1961. These reforms limited the amount of land an individual or family could own. In the early 1960s the government nationalized much of the industrial, financial, and commercial sectors of the economy.
Egyptian industry progressed very much during Nasser's rule. Capital Investment in industry and mining increased considerably. The National Production Council allocated the equivalent of $36,700,000 in 1954-1955 and $55,100,000 in 1955-1956 for developing electric power, industry, and mining. Private local investment, as reported by the Federation of Egyptian Industries, rose from $8,500,000 in 1953 to $18,000,000 in 1954. Foreign investment amounted to $2,000,000 in 1954, including $1,800,000 in the petroleum industry.
There was also considerable growth in industrial production. Electricity consumption increased from 978,000,000 kW in 1952 to 1,339,000,000 kW in 1954. The cotton yarn output increased from 49,200 to 64,400 tons, and cotton fabric output increased from 157,800,000 meters to 240,900,000 meters. Cement production reached a new high of almost 1,500,000 tons.
In the 1950s, Several important power projects were under construction. Their total ultimate cost had been estimated at $166,000,000. The Talkha station had a capacity of 42,500 kW and supplied electricity to the Northern Nile region. The Northern Cairo station operated at a capacity of 60,000 kW. The Southern Cairo station, was planned to have a capacity of 120,000 kW. A thermal plant at El Tabinne was also planned, with a capacity of 45,000 kW used gases released from the projected steel factory of Helwan. Ongoing construction on the proposed Aswan Dam hydroelectric project aiming at a capacity of 345,000 kW which would supply energy to a nitrogen fertilizer plant. This plant, was to be a major source of artificial fertilizer for Egyptian agriculture and was supposed to produce 370,000 tons of nitrate annually by 1960.
On the other hand, construction of the giant steel mill at Helwan, 20 miles (32 km) south of Cairo, was proceeding very slowly. It was supposed to have an initial output capacity of 220,000 tons of steel. The plant was scheduled to start operation in 1957, but construction work had been lagging behind considerably because of engineering difficulties in the location chosen.
Egypt's petroleum refining industry produced approximately 2,203,000 tons in refined products in 1956, but Egyptian domestic consumption amounted to 3,410,000 tons. There had been reports of new petroleum reserves discovered in the Sinai Peninsula and in the Suez desert at that period.
In 1955, the country had a large deficit in its foreign trade balance, amounting to $126,000,000 as compared to $63,000,000 in the preceding year. As a result of this unfavorable trade balance, Egypt's gold and currency reserves dwindled rapidly, falling from $732,000,000 in 1954 to $594,000,000 in August 1956. The blocking of Egypt's sterling accounts abroad, after Nasser's seizure of the Suez Canal, aggravated the currency situation. In 1955, Egypt's balance of payments showed a deficit of $95,200,000. However, during the first half of 1956, Egypt increased its exports to $255,000,000 as compared to $186,000,000 during the corresponding period of 1955 and accordingly reduced its deficit to $40,880,000 as compared with $51,530,000 in 1955.
Egypt continued to spend lavishly on the modernization of its armed forces. The Egyptian budget for the year 1955-1956 foresaw an outlay of £75,400,000 ($216,000,000) for defense as compared to £53,000,000 ($152,000,000) in 1954-1955. The Egyptian army of 200,000 had 50,000 first class combat troops.

Land reform
Financial hurdles have considerably delayed the progress of the much publicized land reform which was the cornerstone of President Nasser's social program. The land reform as promulgated by the Revolutionary Command Council in 1952 proposed two basic steps to improve the lot of the Egyptian peasant:
dramatic reduction of agricultural rents
expropriation of all landed property-holdings above 200 feddâns (1 feddân = 1.038 acres)
By the end of 1955, of the total of 567,000 feddâns subject to sequestration, 415,000 feddâns had been expropriated by the government. However, only a part of this land has been distributed among the small landholders, and the government held most of the expropriated land. By the end of the year 1955, 261,000 feddâns had been reallocated from the government reserve. In addition, 92,000 feddâns had been sold by large to small landowners just prior to the requisition. The government was attempting to organize the beneficiaries of this plan in cooperatives and also to continue the maintenance of the existing irrigation and drainage systems. The land reform of the revolutionary government had undoubtedly benefited the Egyptian peasantry. An Egyptian government source estimated that the new farmers had doubled their incomes, and that setting a limit on rents has reduced the total amount of land rent by $196,000,000."

Foreign ownership
Between 1955 and 1957, the Egyptian government under Nasser nationalized all foreign-owned banks and insurance companies as well as a string of foreign-owned manufacturing companies and forced all foreign agencies and representations to move to Egyptian ownership.[25] The moves decimated the foreign community in Egypt, with the Greek population of Alexandria in particular plummeting from its prewar high of over 100,000 to only several thousand.[25]

Foreign policy
Relationship with the Soviet Union
The Suez Crisis also drove Egypt into a closer relationship with the Soviet Union.[26] As a part of this new relationship, the Soviets agreed to provide approximately one-third of the cost of the Aswan High Dam and provided four hundred technicians to aid in the construction.[27] Construction of the dam began on January 1, 1960 [28] and was completed in 1970. Its reservoir was named Lake Nasser, honoring Nasser. As it was hoped, the dam was able to produce substantial electric power, 2.1 gigawatts, and is still standing today.[27] During his official visit to Egypt on May 9-26, 1964, Nikita Khrushchev awarded Nasser the title of the Hero of the Soviet Union and the Order of Lenin.[29]
Like many other Arab nationalist leaders, Nasser was a strong proponent of Arab Socialism, and his economic policies were characterized by a centrally planned economy, state subsidies, and state ownership of businesses. By 1962, this had led to a minimum 51% government ownership of virtually all Egyptian business.[30] However, despite his close relationship with the Soviet Union, Nasser was a fierce opponent of Communism within the Arab World itself. He saw atheistic Communism as a threat to the traditional Islamic and Christian values of the Arab World and jailed thousands of Egyptian Communists during his presidency.[31] Nasser's campaign against Arab Communists periodically caused tensions with the Soviet Union, yet even after Egypt's defeat in the Six Day War of 1967, after which thousands of Soviet military advisors were stationed in Egypt at Nasser's request, he never relented on his stance, a policy actively continued by his successor Anwar Al-Sadat.

Suez Canal
Shortly before his full assumption of power, Nasser signed an agreement with Britain that provided for the withdrawal of all British uniformed military personnel from the Suez Canal Zone, although a small civilian force was allowed to temporarily remain. This agreement finally gave Egypt true full independence and ended tensions between Britain and Egypt.[32] Shortly after the treaty with the British, Nasser won $40 million in combined financial aid for economic development from the British and Americans.[33]
The next year, 1955, the United States promised fifty-six million dollars, along with two-hundred million dollars through the World Bank, to aid in financing the construction of the Aswan High Dam [34] [1], which Nasser and his allies had begun planning shortly after the revolution. The planned dam would create the largest man-made lake in the world, generate electric power for much of Egypt, provide water for irrigation, and control flooding along the Nile River.[35] In September 1955 Nasser shocked the West by signing an arms deal with the Eastern bloc country Czechoslovakia. Consequently, in July 1956, the Western Powers retracted their financial offers, forcing Nasser to search for alternate methods to finance the dam.[36] On July 26, as part of a plan to raise money for the dam, Nasser announced the nationalization of the Suez Canal.[37]
Nasser realized that the nationalization of the canal would provoke a strong reaction from the West, especially Britain and France that had major shareholdings of the Suez Canal. However, Nasser believed that Britain would not be able to intervene militarily for at least two months after the announcement, and dismissed Israeli action as “impossible”.[38] In early October, the United Nations Security Council met on the matter of the Suez Canal and adopted a resolution recognizing Egypt’s right to control the canal as long as it continued to allow passage through it for foreign ships.[39] After this agreement, “Nasser estimated that the danger of invasion had dropped to 10 per cent”.[40]
France approached Israel and Britain secretly with a plan to gain control over the Suez canal. Under the plan the Israelis, citing as their casus belli the Egyptian-sponsored fedayeen attacks against Israel, were to invade the Sinai Peninsula and approach the Canal, at which point British and French forces were to seize the Canal on the pretext of protecting it from the fighting. Consequently, Israeli forces invaded the Sinai on October 29, and on October 31, a joint force from Britain and France entered the Canal Zone. U.S. President Dwight D. Eisenhower, however, was enraged by this secret plan he was not aware of, and the American government urged the three nations to withdraw their forces. On November 5, 1956, the Soviet Union issued an ultimatum demanding the withdrawal of all-foreign forces from Egypt. Britain, France, and Israel complied, after Britain was forced "into a corner" by the United States threat of destabilizing the British economy and gradually removed their forces, ending what became known as the Suez Crisis.[37] Nasser was perceived as the hero and winner, this heightened his status as the leader of the Arab world.

Arab leader
With his rhetoric and the Suez success, Nasser developed a following throughout the Arab world, inspiring "Nasserist" political parties dedicated to Arab unity. Many saw Nasser as the leader of the Arab world, representing a new, defiant era in Arabic politics.
Nasser's policies became associated with Pan-Arabism, which promoted aggressive action by Arab states to confront the "imperialist" West, and urged that the resources of the Arab states should be used for the benefit of the Arab people and not the West. In a 1967 speech, Nasser declared, "We can achieve much by Arab action, which is a main part of our battle. We must develop and build our countries to face the challenge of our enemies."
In 1958, Syrian military and civilian leaders requested a merger of Syria and Egypt. Somewhat surprised by the sudden request and unsure as to whether the time was ripe, Nasser nevertheless agreed and the United Arab Republic came into being. Many saw it as the first step towards the establishment of a pan-Arab state. Attempts were also made to include Yemen. However, the UAR was not a success; In Syria, Egyptian bureaucrats and officers were seen as acting dictatorially, and the rapidly expanded secret police harshly repressed opposition groups including the Muslim Brotherhood and the Syrian Communist Party. Meanwhile, the Syrian bourgeoisie did not gain the access to Egyptian markets that it had hoped for. Discontent among the Syrian bourgeoisie and officer corps led to secessionists taking control in Damascus, and the UAR was dissolved in 1961, although Egypt continued to use the name until 1971. Egyptian intervention in Yemen involved the UAR in a bloody civil war in that country.

Yemen War and Six Day War
Nasser had wanted a regime change in Yemen since 1957. Seeing an opportunity, he finally put his desires into motion in January 1962 by giving the Free Yemen Movement office space, financial support, and radio air time. Nasser saw opportunities in Yemen to settle a score with the Saudi royal family, who Nasser felt had undermined his union with Syria. Ambassador Ahmed Abu-Zeid, who served as Egypt's ambassador to Royalist Yemen from 1957 to 1961, warned Egyptian officials in Cairo that the Yemeni tribes were difficult and had no sense of loyalty or nationalism. The Ambassador was against sending Egyptian combat forces, arguing that only money and equipment be sent to the Yemeni Free Officers. Abu Zeid warned that the Saudis would flood Yemen with money to combat Egyptian presence and turn the revolution in Saudi Arabia's favor. Nasser refused Abu-Zeid's ideas and was adamant about the need to protect the Arab nationalist movement in Yemen with Egyptian military force.
Nasser was convinced that a regiment of Egyptian Special Forces and a wing of fighter-bombers would be able to secure the Yemeni Republican coup d'état. Within three months of sending troops to Yemen, Nasser realized that this would require a larger commitment than anticipated. By early 1963, he would begin a four-year quest to extricate Egyptian forces from Yemen, using an unsuccessful face-saving mechanism, only to find himself committing more troops. A little less than 5,000 troops were sent in October 1962. Two months later, Egypt had 15,000 regular troops deployed. By late 1963, the number was increased to 36,000; and in late 1964, the number rose to 50,000 Egyptian troops in Yemen. Late 1965 represented the high-water mark of Egyptian troop commitment in Yemen at 55,000 troops, which were divided into 13 infantry regiments of one artillery division, one tank division and several Special Forces as well as paratroop regiments. Egypt paid a very high price in the Yemen war and the Egyptian army sustained high losses during this war.
On May 12, 1967 the Russians provided Nasser fabricated intelligence concerning an Israeli buildup for an imminent attack on Syria.[41] Nasser responded by sending Egyptian troops into the de-militarized Sinai buffer area beginning May 14.[41] He then demanded that the United Nations Emergency Force evacuate the Sinai, a request with which UN Secretary-General U Thant complied on May 16. On May 23, he closed the Straits of Tiran, through which Israel had gained access after the 1956 war, to Israeli shipping, blockading the Israeli port of Eilat at the northern end of the Gulf of Aqaba, Israel's only access to the Indian Ocean. The closure was considered by Israel to be a casus belli.
Israel responded to the closing of the Straits and remilitarization of Sinai with what it termed a pre-emptive attack, thus initiating the Six Day War. The first wave of attacks by the Israeli air force destroyed most of the Egyptian (and other allied Arab) air forces on the ground. A withdrawal order was issued by the defense minister Abdel Hakim Amer which was a disaster to the Egyptian troops. Most of the Egyptian losses were during this withdrawal. The loss in the Six Day War was one of the most disastrous political blows in Egyptian history and a humiliation to the leaders and people of Egypt.

Resignation and aftermath
The humiliating defeat in the Six-Day War was so devastating that it compelled a domestic political reaction. On the evening of June 9, 1967 Nasser's resignation statement was broadcast live on Egyptian television and radio, in which Nasser declared that he was leaving the office of president to his then vice president Zakaria Mohieddin.
"I have taken a decision with which I need your help. I have decided to withdraw totally and for good from any official post or political role, and to return to the ranks of the masses, performing my duty in their midst, like any other citizen. This is a time for action, not grief.... My whole heart is with you, and let your hearts be with me. May God be with us – hope, light and guidance in our hearts."
No sooner was the statement broadcast, however, than millions were pouring into the streets in mass demonstrations not only in Egypt but in streets across the Arab World. Their rejection of Abdel-Nasser's speech was expressed in a battle cry: "We shall fight". As a consequence, Nasser led Egypt through the War of Attrition in 1969-1970.
In 1969, after a group of reformers and critics of the regime’s authoritarianism won an election for the board of the Egyptian Judges' Club, the direct challenge posed by the vocal judicial leadership proved intolerable to the Nasser regime. Nasser responded with a series of measures subsequently referred to as the “massacre of the judiciary,” including the dismissal of over a hundred sitting judges [5].

Death and funeral
Nasser died of a heart attack on September 28, 1970 at the conclusion of a meeting in Cairo of leaders of Arab countries regarding Israel[42] and of the Black September in Jordan. He suffered from hemochromatosis, or Bronze diabetes, a hereditary disease related to excessive iron in the body.
Because of his ability to motivate nationalistic passions, as a testament to what one would call the future of his influence, "men, women and children wept and wailed in the streets"[43] after hearing of his death. His funeral on October 1 was one of the largest in history, attended by an estimated seven million people, and was described as "the people's procession." The six-mile (10 km) procession to his burial site began at the Revolutionary Command Council with MIG-21 jet fighters flying overhead. Emotions, which included telecasters crying on the air, boiled over in the 40-degrees C heat as millions swarmed the soldiers who were carrying the coffin, leading to the death of about 48 Egyptians as well as many other Arabs. Vice President Anwar Sadat, who had been interim President following Nasser's death, was officially selected to succeed him on October 5.

Legacy

Nasserism
Nasser's legacy is much debated even today in the Arab World. For many people, he was a leader who reformed his country and re-established Arab pride both inside and outside it. Thus, many argue that Nasser freed Egypt from European domination and reformed its economy through his agrarian reform, projects such as the Aswan High Dam, and his moves towards greater government economic involvement. But others see his administration as one of forceful militarism that led Egypt to grave defeats and losses rather than peace and prosperity. In addition, Nasser's suppression of the political opposition and the massive expansion of the police and security apparatuses left a legacy of political repression exploited by his successors until the present. Nasser's role in the Six Day War, which led to tremendous losses for the Arab states, tarnished his legacy and reduced his power in the Arab World. In the last years of his rule, Nasser came to rely increasingly on aid from the Soviet Union.
On the other hand, Nasser's role in modernizing Egypt's education system - making education freely available to the poorer masses, and his avid support of the arts, such as the theater, the film and music industries, as well as literature, is seen as having a positive impact on Egypt and the Arab World as a whole.
Nasser inspired many Arab leaders and nationalists such as Muammar al-Gaddafi of Libya, and Ahmed Ben Bella of Algeria and George Habash of the Arab Nationalist Movement.

Aswan Dam
One of the most controversial of Nasser's achievements is the creation of the Aswan Dam and the eponymous lake in southern Egypt. Built to provide electricity for heavy industry and reduce the risk of flooding along the Nile River, the dam submerged most of Nubia's archeological remains (except the ones saved by UNESCO). It also created major ecological problems. The lake's huge surface lets a significant part of the Nile's water evaporate in vain, while the dam prevents sediment from enriching the delta soil. According to some agronomists, the Nile valley's agricultural productivity subsequently decreased. Still, the dam helped provide electric power to Egypt's then growing economy, and was essential in modernizing rural Egypt through the introduction of electricity. The dam also spared Egypt from many floods that plagued the countries through which the Nile flowed.

Family

Nasser was married to Tahia Kazem (born 1920), the daughter of a humble clerk of Iranian origin. They had five children (three sons and two daughters): Khalid, Abdel Hakeem, Abdel Hameed, Hoda and Mona.[44]
The couple's eldest daughter, Hoda Abd El Nasser, became a researcher in politics and a professor of Political Science in Cairo University. With her help, various rare documents have been gathered, documented and displayed at Bibliotheca Alexandrina as well as on the internet. [2] Mona, the couple's other daughter, was married to Egyptian billionaire Ashraf Marwan until his death in 2007. Ashraf had long been suspected of being involved in military sales and espionage as either a spy for Israel or as a double agent. However, he was seen being greeted warmly by current Egyptian President Hosni Mubarak in 2004, while attending Gamal Mubarak's wedding in 2007 and was hailed as a national hero by Mubarak after Marwan's death. Ashraf Marwan's son, Ahmed, was married to Hania Moussa, daughter of Amr Moussa, Egypt's former Minister of Foreign Affairs and current Secretary-General of the Arab League.

Honors
Honorary Citizen of Belgrade - 1956 [45]
Hero of the Soviet Union

References
[1] Abdel-Malekh, Anouar. Egypt: Military Society. New York: Random House, 1968.
[2] “Aswan High Dam”. Encyclopaedia of the Orient. 1996-2006. 25 March 2005 <http://lexicorient.com/e.o/aswandam.htm>
[3] Copeland, Miles. The Game of Nations. New York: Simon and Schuster, 1969.
[4] Heikal, Mohamed. The Cairo Documents: The Inside Story of Nasser and His Relationship with World Leaders, Rebels, and Statesmen. New York: Doubleday, 1973.
[5] Egypt’s Judges Step Forward <http://www.carnegieendowment.org/files/PO17.borwn.FINAL.pdf>
[6] Nutting, Anthony. Nasser. New York: E.P. Dutton, 1972.
[7] Stephens, Robert Henry. Nasser; A Political Biography. New York: Simon and Schuster, 1972.

Notes
^ "Encyclopedia of World Biography on Gamal Abdel Nasser accessdate=2008-08-26". http://www.bookrags.com/biography/gamal-abdel-nasser/.
^ Aburish, Said K. (2004). Nasser, the Last Arab. New York: St. Martin's Press. pp. 7–14. ISBN 0-312-28683.
^ a b Aburish, Said K. (2004). Nasser, the Last Arab. New York: St. Martin's Press. pp. 15–16. ISBN 0-312-28683.
^ (Stephens, p. 29-31)
^ (Stephens 32)
^ (Stephens 31-4)
^ (Nutting 16)
^ (Stephens 50-4)
^ (Nutting 20)
^ (Stephens 63)
^ (67)
^ (Heikal 17)
^ (Heikal 18)
^ (Nutting 36-7)
^ (Stephens 108)
^ (Nutting 38-9)
^ (Stephens 114)
^ (Stephens 123-4)
^ (Nutting 60)
^ (60-1)
^ (Stephens 125)
^ (Nutting 61-3)
^ (Stephens 129)
^ (128-9)
^ a b greekworks
^ (Copeland 214)
^ a b (“Aswan High Dam”)
^ (Stephens 299)
^ (Russian) Heroes of the Soviet Union
^ (Malek 363-5)
^ Aburish, Nasser the Last Arab 2004 pp. 78-120
^ (Nutting 69-71)
^ (Stephens 143)
^ (Nutting 118)
^ (Stephens 170)
^ (Nutting 140-1)
^ a b (Malek 107)
^ (Heikal 91)
^ (Heikal 103-4)
^ (105)
^ a b Ginor, Isabella, "[http://meria.idc.ac.il/journal/2003/issue3/jv7n3a3.html The Cold War's Longest Cover-up: How and why the USSR Instigated the 1967 WAR]", Middle East Review of International Affairs
^ (Nutting 475)
^ (Nutting 476)
^ Aburish, 2004 pp. 313-320
^ Đilas podržao predlog

Writings
President Nasser authored several books during his life.
"Gamal Abdel Nasser Memoires on the 1948 Palestine war" (published 1955)
"Towards freedom" (published 1959)
"Egypt's Liberation The Philosophy of the Revolution" (published 1955) link:http://nasser.bibalex.org/nasserBooks/BookView.aspx?BID=1 (Arabic)

External links
Wikimedia Commons has media related to: Gamal Abdel Nasser
Wikiquote has a collection of quotations related to: Gamal Abdel Nasser
Wikisource has original works written by or about:
Gamal Abdel Nasser
Video Clip analysing why Nasser ordered UN out of Sinai in 1967
Video Clip analysing unintended consequences of Nasser's action
Nasser's Challenge by Professor Martin Gilbert
(Arabic) http://www.nasser.org/
Video of scenes in Nasser's life

Wreckless Eric

2009-04-08T00:29:00.004+02:00

my first album when i was 17 (hihi)

singing for my lover 20 years later
http://www.youtube.com/watch?v=8jS7AD-lqwA

or:

in the recorded version:
http://www.youtube.com/watch?v=cUFL8WSxTgY&feature=related

[NTPA]

......... Nieuws van Den Hopsack .........

2009-04-07T22:25:00.009+02:00

Ik ontving via mijn vriendin de hoofdredactrice het ledenblad van Den Hopsack, dat pseudo-anarchistisch would-be literair café in de Grote Pieter Polstraat 24, 2000 Antwerpen.
Daar waar de grootste Antwerpse allround "kunstenaars" en postferregrignardisten oubollige perforaties en penetraties ten beste brengen.
Met wat boeddhisme als fosforbommen
zodat niemand er in een compromitterende positie wordt gefotografeerd.

In dat driemaandelijks tijdschrift, april 2009, jrg. 6, nr. 2:
een significante bijdrage van mijn hand.

De Kristo's en de andere door de Antwerpse politie beschermde karnavalbohémiens, marsrakers, wikipedia nobelprijswinnaars, fabrikanten van muizenvallen, vlinderverzamelaars, handelaars in molshopen, stressbestrijders, nachtburgemeesters en weldoeners van de mensheid, die "voor de lol" hun landgenoten opbellen met een zakdoek voor de mond en een geladen revolver in de hand, zullen aardig opkijken. En ze lijden nu al aan maagzweren, darmbloedingen en psychologismitis terminalis. Zelfs in hun eigen blaadje passeren ze de kwaliteitscriteria niet. De hoofdredactrice is immers niet corrupt.

Ik word er op de achterflap omschreven als:
De Schrik van de Arrivisten, Opportunisten en M'as-tu-vu's.
Maar ook de Christus op de Kruisdraging van Hieronymus Bosch.
Dichter, schrijver, essayist.
Eigenzinnig, razorsharp, visionair.
Prediker in de woestijn.
Koning Nachtegaal.

Kruisdraging?

Als toemaatje:
http://www.youtube.com/watch?v=40Br07CF0qk&feature=related
[met dank aan M. Wehnert]

Letter to Charlotte (Ciudad Juárez, Mexico)

2009-04-07T12:25:00.005+02:00

.
Hi Charlotte,

How are things going? Did you receive the book I sent you last week?

It's a nice sunny day here. Girls walk gently in the streets. But I am obsessed by the idea of war. I see the war desire, its craving in the eyes of commander in chief Barack Obama. In the colour of Michelle's beautiful dress. I hear the desire for war in the words of minister De Crem. I smell it in the smiling breath of the pope. And in the cold eyes of his adversaries.

I feel the desire when I listen to my own heartbeat. But I never was a fighter. When I was a child, my mother slaughtered me with a leather belt when she caught me fighting with other boys, even if I was simply attacked and completely innocent. Later when I took part in demonstrations, I always was bewildered by the sight of the riot policemen with their helmets and their new long batons. Once, during a demonstration against the Greek colonels who were celebrating the anniversary of their coup at the Club des Nations in Brussels (in 1971), they captured me, beat me to death and drove me into the forest alongside the Club. A friend of mine was arrested too: they smashed his head against the trees. On the balcony on the first floor of the Club, men in dark costumes drinking white wine and champagne, shouted to the policemen: "Tuez-le! Kill him!" I was too dizzy, too far away, to notice the meaning of their words.

I am ashamed I never learnt to fight. For writing has become an act of cowardice: earning money by telling stories about the world's misery. I am deeply ashamed. But I am too old now to learn fighting. I am doomed to "sit and watch the children play", waiting for my eyes to finally close their lids.

I have no news from Sabine. I heard she went to the coast this weekend. She lost her job at the Lloyds Insurance Company, but she feels fine. Robbe is doing very well. He dreams of becoming a fireman.

The trees are beginning to weave green leaves.

Take care! I'll see you the 15th at the airport.

Yours, Eric
.

Brief aan Simon in Brisbane (Australia)

2009-04-07T11:41:00.005+02:00

Hi Simon,

Allez, je bent een flâneur à la Baudelaire geworden.

Met mij gaat het niet goed eigenlijk: ik heb het gevoel dat mijn geest niet meer werkt zoals voorheen. En mijn longen zijn er nog erger aan toe dan die geest. Ik voel me murw geslagen door boodschappen van buiten en boodschappen die van binnenuit komen. Ik heb er ook geen zicht meer op: het is nu wel morgen hier en ik ben pas wakker en nog compleet gedesoriënteerd. Overigens na een lange droom die er ook één was van labyrinten en verwarring en verloren lopen: bril verloren en zo. Ik raakte niet uit die droom en wist bij het wakker worden niet meer wie ik was. In een vorig bestaan al was ik een wandelende jood. Bovendien verdraag ik geen sigaretten meer.

Ik heb het gevoel (maar dat gevoel heb ik eigenlijk al gans mijn leven) dat ik niet lang meer te leven heb, al heb ik de laatste tijd veel nieuwe vrienden gemaakt hier. Maar ook mensen die me compleet verkeerd begrijpen en me bestoken met dwaze adviezen: would-be therapeuten, medelijders, je kent het soort dat al weet wat je moet doen voordat ze ook maar drie seconden geluisterd hebben naar je. Die moet ik dan weer de woestijn insturen, of mijn telefoon naast de hoorn leggen. Ze vallen je lastig als sprinkhanen.

Eenzaam voel ik me niet, wel verdronken in een vieze mist die niet wegtrekt. Met hoofdpijn: iets dat ik voorheen nooit in mijn leven heb gehad. Het zijn lichaamservaringen die ik niet ken en die ik niet kan thuisbrengen. En altijd heb ik het koud over mijn ganse lijf. Het duurt al een paar weken eigenlijk: soms wat beter dan weer een ganse dag afzien, een lijden dat niet erg genoeg is om alarm te slaan. Ik verdraag ook niet meer wat hier allemaal gebeurt: de bekrompenheid, de manipulatie van de publieke opinie, de heksenjacht op personen, het ressentiment van de scandilitis, terwijl het aantal armen, werklozen, daklozen, et cetera elke dag toeneemt. Het is het jaar van de trieste records. En elke dag slaat bij iemand de stoppen door, iemand die dan een paar mensen neerknalt. Misschien ben ik morgen die iemand.

Ik herinner me dat ik me als kind dan terugtrok in een droomwereld van cowboys en indianen. Droomde van een zuiver meisje dat door snoodaards werd belaagd. Toen geloofde ik nog in de zoetheid van dromen. En in Robin Hood.

Ik heb je voor je vertrek gezegd dat ik er bij je terugkeer (als je ooit terugkeert; blijf maar ginder, beste vriend!) niet meer zou zijn. Als ik naar mijn lichaam en mijn hoofd luister, lijkt het erop dat de ultieme waarheid zich inderdaad openbaart. Misschien ben ik dement aan het worden. Het is in elk geval een onwennig gevoel: naar een lichaam te luisteren dat het mijne niet lijkt. Nu is het 10 uur of zoiets en weer moet ik een dag door hopende dat ze snel voorbij zal zijn en dat de slaap rust zal geven. Maar dat is een rust waar ik geen weet van heb en waaraan ik me dus niet kan optrekken. Dan herbekijk ik in de dag de film van mijn leven: de bezigheid van de stervenden dus.

Ik ken nog wel een goeie joke. Die vertel ik je later eens. En het is lente: de straat is vol opgefleurde meisjes. Het is leuk om naar te kijken, om ze te groeten.

Take care!

Eric
.

Desire

2009-04-06T06:07:00.007+02:00

.
death.

the remnants of villages in the city centre. i saw it all!
bricks and walls and prostitutes.
i put rings of saturnus to many a woman's finger.
and they cried.
i worked at the conveyor belt. i slept in nomansland.
i touched the cold when it was revealed by human heat.
i saw what Caroline concealed from her other lovers.
in her green slips.
i heard the noise in Mozart's A Musical Joke.
and what my mother told my father
before my name was chosen.

i took all brands of aspirines.
i smelt darkness when the light came in.

i feel so tired i cannot sleep.

death.
.

A Not So Strange Message from Aussie-land

2009-04-06T05:04:00.012+02:00

[A Message from Simon The Stranger
somewhere in the country of the Aboriginals]

Proloog

Wat doet mijn naam ertoe? Ik ben ik. Ooit ouder en jonger geweest. Ik zal gaan waar dichters niet durven te treden; de doodskist van de nacht sluit zich rond de randen van mijn hart. Weet jij nog waar en hoe het duister valt over dromen? Ze kent geen spijt of medelijden maar enkel honger. Boven alles is er dat gevoel dat zich opdringt; in mij huist leegte. Wie ooit krom in de ogen heeft gekeken, van die zwerver op de grond, heeft mij gezien.

Voyaga: Het Begin

Dagenlang ben ik bezig geweest, heb afscheid genomen van alles en iedereen; halfnaakt hebben ze voor me gestaan en eerst de ene wang en dan de andere gekust. Geluk gewenst stilzwijgend, mijn moeder gecondoleerd. Ze was in zwart ook al droeg ze rood. Van betraande ogen. Teveel heb ik er gezien die dag; die mijn vertrek niet opmerkten.

Ik ging als een vreemdeling in de koude vroege ochtend, er stonden nog wat sterren; maar ze gingen al bijna liggen.

Ik was dolende in een land dat niet de mijne is; jarenlang zijn er tussen zon en aarde al geen nomaden meer geweest.

Niet langer omhangen met de rauwe korsten van mijn melaatse stilte begaf ik mij opnieuw tussen de mensen. Ze staarden naar mijn rattenkop en slingerden ernaar met scheldwoorden; duizend punten wie raakt. Iemand juichte, ik deed alsof ik niet bestond; keerde ze mijn rug toe en ging naar een land dat alleen nog maar in vage herinneringen leeft. Volgens mij ben ik er geboren. Ooit eens, toen de aarde werd geschapen en er enkel duisternis bestond; jukbeenderen van de nacht gelikt werden door het gejank van een zwerfhond. Zo eenzaam heb ik mij nog nooit gevoeld, maar ik ben dan ook nooit een hond of een mens geweest. Misschien komt die dag nog.

Tot dan zal ik me schuilhouden in de goot als een zwerver.

Netjes woorden stamelen wanneer men me aanziet voor dakloze en me muntjes toewerpen; zoals het hoort. Tenminste tot ik aankom in het land dat me eens beloofd werd toen ik zeven was, in een reisadvertentie; misschien geloofde ik toen nog in sprookjes voor het slapen. Ik weet het niet meer zeker.

Maar het verbaasde me dat er daar vogels waren, groter dan ikzelf.

Ik at uit kranten, stouwde me vol met beurskoersmac ‘n cheese en andere Amerikaanse vethapcrap. Snoof me naar de kanker met kredietcrisiscocaine, vol glasvezels en ander soort ongein.

Normaal zou ik er dood aan zijn gegaan, maar een mens leert zichzelf kennen als hij nergens meer heen kan behalve zichzelf, om achter te verschuilen. Ik spoot me vol met waardeloze dollars, kreeg spontaan een maagkrach achter de kiezen; had beter moeten weten. Ik dacht aan scheurbuik of andere middeleeuwse ziektes waar mensen dood van gaan. Waarom niet, ik leefde immers ongezond. Voelde me net een huisvrouw aan de crystal meth, lag te weken in mijn lichaam. Het viel uit elkaar, toen mijn tanden uit mijn bek kruimelden wist ik het zeker; ik ga dood in een land waar ik niet sterven wil. En de winter was al gekomen.

Die nacht, ik ging slapen en bloedde bijna dood, merkte het pas de volgende ochtend. Mijn kussen kleverig van bloed en hersens. Ik ben altijd kerngezond geweest, behalve dit jaar. Ik zag er niet uit en voelde me nog erger. Mensen die me een maand niet gezien hadden begonnen al met liegen: “Wat zie je er goed uit!” En ik wist dat ze logen uit medelijden. Het was alsof mijn lichaam uit me weg wilde lopen, hier wilde blijven en dat liet weten. Maar in feite was ik al jaren dood aan het bloeden. Het seizoen van naaldbomen en liefde voor mensen waar je de rest van het jaar niet meer naar omkijkt was slecht voor mij; ik bloedde nooit in de zomer. Ik moest weg, had al jaren weg moeten zijn, maar kon geen land vinden dat me wilde hebben. Want ik was anders en alles dat anders is, is hetzelfde; gevaarlijk. Er sijpelde bloed door mijn aderen dat met twee aardes wilde vermengen. Maar ik erkende geen van beide chromosoomplaneten en waande me daarom vrij om te gaan en staan waar ik kwam. ‘Je hebt geen half maar dubbelbloed,’ spraken idioten tegen mij. Ze wisten blijkbaar niet waar ze over logen en hadden vast geen oorlog meegemaakt. Wie niet puur is, sterft als eerste.

Ik ben al zo vaak geëxecuteerd. Ik ben nooit welkom geweest in het land waar ik niet thuishoorde, er klonk geen roep uit mijn vaderaarde en ik keerde hem mijn ogen toe, de rug is enkel voor verraders. Zelfs in het land van mijn barensweeën was ik een vreemdeling. Met niet eens een stukje steen om op te staan.

Voyaga: Shanghaise Nachten

Het was zoals ik had verwacht dat China zou zijn, als ik er ooit zou aankomen. Gigantisch leeg. Er paradeerden wel wat mensen maar die waren hoofdzakelijk voor de sier, net als de muurschilderingen werd ik aangestaard alsof ik een rat was op sterk water. Door nauwgetrokken spleetoogjes en opgewonden lachjes gevolgd. Ik had niet willen luisteren, bevond me nu in een vijandig land van onbekende klanken en tekens. Ik dacht dat kunnen zeggen: ‘Ik ben in Shanghai en weet de weg’ pas na lange tijd zou gaan vervelen. In feite was ik al verdwaald voordat ik een voet aan land had gezet.

Want het Shanghai van Neptunus was het mijne niet. De geur van Shanghaise nacht sijpelde mijn aderen binnen en ik snoof haar in lijnen op. Haar exotische kronkelingen verdreven het gif uit mijn bloed. In dit land voelde ik me thuis, bijna.

Zo’n gevoel dat past maar niet te plaatsen is, een puzzelstukje dat niet in elkaar schuift, zonder wroeging van lucht. De stank van benzine en eeuwen verrotting deden me denken aan het oude China, vraag me ook niet waarom. Mijn gedachten liepen dood in de benevelde steegjes van Parijs in het oosten waar geen stilte bestaat; en ook geen duister. Licht slaapt er nooit. De wereld mag dan verkouden in bed liggen, maar Shanghai is een terminale kankerpatiënt aan speed.

Het overviel me terwijl ik er het minst op voorbereid was.

Plotseling waren er overal draken tussen de lakens, die vuren aanstaken in mijn hoofd. Ik werd verteerd door de ijzige sintels en vlammen van zweet die om me heen duizelden; ook hier was de winter doorgedrongen tot mijn botten. Wederom was ik stervende in een land dat niet het mijne wilde zijn. Vanuit de straten stegen hymnen en gebeden op voor de stervenden. Ze drongen mijn hersenen binnen in stekende stromen; lieten een slijmerig spoor van verwoesting achter. Ik verviel in hoestende stormen terug naar de staat van een kind; waar ik waande dat alles weer goed zou komen, zoals alleen een stervend kind dat kan.

Het kwam in een werveling van licht, ik zou noordwaarts trekken naar het hart van de vorst en hem neersteken in zijn Verboden Stad; verlammen met de heilige dood van martelaars en bedelmannen. De stormen staken weer op en ik verschool me achter gesloten oogleden waar mijn ki stand zou houden en overwinnen. Later die week dwaalde ik door de met drakenschubben bedekte straten van Beijing als een geschopte hond met de staart tussen de benen. De tijd verhing zich traag aan de laatste rafels nacht. In de vrieskou van Beijing begon ik een menselijkheid te ontwikkelen.

En mijn taal schoot te kort voor wat ik zag; Een bedelaar met twee afgekloven stompjes, massa’s leprozen zonder naam of gezicht. Mijn broeders, mijn kinderen. Als een leeuw van steen ben ik gaan zitten op de hoek waar Gulou Dong Dajie, de werkelijkheid doorkruist en brulde mijn woede en verwarring uit over de straten. Ik verloor mijn grip op de tijd, slipte weg in een draaikolk van dagen. Voelde me als de zon die niet door de lagen van smog heen kon breken, een oude man in een wereld die al eeuwen niet meer op de zijne leek. Ik ben dan ook veel te laat geboren. Ik kleefde aan de versleten naden van de stad en bedelde om mist voor rond mijn ogen. Ik had teveel gezien dat nooit meer van mijn netvlies brand. Miljarden mensen die zongen in een taal die ik nooit heb of zal verstaan. Hoe zalig moet het zijn om onwetend te blijven? Illusies. Een standbeeld van botten en prikkeldraad dat uiteenspatte voor mijn voeten, tot rook.

Explosies die de nacht in beweging zette. Niets werd ongeroerd gelaten; uiteenspattende fonteinen van vuur, bloemen van licht, regenboogsterren en gloeiende draken. De straat droeg nog weken een rode mantel. Het roeren van de ondergaande zon, ik sloot mijn ogen voor zoveel schoonheid. Het was goed, altijd zo geweest.

De Heilige Familie

2009-04-06T02:35:00.014+02:00

Sinds Hitler is alleen Barack Obama er nog in geslaagd de verzamelde mensen te doen applaudiseren bij zijn belofte dat hij hen een kloot zal aftrekken. Ik hoop dat hij het effectief ook doet. Dwaasheid en masochisme zijn altijd synoniemen geweest. Dat Obama in Brussel een zak frieten met mayonaise afwees, getuigt van zijn vastberadenheid. Wijlen Hegel had het moeten meemaken: meer nog dan Napoleon is Obama de Absolute Geest.

"En ik beloof jullie dat de VS in deze globale inspanning klaar is om te leiden." Zo orakelde hij in Praag. "Om te LEIDEN!" Verleden week verkondigde Obama ook reeds dat de US, via een steeds torenhoger wordende staatschuld (waar vooral de Chinezen met hun uitpuilende reserves aan waardeloos wordende dollars voor zullen mogen opdraaien), het "wereldleiderschap" zouden opnemen in de productie van groene energiezuivere auto's. Obama is de zoveelste spreekbuis van het Amerikaanse imperialisme, de Amerikanse versie van het Duizendjarig Rijk, van een alomvattende wereldhegemonie waarvan de ambities vorm kregen in de jaren 1910-1940 toen het Britse Commonwealth in zijn voegen begon te kraken en Nazi-Duitsland de Britse rol niet kon overnemen (integendeel, Britten en Duitsers richtten elkaar tijdens de Tweede Wereldoorlog vakkundig ten gronde in een nooit eerder gezien oorlogsspektakel).

Het blijft een Yankee, die softe charmante parelwit getande Barack Obama. Als hij (Wall Street) maar de baas blijft, het podium gereserveerd blijft voor de godgeblesseerde Führer van een Amerika dat niets meer te exporteren heeft behalve rommelkredieten en rakettenschilden. Dat verder gaat met een nieuw elan voor een schuldgedreven, door en door protectionistisch wordende economie. Alleen zijn gezicht en zijn armgebaren zijn sympathieker dan deze van George Bush jr. En zijn vrouw Michelle draagt een kleed met, als ze het vliegtuig opstapt, een mysterieuzere en aantrekkelijkere split. Een split die Carla Bruni doet kokhalzen. "Yes we can! We can beat Carla Bruni!" Maar het geld dat de Obama's massaal bijdrukken is al even illusoir als de miljarden en biljoenen die de voorbije 2 jaar al in rook zijn opgegaan.

En wij zijn de brave 800.000 volgelingen, de lamgeslagen gapers met open mond van verbazing en verdwazing. We verdienen wellicht niet beter. We krijgen zo graag bevelen van hogerhand, we doen zo graag onze klak af voor de baas, voor Phara en voor Pater Damiaan. Gelukkig dat het ACW failliet is gegaan in de Dexia-affaire: de antisocialistische vakbond heeft geen geld meer om klakken te verdelen. Misschien, als we geen klak meer op ons hoofd hebben, doen we ze dan ook niet meer af als de boss de boel komt inspecteren. En moet hij bedeesd opzij gaan als hij de brug over de Rijn opwandelt: opzij en meteen het op 4 april nog ijskoude water in.
.

Rijnwandeling

2009-04-06T01:30:00.009+02:00

het is beter te slapen dan te waken. diep te slapen en elke REM-fase over te slaan. zoals die droom dat ik van Kehl naar Straatsburg over de Rijn wandelde en dat Mrs Sarkozy en Mme Obama naar me toe kwamen, elk met hun linkerborst ontbloot en met een appel in de hand: ze vroegen me te kiezen wie de mooiste was. ik stuurde er een Trojaans Paard op af en een waterkanon. Heureux comme Ulysse qui a fait un beau voyage. Medvedev schaterde van het lachen om van die Chinees nog te zwijgen: dat ras vertrekt geen spier als hun hart zich opwarmt en ze Ping An instructies geven. en dan die sprakeloze die voor de tweede keer op rij de Ronde van Vlaanderen won, tot groot jolijt van minister Hilde Crevits die sprak alsof er een boa constrictor in haar longen een delirium had. Indra Dewitte's stem heb ik even gehoord maar ik heb mijn rug niet gekeerd om te zien welke kapper haar gekapt had en welke boetiek haar lingerie had overgoten met kleurloze mimosaloze trends. Michel Wuyts moest de sprakeloze Devolder influisteren hoe gelukkig hij eigenlijk ondanks alles was. namelijk dat Tom Boonen naast het toilet gescheten had maar dat kwam niet in beeld, wel in mijn verbeelding. mijn ooghoek merkte ook nog even dat Standard gewonnen heeft en Anderlecht aan de Durme de mist inging. en dat Dimitri Verhulst onder de tafel 1.000 euro toegeschoven kreeg om te liegen dat hij de zondagmorgen met de fiets boterkoeken gaat halen voor vrouw en kinderen. kinderen heeft ie bij de vleet maar een vrouw? een zigeuner dienstmeisje misschien. schrijvers hebben iets voor 19de-eeuze gypsies en voor Django Reinhardt. verder dat ik si en la niet moet combineren "want anders vermager je".

ik ga terug schemeren.
voor minstens een week.

.... my window is my true and only friend ....

2009-04-05T23:49:00.004+02:00

i look at my window
she tells me stories of people
that were knocked down by a Daf truck

she tells me the history of sand
that became glass in gothic cathedrals

the sorrow of sand

and before i go sleeping
i watch under my bed
if my window is breathing well
i warn her
not to dream of sand
..

................... friendly fire ..................

2009-04-05T22:01:00.008+02:00

.
i don't care about jews
their noses on digital pictures
i don't care about my Friends
the causes they fake to endorse
their humanitarian lynch parties
the brotherhood of men the benefit of all
i never shoot a body in the back
i do not take part in that kind
of sunday afternoon pastimes

their friendly fire
their boelleboellies their wadanada

but i shot a palestinian right between his eyes
and a couple of somalis
and December 2007
i shot my sweet Caroline
yes i shot her in her tiny back

but Caroline is not a jew
she doesn't endorse any cause
she forgave me
just said
you shouldn't have done that

and we sit drinking a port wine
her legs crossed my arms open
while the moon passes in silence
and blesses the lonely silver wolf

we do not listen
to the friendly fire
in the backyards of our minds

we caress the silver wolf
what's your name, lonely wolf?

...... Benjamin's Song of the Birds ......

2009-04-05T20:32:00.009+02:00

the night is void
on the deterritorialized terrace
of the Castle Royal Hotel
Mombasa converses with
the inarticulate song of the birds
the gay love birds of paradise
they make pink nests in my ears

paschal girls pay their debts at Hard Rock Café

finally after all these years
after all these centuries and golden ages
I am clothed as a celestian sphere
and no pixels caw my memory

a twitter Cortez man speaks
on the public screen
Mister Hedge Fund and his wife
her arm around the Queen's middle
he says he will make the world nukefree
but his drones go on dropping
AGM-114 Hellfire's on Nkrumah Road

a year ago I did my best
to listen to that twitter man
he sent us sticks and carrots
so my Friends now are chasing rabbits
and assets in the green fields

I forget my last night dreams
and what once my mother told me not to do
to tell lies and to be lazy
I am part of the terrace
of Castle Royal Hotel

but the waiter is not
and the night is void
in the blue morning they will find
my smiling corpse

[5th of April 2009]

Carolinetje says ... (See You Next Year)

2009-03-31T18:56:00.014+02:00

from Lou Reed "Berlin", 1973:

Caroline says I

Caroline says that Im just a toy
She wants a man, not just a boy
Oh, caroline says, ooohhh, caroline says

Caroline says she cant help but be mean
Or cruel, or oh so it seems
Oh, caroline says, caroline says

She say she doesnt want a man who leans
Still she is my germanic -- queen
Yeah, shes my queen

The things she does, the things she says
People shouldnt treat others that way
But at first I thought I could take it all
Just like poison in a vial
Hey, she was often very vile
But of course, I thought I could take it all

Caroline says that Im not a man
So shell go get it catch as catch can

Oh, caroline says, yeah, caroline says
Caroline says moments in time
Cant continue to be only mine
Oh, caroline says, yeah, caroline says

She treats me like I am a fool
But to me shes still a german -- queen,
ooohhh, shes my -- queen, ya ...
Queen, hey baby, shes my queen
(queen)(queen)(queen)(queen)
(queen)(queen)(queen)(queen)...

Caroline says II

Caroline says
As she gets up off the floor
Why is it that you beat me
It isnt any fun

Caroline says
As she makes up her eyes
You ought to learn more about yourself
Think more than just i
But shes not afraid to die

All her friends call her alaska
When she takes speed, they laugh and ask her
What is in her mind
What is in her mind

Caroline says
As she gets up from the floor
You can hit me all you want to
But I dont love you anymore
Caroline says
While biting her lip
Life is meant to be more than this
And this is a bum trip
But shes not afraid to die

All her friends call her alaska
When she takes speed, they laugh and ask her
What is in her mind
What is in her mind

She put her fist through the window pane
It was such a funny feeling

Its so cold in alaska
Its so cold in alaska
Its so cold in alaska

****
Ik wou kwijlen "Carolientje", maar ik werd al bij oogopslag meteen teruggefloten: "Het is Carolinetje toch, op zijn Frans." Voor één keer per jaar dat ze haar spinnenweb verlaat om zich over Brussels roerend en onroerend goed te ontfermen. Een halve namiddag genezen van endemische kwalen, van enjoyed symptoms.
"Mijn ziekte, dat weet je, valt niet te genezen."
"De mijne wel hihi. Ja, ik stem niet meer op Bart. Ik denk dat ik deze keer op Frank Vandenbroucke ga stemmen. Die lijkt me nog integer."
De volle voorjaarszon dreef mijn ogen uit elkaar. De tijd dat ik dacht dat mensen heropvoedbaar zijn, behoort tot een vorige eeuw. Zeker zijn "natuurlijke verschijningen" zoals Carolinetje met al die orbs rondom haar lingerie niet heropvoedbaar.
Ze is nu ook medeaandeelhouder van een Château dat Saint-Émilion wijn produceert. Je zou voor minder een jaar op iemand wachten.
"Ik heb iets geschreven op de trein."
"Hhm. Ik zei het je: Cela a fait de la bonne littérature! Jammer dat je alles voor jezelf moet houden. Maar zo was het met Anne Frank ook."

Ik wil het je vertellen
De zee aflopend
Dat je mij overspoelt

Dat doet meer dan deugd aan het hart van een ouwe bok. Ik ben voor de rest van de namiddag "een man onder invloed". Hélas! De gevolgen zijn verschrikkelijk tot ver buiten Brussel.

Want reeds voordat Carolinetje weer onder de hoge bescherming valt van de minister van Overheidsbedrijven, Steven Vanackere, ook een West-Vlaamse Brusselaar, heeft Belga een bericht verspreid zeggende dat Frank Vandenbroucke zich om gezondheidsredenen terugtrekt als kandidaat voor de verkiezingen van 7 juni. Het Belgabericht vermeldt dat Vandenbroucke deze namiddag tijdens een wandeling in de duinen van Koksijde zou gebeten zijn door een hond die sinds een week Prozac neemt. De eigenaar van de hond, een inwoner uit het Brusselse Sint-Gillis en jeugdvriend van de minister, wil deze informatie echter niet bevestigen.

Soms biedt zelfs poëzie geen uitweg. Carolinetje toch!

Maar het is in de vooravond nog niet te laat om een middagdutje te doen.

See you next year, Carolinetje!

.

Als je ...

2009-03-31T09:01:00.004+02:00

als je bij een pedofiel, die één kind in de ellende heeft gestort, de ruiten inslaat, dan applaudiseert de Staat en haar trawanterig volk; sla je bij een bankier die 100.000 mensen - "waaronder vrouwen en kinderen" - in de ellende heeft gestort de ruiten in, dan vervolgt die Staat je tot in je graf en het volk pleegt schuldig verzuim ...

Dunne Lippen

2009-03-30T22:27:00.008+02:00

;

Ik herinner me de naam niet meer van de man die me waarschuwde voor mensen met dunne lippen. Hij had het vooral over vrouwen. Die had ie grondig bestudeerd, voor mannen baseerde hij zich te zeer op occasionele gevallen, vond hij, en hij wou geen veralgemeningen doen, toch niet naar een populatie die hem niet interesseerde. Iedere keer dat ik hem zag, was hij trouwens ook vergezeld van een andere vrouw, dus hij moet dat ras wel gekend hebben. Het is allemaal bijna 40 jaar geleden, ik was nog student toen.

Vrouwen met dunne lippen zijn "emotioneel gierig", stelde hij onomwonden. En hij had een soort psychoanalytische verklaring voor het fenomeen. Ze waren als kind te snel van de moederborst of de papfles weggerukt geweest en dus leerden ze zich bij daaropvolgende beurten vast te bijten in de tepel of de tuut van de papfles. Daarbij raakten hun mond en hun lippen door de macht van de gewoonte naar binnen gekeerd, met als eindresultaat een gezicht met dunne lippen. Hij beweerde dat mensen met dunne lippen minder voorkomen in mediterrane landen en minder in kuststreken. Misschien zien die als kind meer zon of meer iodium, opperde ik. Nee, nee: zet ze onder een antidepressielamp of geef ze een iodiumkuur, het betert er geenszins op. Het is de borst waarin ze zich hebben vastgebeten! Ongetwijfeld zou hij nu anno 2009 de hypothese hebben voorgestaan dat al die vrouwen die volgens de VRT klachten hebben over pesterijen op hun werk (68% van de klachten komt van vrouwen en behelst in het merendeel der gevallen hun superieur), dunne lippen hebben. Dat zou gemakkelijk gecheckt kunnen worden.

Uiteraard laten alle vrouwen je graag uitpraten om daarna elders sier te maken met wat je allemaal zo gemakkelijk hebt prijsgegeven. Ze doen dat niet uit kwaadwilligheid: ze blazen ook graag de loftrompet over je (als je er niet bij bent dus). Maar vrouwen met dunne lippen zijn echt venijnig en giftig. Ze nemen maar geven nooit. Dunne lippen vind je bij deurwaarders, boekhouders en fiscale ambtenaren. Een advocaat met dunne lippen zal je zaak verdedigen, niet met passie om je genoegen te doen zoals een advocaat met volle lippen, maar uit ressentiment voor de tegenpartij. Wraak dus! Puur slecht karakter.

Ik heb niet de gewoonte om mensen vast te pinnen op hun ervaringen als kind (al vind ik de psychoanalyse meer dan amusant om lezen), eerder op hun actuele levenssituatie. Maar dunne lippen hebben zeker te maken met het gebruik van de mond in de kinder- en jeugdjaren. En ja, mijn levenservaring en mensenkennis brengen me tot de conclusie dat mensen met dunne lippen inderdaad emotioneel gierig zijn. Je vindt het zelfs terug in het profiel van de militanten van politieke groepen, zowel rechts als links. Bij sommige extreem-linksen zie je direct aan hun lippen dat je bij hen niets te zoeken hebt en dat wordt alleen maar bevestigd bij intenser contact. Vroeger gaf ik dat soort mensen een intellectuele oplawaai, maar dat verergert alleen maar de zaak. Het zijn onverbeterlijke fanatici, zoals ze zich als kind vastbeten in de borst, zo bijten ze zich vast in hun opinies en overtuigingen. Bij Caroline Gennez daarentegen zie je direct dat ze meer geïnteresseerd is in de chemische samenstelling van cocaïne dan in het verschil tussen socialisme en sociaaldemocratie.

Dunne lippen: ze slurpen je op en spuwen je weer uit.

Ik lees ergens op Google:
Dunne lippen, dikke lippen (september 20, 2008)

De stereotype opvatting dat mensen met dunne lippen tot wreedheid neigen, berust op het correct waargenomen feit dat de lippen bij woede versmallen. De fout die hier gemaakt wordt, is dat een uiterlijk symptoom van een tijdelijke emotionele toestand gebruikt wordt als criterium van een persoonlijkheidskenmerk. Zo’n oordeel impliceert dat mensen met dunne lippen er zo uitzien, doordat hun lippen voortdurend in woede versmallen; maar dunne lippen kunnen ook een vast, aangeboren gelaatskenmerk zijn. Het stereotype dat mensen met dikke lippen zinnelijk van aard zijn, is een vergelijkbare misinterpretatie. Het correct waargenomen feit dat de lippen -opzwellend door extra bloedtoevoer - dikker worden bij seksuele opwinding, voert tot een onjuiste beoordeling van een permanent gelaatskenmerk; want ook dikke lippen kunnen een vaste gelaatstrek zijn.
(Uit: Paul Ekman. De leugen ontmaskerd. Uitgeverij Nieuwezijds. Vertaling maarten Van Vreumingen)

De leugen ontmaskerd? Een Amerikaan vertaald door een Ollander en beiden hebben zelf dunne lippen. Precies het zoveelste bewijs dus van de juistheid van de dunne-lippen-theorie. Haha!

Financial Fools' Day London 1 april

2009-03-30T11:56:00.009+02:00

In London, nu woensdag 1 april, "parade" van de

Four Horses of the Apocalypse

zie: http://endtimespropheticwords.wordpress.com/2009/03/24/the-four-horsemen-of-the-apocalypse-to-appear-in-london/

The Four Horsemen of the Apocalypse To Appear in London

On 1 April [April Fool's Day] a coalition of anarchists, communists, radicals and green groups [see http://www.g-20meltdown.org/node/5 for the list] will gather at four major London stations - Moorgate, Liverpool Street, London Bridge and Cannon Street - to then march behind “Four Horsemen of the Apocalypse” models to a mass rally outside the Bank of England to protest the G20 summit.
The organiser’s website states -
“The Four Horsemen of the Apocalypse will lead themed processions starting at 11 a.m. from the following rail stations:
Moorgate Red horse against War
Liverpool St Green horse against Climate chaos
London Bridge Silver horse against Financial crimes
Cannon Street Black horse against land enclosures and borders in honour of the 360th full circle anniversary of the Diggers

The Diggers Movement were linked to the Levellers and Fifth Monarchy movement, groups popular around the time of the English Civil War [Oliver Cromwell]. They were religious sects linked to Millenerianism, a belief in the immenant Millenium with a tendancy to dominionism & a form of Manifest Sons of God theology - Christ returning within them thus the emphasis on social transformation and politics.
Ecstatic prophecy manifested in their midst - false in outcome as well as theology. There is a much longer scholarly article on the group here http://etext.virginia.edu/journals/EH/EH33/suther33.html which indicates their Latter Rain beliefs, including the invisible rapture, the Second Coming within them - which was not a rare belief at that time among ‘Christian mystics’ or in ecstatic prophetic related sects.
“The leader… Winstanley believed Second Coming had already begun and that because of this, men had merely to wait until they were filled with Christ, and then take action. An external Messiah would not establish the Kingdom; it would be through the individual spiritual transformation of men and women. …
… One of the proofs he gave for the validity of his message was that he had received it in a vision.”

Does this sound familiar?!

Manifesto of the Organisers of the London demo as per their website -
“Can we oust the bankers from power?
Can we get rid of the corrupt politicians in their pay?
Can we guarantee everyone a job, a home, a future?
Can we establish government by the people, for the people, of the people?
Can we abolish all borders and be patriots for our planet?
Can we all live sustainably and stop climate chaos?
Can we make capitalism history?”

***

Ondertussen worden de geesten blijkbaar ook klaargemaakt om deze anarchisten te verbinden met nazi's, zoals de combinatie van anarchosyndicalisme en nationalisme in het Frankrijk en Italië (en in wezen ook Duitsland) van 1890-1910 uitmondde in Mussolini's fascisme (met een groter aantal joden als lid dan hun % in de totale bevolking!) en later Hitlers' nazisme (Mussolini was in zijn jeugdjaren "revolutionair socialist" en rond 1908 hoofdredacteur van de krant van de Italiaanse Socialistische Partij Avanti!).
Zo kunnen we in de krant van vandaag lezen dat Johan De Winne vertrekt als hoofd van het Disaster Victim Identification-team DVI. De politieman gaat workshops leiden voor managers om ze beter te leren communiceren met hun personeel en dat personeel beter te motiveren. "Er is nood aan échte leiders, die mensen inspireren en hen boven zichzelf doen uitstijgen." Hitler's mensen stegen dusdanig boven zich uit dat ze 6 miljoen Joden liquideerden en 10 miljoen Russen, om het maar bij deze cijfers te houden. Veel succes, Johan!

Fun !

2009-03-30T09:49:00.004+02:00

A lady came up to me on the street and pointed to my suede jacket. "You know a cow was murdered for that jacket?" she sneered. I replied in a psychotic tone, "I didn't know there were any witnesses. Now I'll have to kill you too."

Ana Dokmanović Zagreb (Republika Hrvatska) on Facebook

Thanks, Ana!

Carolientje comes & says See You Next Year

2009-03-30T08:10:00.008+02:00

A train drive is always already a journey

Says the Railroad Agent to the dull cows

They turn their milk watching the first monster
Driving in smoke and bad prospects
From Bruxelles to Malines -Those were the days my friend!
They never end.
But in fire and Etna eruptions.

Carolientje is coming to take me away haha!

Carolientje is on the train
And the cows now are dancing
They have friday on their minds
She is not reading not sleeping not thinking
Lost all her dreams since decades ago
She's just there
Mixing thunder and silence
The sea of possibilities smashes all her water
On innocent Flemish dikes

Carolientje is coming to take me away haha!

She comes and goes
A mindflash in a naked morning
When things have not yet spoken one word
London waits for riots and its crackling circus
All on the way to Strasbourg's NATO square
She comes and goes
Just as I did and I came and went
My shopping bag full of sadness overpriced

Carolientje is coming to take me away haha!

[30th of March, 8.30 a.m.]

Eric is aan het Uitzieken

2009-03-30T07:18:00.008+02:00

Ik verjaag vandaag definitief mijn griep met de herlezing van een ongeëvenaard meesterwerk, meesterlijk op diverse vlakken: qua combinatie filosofie en literatuur, qua humor voor intellectuelen en doordenkers, qua spitsvondigheid, en zeker het beste in de "reeks literatuur over België" (Het Verdriet van België !? Het is het er aan te zien dat Claus geen syphilis had en een roemloze dood is gestorven: hij heeft niet eens een "laatste zin" uitgesproken of neergeschreven! Dat was hooguit goed voor De Gouden Uil dus, toch vrienden onder elkaar allemaal):

Dit keurig werkje dus!
"Fusées. Mon coeur mis à nu. La Belgique deshabillée."
Een verzameling losse flodders ok, maar je moet ze maar flodderen plus ze nog bijhouden en verzamelen ook.

Om maar een paar pareltjes te noemen.

Fusées. Suggestions. — Pourquoi les démocrates n'aiment pas les chats, il est facile de le deviner. Le chat est beau; il révèle des idées de luxe, de propreté, de volupté, etc...

Il n'y a en Belgique que deux partis politiques: les catholiques et les ivrognes.

U kan al raden op wie ik op 7 juni met mijn zatte kloten ga stemmen. Toch niet op zuipschuiten en dronken clowns.

Désir (Verlangen!)

Ik heb hier in woorden niets aan toe te voegen.

De Internationale in China

2009-03-29T20:49:00.001+02:00

door de Chinese populaire metal band "Tang Dynasty":

http://www.youtube.com/watch?v=cjqz5XHocdY

en live in Duitsland in 1993:

http://www.youtube.com/watch?v=rx7A3UYKXj4&feature=related

De goden der Hysterie schiepen de Wereld. En hoe!

2009-03-29T13:22:00.012+02:00

Kun je van een ziekte genezen? AIDS, kanker, malaria, het katholicisme: het valt zeker allemaal te stabiliseren maar echt genezen ervan? Er blijft altijd wat van in je bloed en lichaam dolen en dwalen, klaar om weer op te flakkeren.

Natuurlijk zit niet alles in het bloed. Er zit ook wat in de bodem. Maar beiden wegen amper op tegen wat uit bloed en bodem oprijst en waarin de twee b's nauwelijks te herkennen vallen. Overigens is het binnenshuis in bloed en bodem ook al geen uitgemaakte zaak. Als ik die resem zogenaamde epigenetische studies bekijk, dan moet het daar een serieuze en niet altijd leuke heksenketel zijn in de kelderverdieping van ons genoom. Al die genen die elkaar à volonté couilloneren ("on" en "off" switchen heet dat dan), een paar die dealen in vreemd spul, anderen die trappen vanuit buitenspelpositie: de muizen dansen op onze chromosomale tafels zodra de kat van huis is. Ze wijzen elkaar voortdurend naar één en ander. "Je zoekt alleen maar aandacht," zeggen de slechte verliezers. OK, maar aandacht voor wat? In die zin zijn genen zoals mensen blijkbaar: aan de éne helft een stelletje hysterici en aan de andere kant een helft die allergisch is aan hysterisch gedoe en gezwets. De (mannelijke, vrouwelijke en onzijdige) hysterici staan natuurlijk voortdurend klaar om hun goedzakkerige soortgenoten te vragen om "even aandacht te hebben voor zus en zo": "we willen je erop wijzen dat ...", enzovoort. De geënnerveerde en geïrriteerde antihysteriegoedzakken hebben evenwel geen zin om ergens op gewezen te worden "dat...", of om hun aandacht te besteden aan hun zwakke punten en redeneringsfouten. "Je zoekt alleen maar aandacht," snauwen ze en effectief: op die manier komt de aandacht bij de hysterici zelf te liggen en niet bij datgene waarop ze wouden wijzen en waaraan best even "aandacht" besteed zou worden. De hysterici worden aanstellerig en theatraal: ze zijn in de val getrapt, want de neutrale toeschouwers bereiken doorgaans de drempel van het doorzicht niet en kiezen dwaas voor de verkeerde partij. Niets voor niets was Nietzsche antidemocraat: er zijn altijd minstens 51% dwazen, wist hij als geen ander.

Kun je genezen van het Mens zijn? De Vrouw was tot een paar decennia geleden Moeder of Minnares. Nu botsen vrouwen tegen het glazen plafond van het Mens zijn. De Vrouw is Mens geworden, zoals haar Zoon het haar een kleine 2000 jaar geleden heeft voorgedaan. Vrouwen vind je nu alleen nog in films, op reclameborden en op (al of niet door de werkgever geblokkeerde) internetsites. En net zoals de Zoon, heeft ook de Vrouw hierbij haar charme verloren, de aantrekkelijkheid van haar geheimzinnig en ondoorgrondelijk valsspel. Mannen charmant? Allé, man! Waarom mochten destijds alleen de mannen naar het leger? Mannen leren niet alleen discipline, ze passen ze ook toe! Ze zijn gedwee. Vrouwen leren ook discipline maar finaal doen ze hun onvoorspelbare "goesting". En nu zijn ze Mens geworden. En hoe! Alles warmt ineens op, van Scherpenheuvel tot Kyoto.

Kun je genezen? Wanneer Joris-Karl Huysmans in 1884 zijn bekende dandyroman A rebours (moeilijk te vertalen, "Tegen de Keer" is de Nederlandse vertaling als ik het goed voorheb) publiceerde, schreef een niet onbekend recensent (Barbey d'Aurevilly) na de neurasthenie van Des Esseintes te hebben verteerd (Huysmans' personage stond model voor Oscar Wilde's Dorian Gray en overigens ook voor Oscar Wilde zelf, wat hem door zijn goegemeente zeer kwalijk is genomen): "Na deze roman rest de auteur maar één ding: de mond van een pistool of de voeten van het Kruis!" Kortom: zelfmoord of zich bekeren tot het katholicisme. De decadente dandy par excellence die Huysmans was, bekeerde zich inderdaad in de jaren daarop tot het katholieke geloof en stierf in 1907 in een klooster, in de pij van een benedictijner monnik.

Commissaris Maigret zag een uitweg uit dit ongenadig dilemma. Een andere manier om te genezen. Namelijk: tomaten kweken ergens ten zuiden van Parijs, in een mediterraans zonnetje!

Als het maar rood is wat je kweekt!

Decoratie uit Des Esseintes' leefkamer.

VVBVW !?

2009-03-26T11:02:00.006+01:00

[De Torhoutse Bode, 27 maart.
Van uw correspondent Pieter De Coninck,
bericht bijgewerkt om 22u34]

In het achterzaaltje van Café-Afspanning Excelsior in Moeskroen, net over de met camera's bewaakte taalgrens, heeft gisterenavond, onder politiebescherming, de Vlaamse Vereniging ter Bevordering van de Volkswoede VVBVW zich aan de pers voorgesteld.

De VVBVW zegt in een mededeling "een brede beweging te willen zijn, die zich richt tot alle lagen van de bevolking, ook de allerkleinsten". Verder stelt de VVBVW dat ze "noch links noch rechts is, maar ook niet averechts". De VVBVW beweert gesprekken te hebben aangeknoopt met het ganse spectrum van waarachtige volksverenigingen, gaande van de Bond van AMADA-gepensioneerden tot de Niet-Geaborteerde Kinderen van Were Di en Voorpost.

Terloops ging de "voorganger" van de VVBVW, Jan Breydelszoon, in op de actualiteit en maakte bekend een protestnota te hebben overgemaakt aan Frank Deboosere omwille van het slechte weer tijdens de wielerkoers Dwars door Vlaanderen van gisteren. De VVBVW stelt dat dergelijke manifestaties alleen maar "kankerbevorderend" zijn en eist dat Frank Deboosere als voorzitter van Kom op tegen Kanker "persoonlijk het dossier naar zich toetrekt" naar het voorbeeld van eerste-minister van Herman Van Rompuy die er wél in geslaagd is het al jaren geblokkeerde probleem van de "vreemde wolken die boven het land samentrekken" eindelijk op te lossen: "Wat Federaal goed doet, moet Vlaanderen nog beter kunnen!"

Na de persconferentie hebben leden van de VVBVW symbolisch hun woede gekoeld op een bank in het stadspark. Morgen komt bankier Lippens zelf aan de beurt, schamperde één der relschoppers. De politie greep niet in maar gaf aan "waakzaam te zullen blijven".
.

Seks met Dieren

2009-03-26T10:59:00.002+01:00

.

Mijn katten zijn "wreed content" nu!

De Pest is ook terug in het Land !

2009-03-26T09:55:00.002+01:00

Een plaag: onderzoekjes naar leuke feitjes

De Volkskrant

Van onze verslaggever Jan Hoedeman
gepubliceerd op 25 maart 2009 23:40,
bijgewerkt op 26 maart 2009 08:31

AMSTERDAM - Media worden bedolven onder onbenullige onderzoeken. Waarom? ‘Een artikel wordt beter gelezen dan reclame.’

Een golf van onderzoekjes door fabrikanten en brancheorganisaties teisterde de afgelopen maanden nieuwsredacties, opdat ze de krant zouden kunnen halen. Een kleine greep: de man doet zijn grote boodschap overal, de vrouw vooral thuis. Volgens het Nationale Tandenpoetsonderzoek vindt 69 procent een goed gebit sexy. De Nederlander heeft vorig jaar 200 gram minder vis gegeten. De Hollandse pot is populair bij de Nederlander: stamppot geldt als hét poldervoedsel bij uitstek. 3 procent van de Nederlanders heeft weleens seks op het toilet, 4 procent van de mannen houdt op het toilet via zijn gsm Hyves en Facebook bij.

Wat moet de lezer ermee?

Carlo Stokx, directeur van onderzoeksbureau Synovate: ‘Het is een vrij goedkope manier om in de publiciteit te komen. Een artikel wordt beter gelezen dan reclame.’

Pieter Paul Verheggen, voorzitter van de Markt Onderzoek Associatie (MOA), geeft een aanvullende verklaring voor de onderzoeksplaag: ‘Beleidsmakers en burgers hebben behoefte aan onderbouwing van hun gevoelens en willen niet alleen op hun onderbuik afgaan.’
Zijn bezwaar is dat het kaf niet van het koren wordt gescheiden – en hij onderneemt actie. ‘Wij gaan een Onderzoeksombudsman instellen die klachten van burgers onderzoekt tegen ondeugdelijke enquêtes door bureaus en media.’

Als de Onderzoeksombudsman in het geweer komt, is het leed al geschied. De MOA wil ook dat degenen die beslissen of iets nieuws wordt, beter gaan filteren. Daarom geeft de organisatie later dit jaar een cursus aan journalisten om onderzoeksmateriaal te leren wegen.

Frank van Raaij, hoogleraar economische psychologie aan de Universiteit van Tilburg: ‘Vaak is het geen wetenschappelijk onderzoek, maar peilingen waarin extra vragen meelopen. Dat levert dan leuke feitjes op. Het zegt iets over infantilisering van de samenleving. Maar een krant die daarmee is gevuld, daar baal je wel van.’

Het Nationale Tandenpoets-onderzoek en het Groot Glorix Toilet Onderzoek werden verricht door het bureau MetrixLab. De onderzoeken hebben gescoord, maar dat maakt weinig los bij Jan Vessies en Jolanda Luiendijk van MetrixLab: ‘Het maakt ons helemaal niets uit. Als de opdrachtgever er blij mee is, vinden we dat goed.’

Bestaat de mogelijkheid dat de consument dit soort onderzoek zat wordt? Marcel Maassen van TNS-NIPO: ‘Bestaat de kans dat de journalist dergelijke onderzoekjes zat wordt? Een deel van dit soort onderzoek wordt gedaan om media te halen. Als dat niet of veel minder gebeurt, loopt de bereidheid van organisaties en bedrijven ook af dit te onderzoeken.’

£$£$£$ Nu al Volkswoede ook! £$£$£$ - Waar gaan we naartoe?

2009-03-26T09:42:00.006+01:00

Volkswoede tegen bankiers laait op

De Volkskrant
Van onze verslaggever Pieter Klok
gepubliceerd op 25 maart 2009 22:58,
bijgewerkt op 26 maart 2009 09:14

AMSTERDAM - De volkswoede jegens bankiers neemt steeds woestere vormen aan. Woensdag bleek dat vandalen de ruiten hebben ingegooid van de woning van Fred Goodwin, de voormalige bestuursvoorzitter van Royal Bank of Scotland (RBS).

Glaszetters verwijderen de ingeslagen ruiten van de woning van Fred Goodwin.

Goodwin, woonachtig in Edinburgh, ligt onder vuur vanwege de riante pensioenregeling die hij kreeg bij zijn vertrek bij RBS. Goodwin (50) ontvangt tot zijn 65ste jaarlijks 700 duizend pond (757 duizend euro). En dat vinden de Britten wat veel voor de man die RBS te gronde richtte, waarna de overheid tientallen miljarden aan nieuw kapitaal moest injecteren.

De Edinburgh Evening News ontving gisterochtend twee e-mails waarin de aanslag werd opgeëist door een vooralsnog onbekende groepering. ‘We zijn boos dat rijkaards, zoals hij, zichzelf een enorme som geld betalen en in luxe leven, terwijl gewone mensen werkloos worden (...) of zelfs dakloos. Dit is een misdaad. Bankiers zouden opgesloten moeten worden. Dit is pas het begin.’

Premier Gordon Brown riep Goodwin al eerder op het pensioen terug te storten, maar dat weigerde hij. De Britse regering zou vervolgens serieus hebben overwogen om hem zijn titel Sir te ontnemen, een maatregel die normaal gesproken is voorbehouden aan misdadigers en tirannen.

De vernielingen aan de woning van Goodwin komen aan de vooravond van de G20-top in Londen, eind volgende week. De verwachting is dat er felle protesten zullen uitbreken. De affiches zien er alvast angstaanjagend uit. Met leuzen als Storm the Banks en plaatjes van opgehangen bankiers worden demonstranten warm gemaakt.

In de Verenigde Staten voelen bankiers zich ook niet langer veilig. Daar richt de woede zich vooral op de hogere managers van AIG, dat voor in totaal 170 miljard dollar aan overheidssteun heeft ontvangen. Deze verzekeraar keerde onlangs voor 165 miljoen dollar uit aan bonussen. Sinds kort worden bustochten georganiseerd langs kapitale villa’s van de AIG-managers. Veel managers hebben besloten beveiligers in te schakelen.

De openbaar aanklager van New York Andrew Cuomo heeft gedreigd de namen te openbaren van bankiers die hun bonus niet terugstorten. Veel AIG-managers kozen daarop eieren voor hun geld.

Intussen komt er ook een tegenbeweging op gang. Anonieme bankiers beklaagden zich in de Financial Times over een ‘heksenjacht’. En een hoge manager van AIG, Jake DeSantis, heeft in een brief aan The New York Times zijn ontslag aangeboden uit protest tegen de druk die op hem wordt uitgeoefend om zijn bonus terug te storten. DeSantis zei dat hij zijn bonus over 2008, van een half miljoen euro, aan organisaties geeft die slachtoffers van de crisis opvangen.

[Volkswoede in de Volkskrant dan nog wel !? Tja, ik kan er ook niet naast kijken. De volkswoede is tot hier merkbaar. Het aantal betalende bezoekers op mijn porno-site daalt elke dag met 5 à 10%. Ik ga mijn manager voorstellen een Rage-site aan het publiek aan te bieden, met clips vol woedeuitbarstingen. Seks brengt niets meer op!]

AK-47

2009-03-25T23:23:00.009+01:00

A Thing of Beauty
Is a Joy forever!

Een Mens wordt er slecht gezind en ongezond
van!
Van al dat onweer, die vrieskou,
het gehagel en het gedonder,
ik stem op 7 juni
alleen op wie ervoor gezorgd heeft
dat de zon deze week nog schijnt,
"ze" hebben tijd
tot morgen voormiddag klokslag 10.
Wie de Staat kan hervormen
en op iets simpels als het Weer
geen vat beweert te hebben,
daar stem ik niet op.
Totentrekkers allemaal!

Ik grijp naar de Wapens!
.

........... De Ceifeirisch-Waanzinnige .........

2009-03-25T15:48:00.005+01:00

Fernando Pessoa (1888-1935)

De Ceifeirische Waan heeft betrekking

op het verlangen bewusteloos te zijn,
maar zich van die bewusteloosheid bewust te zijn.
Naar het gedicht Ceifeira - De Maaister
(1914)

Afscheid van Vlaanderen

2009-03-25T03:52:00.004+01:00

.
Ofte: De Achterdeur Staat Altijd Open!

Boksteen

We weten ondertussen dat er in deze kosmos vele hemelen bestaan. Uit één van die hemelen daalde een dame neer, kwam naar me toe en zei: “Jij bent een Steenbok! Alle mensen geboren tussen 23 december en 21 januari zijn Steenbokken!” “O”, zei ik haar, “wat je nu zegt!”
En ik voegde eraan toe: “Bestaan er ook Bokstenen?”
“Nee,” zei ze zonder spijt.
Toen besliste ik Boksteen te worden. En ik vroeg haar beleefd naar haar hemel terug te keren. Toen begon het te donderen en te bliksemen. De elektriciteit viel uit en de stroompanne was pas ’s anderendaags hersteld.
I am a rock. I am a buck rock.
Natuurlijk ben ik op elk moment vrij om de dame in hemel nr. 234.954 te bellen en haar te vragen om van mij toch maar een Steenbok te maken. Maar totnogtoe heb ik dat niet gedaan. Het is zelfs nog nooit in me opgekomen.
The Lady is too ugly!
Ik ben overigens niet op 29 december geboren. Ik ben geboren toen de demiurg, de werker-voor-de-mensen, ingreep en de Chaos met behulp van zijn Logos omtoverde tot een Kosmos. Misschien bestond ik al vóór de Big Bang, vóór de “tijd” van “in den beginne was het Woord”. Wie zal het zeggen? Heeft iemand daar weet van?
Misschien ben ik ook nooit geboren. Besta ik alleen in de registers van de Burgerlijke Stand van de Staat België. Misschien zijn die vervalst. Wie zal het zeggen?
Carla, ben je er nog?

(6 maart 2007)

Kim Gevaert

Kim Gevaert was in De Laatste Show vanavond (gisteravond eigenlijk). Een mooie vrouw. Ze glundert. Haar ogen blinken van het leven. Haar huid is gaaf. Haar mascara loopt niet uit. Ze weet hoe ze haar benen moet kruisen. En ze heeft verstandige dingen te zeggen.
Kim Gevaert liep indoor de 60 m. in 7.10 seconden. Europees kampioene. Daarna bezatte ze zich en neukte er deftig op los. Ze geniet.
Het gaat goed met de mensheid blijkbaar.
Achter haar zitten een 50-tal mensen te zitten. Ze zijn vanuit Limburg of de streek van Kortrijk, de Far West, afgezakt om Kim Gevaert op de rug te bekijken. Ze zien niet eens dat haar mascara niet is uitgelopen. (Vermoedelijk zullen ze wel op een groot plasmascherm zien wat wij ook als bevoorrechte getuigen te zien krijgen. Maar och god!)
Ze zitten daar te zitten. Ze lijken zelfs niet te kijken. Als Frieda Van Wijck onze Kim “Veel Succes!” toewenst, applaudisseren ze allemaal. Niemand die korter of langer applaudisseert. Ze klappen met beide handen. Van the sound of one hand clapping hebben ze nog nooit gehoord.
Ze zitten daar. Tot het gedaan is. Tot het Einde der Tijden.
Het gaat verdomd goed met 2% van de mensheid.
Gelukkig kijken de mensen in Afrika geen tv. De tv staat alleen op: de meesten moet het ook nog doen met een zwart-wit tv. Wie gaat nu zijn tijd vergooien met daarnaar te kijken? De tv staat op zoals de man in het bed in de hoek van de kamer ligt te slapen. Geen kat die er aandacht op slaat.

Eén van mijn katers slaapt boven mijn tv. En soms als op de tv vogels fluiten, laat hij zijn hoofd zakken en graait met zijn pootje naar de Koen Crucke onder de paradijsvogels.
Het gaat goed met 100% van mijn katten.

(7 maart 2007)

Aanzet tot Geweld

Een zon in vlekken van wulps vuur
Duikelt in westerse schemerzeeën
Zaad is altijd verschoten
Afval afgevoerd
Uit een dronken sidderend lijf van leven
Leegte die als gewas als hoop
Opschiet onder toverformules
Ook als baarmoeders
Weerklinken als een echo
Uit een welbekende afgrond
Altijd verschoten
In een wereld zonder tijd
Dood ik de ontvoerde
Die ooit fluit speelde
Op Libanees gras met zicht op zee
En onafgeroomde schaamlippen
Waarmee ze leeuwen
Op afstand hield

(Tranen: met de dood in het hart
Hitler in zijn bunker, Eva, 88
Buiten een horde die vloekt
Tovarisj, daar!
Ik vloek
Mijn hoofd valt op de betonnen vloer
Es ist nicht erlaubt
Karibu! Karibu!
Kujiua makasudi)

De Re-Reconquista: Ze komen! We komen!
Met zwaardenmuziek en olifanten van paarden
De woestijn: een zon in vlekken van wulps vuur
Ballistisch vuur: vuur! Dood aan de Tijd! Rikketik!

(10 maart 2007)

Wraakgedicht

Er is
Er is een stilte die een naam draagt
En er is het rimpelen van een zucht
Een hunker die nooit naam zal hebben
In het dorp verderop verschuilt zij zich in muzenkleren
In een lawaaierig gewaad
In taalverwarring

De mensen sluiten hun deuren doven het licht
Wachten op de orkaan
Die Oostende (men speelt er basket) overspoelt
Verse lakens hoeven niet meer
Telefoons zijn afgesneden
Magen als maagden binnenstebuiten gekeerd
In volle overgave in eeuwenlang opgekropte kots

Er is nu of nooit – het heeft geen naam
Het zal nooit naam hebben
De achterkant van de maan
De wolfskeel en het schaap dat weent
Sterren die zich verplaatsen dreigend
Zielen verstijven verhuizen niet meer
Gesperde ogen gebarsten trommelvliezen
De geur van roet en modder
Verzoent zich met het longenbloed

Namen Wie denkt nu nog aan namen?
Het is schrikkeltijd

(Ik verlaat deze tribune en ik ga naar de Koning
Het ontslag van de regering aanbieden!)

Vive la pornographie! Vive la pornocratie!

(10 maart 2007)

Darmen

Voor Carla

Haar darmen spreken en hebben het laatste woord.
Want het is licht:
de stad streelt haar straten.
Hier heerst de pronkzucht van de prinses van de duisternis.
En tooit ons met wilde bloesems.
Zij schenkt ons het gif. Onze keel is zuiver, ongeregeld, een tafel vervallen tot het ebbenhout van haar oorsprong.
Schuim kleurt de modder. De Wet trekt zich terug in de plooien van haar sluiers. Verborgen houden de naamlozen hun adem in.
Vogels ontvolken de eeuwfeestpaleizen. Driftig lawaai onteert het preutse theater. Eén rekt zich tot veel, niet rekenkundig. De landmeter bengelt aan de hoogste galg. Cipiers, deurwaarders en zaalwachters: de lange rij reikt tot het Noordstation.
De planeten vervloeken de zwaartekracht van de zon. Zij vieren feest, vrij, gelijk en broederlijk.

Zij, hij, het: wij delen brood en bessen. Wij hangen mimosa’s aan lantaarnpalen. In ons hart wappert de rode vlag van het vergeten.
Onze woorden zwijgen. Onze harige handen plukken het aura van de maan en onze voeten trekken met Hannibal de Alpen over.
Haar darmen spreiden de geur van wasverzachters. Zij herinneren zich niets. Voldaan verlaat zij de boeg. Buiten wachten mijn restanten op haar tover.

De weg is altijd de juiste weg. Langs de kant: katten en honden.

(Strombeek-Bever, 18 maart 2007)

Ook zeldzaam: Eddy Loozen

2009-03-25T03:21:00.012+01:00

Vandaag naast mezelf op beeld ook na 12 jaar weer contact gehad met Eddy Loozen, de grootste experimenteel muzikant en pianovirtuoos van Brussel en dus van Brussel-Halle-Vilvoorde en omliggende gebieden. Ik vond 2 jaren geleden wel een foto van hem op Google, maar verder geen levend spoor. Ik word er meteen 10 jaar jonger dan op de laatste foto van me ...

Ik ben hem vergeten te zeggen dat m'n laatst verschenen nonfictieboek "Reis naar de Jongste Dag" (WWAOW, 2008
http://www.wwaow.com/wwaow/site/bookdetail/?bookid=2450)
aan hem opgedragen is.

Ik moest een tiental dagen geleden ook pinten gaan drinken met Oxford professor quantumfysiek Bob Coecke (zie foto), en verder ook in de tijd één der beste muzikanten en romanschrijvers van Brussel en het inkrimpend Westelijk Halfrond (of die ook met glasscherven en doormidden gebroken cd's over zijn snaren strijkt weet ik niet). Maar dit is om voorspelbare redenen niet doorgegaan. Maar ik zal de minister-president toch maar zeggen dat ik pas iemand gesproken heb van Oxford die hem voor zijn verkiezingscampagne een bundel fotonen kan bezorgen.

Zeldzame Lichtdrukmalen van Rosseel ...

2009-03-25T02:21:00.008+01:00

Zeldzaam zijn de foto's van Eric Rosseel. Er moet een oude bekende als Aagje Vos aan te pas komen die eens in Brussel/Bruxelles/Brussels neerdaalt à la recherche du temps perdu voordat de aftakeling van deze grote meneer op lichtdrukmalen wordt vastgelegd. Morgen wordt hij trouwens ontvangen door de Brusselse minister-president. Nee, nee, hij gaat niet op de verkiezingslijst staan. Ik word schepen van Poolse Cultuur, want er zijn omzeggens evenveel Polen als Vlamingen in Saint-Gillis: de minister-president is nl. ook burgemeester van Sint-Gillis. Misschien moet ik straks vaststellen dat hij ook directeur is van het gevang van Sint-Gillis: hij woont daar in ieder geval in de buurt.

Ik vroeg hem een maand geleden die sirène te laten afschaffen waarmee tussen 7u30 en 8u ook de kleinste kruimeldieven van het gevang door de drukte van Sint-Gillis naar de rechtbank van het Justitiepaleis op het Poelaertplein worden geloodst. Ik kan daar tegen,maar het haar van mijn katten valt er van uit.
"Juist," zei hij, "ik heb d'r ook last van. Maar de minister van Justitie krijgt het blijkbaar niet gedaan van de magistraten."
Wellicht heeft Charles Picqué nu bij minister Stefaan De Clerck gedreigd hebben dat Rosseel een overdosis antidepressiva zou nemen en naar Kortrijk zou afzakken om daar in het rusthuis Daglichtdal een slachtpartij aan te richten. In ieder geval er is nu alleen nog sirène als er een terrorist of een Louis XVI naar het Justitiepaleis moet worden begeleid. En dit is sinds 15 februari niet meer gebeurd.

Voila, hier zijn ze dan: een reeks van 5 foto's. Er waren er eigenlijk 4.286 maar Aagje is pas sinds dit weekend aan het wennen aan Fotoshop en dus zijn de meeste eicellen onbevrucht het toilet ingedoken. De 4de foto vind ik het meest geslaagd: daar ben ik tenminste glad geschoren.

Logisch ook dat ik er op de laatste foto het oudst uitzie. Een beetje zoals Wannes van de Velde, een uur voor zijn dood.

De Ogen en de Oren

2009-03-24T16:25:00.003+01:00

De Belgische consulaten in Oost-Congo zijn terug open. Ze werden gesloten nadat Karel De Gucht verklaarde dat hij de morele plicht had Kabila te verwijten dat die corrupt was. Volgens De Morgen werden ze gesloten omdat de consulaten "de ogen en de oren van de internationale gemeenschap" waren en zo precies konden toezien op de corruptie.

En ik die dacht dat het juist de "internationale gemeenschap" was die in Congo de grondstoffen plunderde.

Amelie, allo ?

2009-03-24T15:17:00.007+01:00

Als Amelie kranig en krachtig genoeg is om in hongerstaking te gaan, waarom kan ze dan uit haar lakens geen repen scheuren en samenbinden tot een touw? Of zich uit het venster laten vallen? Of een andere manier om zelf een einde aan haar leven te maken? Dat vraag ik me af.

Waarom moet haar sterven "euthanasie" zijn, m.a.w. werk van dokters op kosten van het RIZIV, dokters die met Amelie als vedette een regeling kunnen uitwerken om anderen wiens wens te sterven een gevolg is van mensonwaardige behandeling, bv. in de psychiatrie, de nek om te wringen? Dat was toch het voorstel van in juni 2007 gebuisd (ex-dus)senator Jacinta Deroeck, pseudosocialiste en pseudovrijzinnige - want in wezen vromer dan de paus, maar blijkbaar opgevist als algemeen directeur Humanistisch Vrijzinnige Vereniging - nu begrijpen we dat men daar de telefoon niet meer opneemt voor ons)! Ze stelde in 2007 toch voor om het lijden van psychiatrische patiënten voor te leggen aan een college van drie psychiaters die op een schaal van 1 tot 5 zouden oordelen en bij een gemiddelde van meer dan 3 een schizo of in de weg van zijn of haar familie lopende sukkel (maar met toch wat geld op de bank) dan toch een menswaardig moment zouden kunnen gunnen?

Wat een hypocrisie toch, wat een orkestratie weer! Vroeger typisch voor tsjeven, nu voor vrijzinnigen (want allemaal in wezen vurige christenen!).
.

Een goede maatregel ...

2009-03-23T11:42:00.004+01:00

'Band met de gemeente' bepaalt wie bouwgrond mag kopen!

Mooi. Zo blijft wie zich vereenzelvigt met zijn/haar Bloed & Bodem, aan die Bodem gebonden, als lijfeigenen aan hun grond gebonden. En aan hun bekrompenheid. Ach, al dat pettibourgeois volk dat alleen maar denkt aan een eigen huis op een eigen lapje grond en voor een lening afhankelijk is van "bankiers". Hopelijk staan binnen 5 jaar niet, zoals in de USA, al die huizen "For sale!"

Wie verstand heeft, gaat huren in de stad. Vlaanderen blijft een plattelandsstreek in een wereld waarin stilaan tweederden in grote steden woont. En daar tot de Jaren des Verstands komt. Vlaanderen: une connerie!

Vriendschap als het "Waarlijk Politieke"

2009-03-23T00:45:00.013+01:00

Ik ben momenteel lezende het boek "Deleuze and Politics" - Ian Buchanan & Nicholas Thoburn (eds.) (Edinburgh, Edinburgh University Press, 2008). Ik was al in het inleidend hoofdstuk, bij de voorstelling van de diverse essays in het boek, getroffen door de paar regels over de bijdrage van Gregg Lambert "Deleuze and the Political Ontology of 'The Friend' (philos)" en heb nu van deze bijdrage een paar bladzijden gelezen. Tja, Gilles Deleuze & Félix Guattari, als "vrienden" vanaf 1969: er wordt nog dagelijks over geschreven. Beroemd voor hun twee delen van Capitalisme & Schizophrénie, die met een tussenperiode van acht jaar zijn verschenen en waar ze een dikke tien jaar onafgebroken hebben aan gewerkt als "Sumo worstelaars", zoals Deleuze hun vriendschap en samenwerking omschreef, tot dan plots samen weer te verbazen met een soort filosofisch levenseinde, zijnde Qu'est-ce que la philosophie? van 1992 (Deleuze stierf totaal onverwacht in 1995 - zelfmoord omwille van terminale kanker; sprong uit zijn appartement; Guattari was reeds in 1992 gestorven, na zijn "ecologisch", mij intellectueel zeer exhibitionistisch overkomend Chaosmose boek). Dat "eindwerk": daar ook ben ik nog verre van mee klaar (zo zeer zelfs dat ik het precies onbewust heb doen verdwijnen, want ik weet precies niet waar ik het moet zoeken in mijn al bij al bescheiden "bibliotheek", dit om me even niet te vergissen in het preciese jaartal van verschijnen).

En daar staat juist de vriendschap als basis van welke filosofie dan ook, centraal, in een periode waar Deleuze juist twijfelde en zich blijkbaar afvroeg of men juist in deze tijden van onbehagen waarin het kapitalisme en het geld elke taal en communicatie hebben verrot ("pourri) niet op zijn hoede moest zijn voor zijn "vriend" of een "vriend".

Maar na het lezen van deze paar bladzijden van Gregg Lambert's bijdrage moet ik al wat kwijt.

Ik ben het laatste jaar meer en meer geïnteresseerd in "vriendschap", na de voorgaande jaren mijn oorlog met mezelf te hebben uitgevochten (een oorlog die ik door mijn vertrouwen in de psychiatrie tot 2000 eigenlijk nodeloos heb gecompliceerd, geperverteerd en qua haar Waterloo eigenlijk met vijf verloren jaren heb uitgesteld). Ik ben in 2008 weer vriend van mezelf geworden. Ik hou weer verschrikkelijk van mezelf, ben enorm blij dat ik er ben (een blijheid waar ik nog niet altijd goed weg mee weet). En ik ervaar deze zelf-liefde niet als narcisme (vroeger was ik eerder zo'n narcist in de "pathologische" zin).

Ik kan dus ook weer vriend zijn met anderen (als ze sympathie opwekken uiteraard, de meeste mensen doen hun best bijzonder onaantrekkelijk te zijn, in alle opzichten: lelijk en dom dus, de domheid - "connerie", zeiden D & G - die dit kapitalisme nodig heeft om ervoor te zorgen dat zijn innovativiteit en inventiviteit geen zelfvernietigende drempel overschrijdt). En ik voel inderdaad terug, wat ik altijd geweten heb, dat ons "communistisch utopia" een samenleving van vrienden is, mensen met dezelfde of elkaar in ieder geval niet voor de voeten lopende verlangens (Désire) en waarbij belangen (Intérêt) geen rol spelen. En ik voel ook mijn onbehagen en mijn groeiende afkeer van wat men hier politiek noemt, of het nu deze is van de PvdA, of deze van sp.a Rood of van Lijst Dedecker of Vlaams Belang of weet ik veel wat dan ook. "Politieke" associaties steunen uitsluitend op "gemeenschappelijke belangen", berekend (en in laatste instantie inderdaad uit op geld - en op geld alleen). Dat interesseert mij niet, dat afgewogen getouwtrek, dat bekvechten terwijl men in wezen alleen rivalen is voor "geld", voor "belangen" (intérêts = interesten dus). En zeker niet in een wereld waar de politieke logica, het optreden van de regeringen en de in paniek slaande maar tegelijk zo afwezige en zichzelf vervelende parlementen dus (of het nu Leterme of Verhofstadt is, Dedecker of Gennez, Peter Mertens of Erik De Bruyn, het maakt geen iota verschil), betrekking heeft op de kapitaalsstromen (en nu het redden van wat daar fout is gelopen de voorbije 10 jaar, het redden bij ons dus van Fortis, Dexia, KBC, Ethias en de ganse bataclan), en die helemaal niet om mensen gaat - zodanig dat inderdaad overal ter wereld het doodschieten van mensen dood-logisch en normaal is, vanzelfsprekend is, noodzakelijk zelfs; en waar ons medelijden met de doden alleen dient om te zorgen dat het systeem niet ontploft en zichzelf vernietigt.

Mij interesseert het niet solidair te zijn met iemand die dezelfde belangen heeft. Dat soort solidariteit is doorgaans berekend, "egoïstisch" en soms al te doorzichtig geveinsd, gefaked zoals de orgasmen tegenwoordig blijkbaar voor tweederden zouden gefaked zijn (en meteen ook geteld kunnen worden). Mij interesseert het voelen van het samenleven als samen leven (naast elkaar, zoals "roddelende" vrouwen, in plaats van tegenover elkaar, zoals vechtende mannen). Het voelen van iemands lijfelijkheid als een volledig lichaam, erotisch, maar niet in de zin van betrekking hebbend exclusief (en in een soort bijzonderheid die men zich voorstelt als subliem en het opperst bereikbare) op wat men de "geslachtsorganen" noemt. Er valt meer te vrijen ("vriend", etymologisch "vrij-end" is het onvoltooid deelwoord van het werkwoord "vrijen", zoals het Franse "ami/amie" verwijst naar "aimer", "faire l'amour") met vingers, oren, voeten en schouders dan met penissen en schaamlippen.

De vraag lijkt dus of dit aanvoelen van het "communistische utopia" van de vriendschap tussen wezens die verlangen te leven maar er geen belang bij hebben te leven, zin heeft, de basis kan zijn van een vooruitzicht, zoals ze blijkbaar de herinnering is aan een Oer-staat. M.a.w. of er naast liefde ook "politiek" mee bedreven kan worden. Maar "vooruitzien": dat doet al weer denken aan berekening, aan het scherpen van messen en dolken, aan het verdedigen van belangen. In ieder geval: belangenverdediging als basis van politiek, daarbij hebben zowel "links" (ook zogenaamd "links links", "links van de sp.a") als "rechts" (dat wisten we al) de ganse 20ste eeuw schrijnend laten zien dat ze er een puinhoop van hebben gemaakt, en dat dit zelfs hun bedoeling was. De mensen die mijn blog lezen en mij, soms zelfs in de vorm van felle kritiek, hun sympathie geven, maar die ik, op één of twee uitzonderingen na niet ken en waar ik dus geen "vriendschap" mee kan hebben, zijn voor mij het levende bewijs dat dit perspectief van de vriendschap als basis van "waarachtig politiek handelen" niet van vooraf terzijde moet worden gelegd.

Het verlies van partijpolitieke contacten is een prijs die ik daar graag voor betaal.

Ik moet wel onmiddellijk iets recht zetten. Ik heb het niet over sentimentaliteiten als "harmonie", "vreedzaamheid", etc. Dat is geen vriendschap maar wederzijdse onverschilligheid, zuivere saaiheid. Slaande ruzie, momenten van bittere haat, de "schilligheid" inderdaad, dat zo moeilijk vertaalbare maar Franse kernwoord différend: zij zijn de waarlijke garanties voor de duurzaamheid van een vriendschap. Zoals ook alleen Proust's geliefden jaloers konden zijn, in wezen teken van "bezig zijn met elkaar", "inzitten met vriend of geliefde", bron zijn van wederzijdse "bezorgdheid". Samen de grenssituaties van het leven meemaken, die situaties en ervaringen die niet in woorden te vatten zijn.

What's Your Most Stupid Body Organ ? Quiz

2009-03-22T23:10:00.003+01:00

We created on Facebook the quiz "What's Your Most Stupid Body Organ?"
http://apps.facebook.com/qwhats-your-mo-cbfdh/?target=result&h=553ffd3f574cc1ad8b241eea1b28dcf0&result=1003302

ça continue, Phara ...

2009-03-22T19:41:00.002+01:00

22-03-2009:
http://columns.skynetblogs.be/post/6826585/

Medicatie oorzaak van poging seriemoord Seraing!

In Seraing bij Luik heeft een 26-jarige jonge man vier mensen neergestoken in een café. De dader voelde zich naar eigen geïnspireerd door de recente schietpartij in Winnenden en zou ook een fan zijn van seriemoordenaars. Hij is aangehouden voor poging tot moord en zal worden opgesloten in de psychiatrische afdeling van de gevangenis van Lantin. De vier slachtoffers zijn intussen buiten levensgevaar.

De 26-jarige dader ging samen met zijn moeder en haar vriend naar een café-restaurant in Seraing. Daar aangekomen ging hij als een wildeman tekeer. Hij stak de vriend van zijn moeder en drie andere cafégasten neer. De man is vrij snel opgepakt. Hij staat bij het gerecht bekend voor feiten van diefstal en brandstichting en werd vorig jaar nog veroordeeld voor het gooien van een molotovcocktail naar de woning van een vriend.De dader vertelde aan de politie dat hij een stem hoorde in zijn hoofd die hem beval om mensen neer te steken. Hij zou zich ook hebben laten inspireren door de moordpartij in Winnenden in Duitsland, waar een jongeman vijftien mensen doodschoot. Uit het onderzoek blijkt dat de man een potentiële seriemoordenaar is die op die manier wou beroemd worden. Aan de speurders zei hij dat hij een bloedbad wou aanrichten en zoveel mogelijk mensen wou doden.Bij een huiszoeking bij hem zijn video's, dvd's en cd's gevonden over seriemoordenaars. Volgens zijn moeder voelde hij zich al een paar dagen niet goed, mogelijk kwam dat door het stopzetten of veranderen van medicatie.

Na Dendermonde en Winnenden is weeral eens bewezen dat er iets aan de hand met al die antidepressiva en medicamenten voor ADHD. Het is dan ook de hoogste tijd dat het Ministerie van Volksgezondheid dit soort medicamenten gaat onderzoeken op bijwerkingen.

Ook is het de hoogste tijd dat men in de psychiatrie eens op een andere manier met hun patiënten omgaat. Ze platspuiten is geen goede manier. Er moeten meer geld en mensen worden vrijgemaakt om psychiatrische patiënten op te vangen. Geen of minder pillen, maar meer psychiaters om naar de patiënten te luisteren en hen via therapie te helpen.

Natuurlijk gaan er ook mensen zijn die vinden dat we geweld op tv moeten verbieden. Er zullen altijd moordenaars zijn, zelfs zonder al dat geweld op televisie of op spelletjes. Dan moeten we God ook gaan verbieden, want in Zijn naam zijn er ook al veel slachtoffers gevallen.

Wel Wel !!!

2009-03-22T12:28:00.007+01:00

Burgemeester Termont van Gent wil het Leger inzetten om een gecolloceerde op te halen !!! Een te colloceren persoon moet op dezelfde manier aangepakt worden als een terrorist. De Zevende Dag wordt inderdaad een soort programma van sitting-in-a-fauteuil comedians! Ik lachte mij een kriek. Toch goede humor altijd op de VRT, zelfs op Eén !

Termont mag op Facebook eens mijn "what is your most stupid body organ?" quiz afnemen. Nu ja, hij zegt natuurlijk wat Indra graag wil horen. Termont is een vriendelijk man en voldoet graag aan een beleefd geformuleerd verzoek.

Zie ook:
http://www.youtube.com/watch?v=E2po8NjO1ks

Patrick Pitteman

2009-03-22T04:55:00.012+01:00

.
Eindelijk, eindelijk raakte ik op de Tentoonstelling van schilder/schrijver/onbestaand-mens Patrick Pitteman. Hij heeft zich hier al een paar keer kwaad gemaakt, in de waan verkerend dat ik aanwezig was op allerlei onbenullige Expositions en Tentoonstellingen of andere gelegenheden waar het publiek vrij mag binnentreden.

De vernissage op 5 maart heb ik inderdaad bewust overgeslagen. Om private redenen: er waren mensen uitgenodigd die mij naar het leven staan, zij het juridisch, maar ze zijn groter en zwaargebouwder dan ik, dus je weet maar nooit. Ik had geen zin mijn dag te laten vergallen. Ik heb in mijn leven al genoeg op mijn smoel gekregen (nooit heb ik iemand een slag gegeven) van mensen die geen verstand hebben van drinken en op vernissages is de drank meestal van het dubieuze soort met soms rare uitwerkingen op lieden die de waarheid niet verdragen, maar er wel voor betaald worden die te zoeken. Lieden die zogezegd drinken omdat Plato dronk op zijn συμπόσιον's: nee da's mijn genre niet. Ik ben des Vlezes en ik heb geen "filosofisch" of religieus excuus nodig om te genieten van een goede pint, een fles of een pichet wijn. Ik verheug me al op de fles tuica (60° graden blijkbaar, huisgestookd, echte Strofeuer dus), die me deze week vanuit Roemenië zal toegestuurd worden of reeds onderweg is (spotgoedkoop daar, zegt me me; en ik geloof dat: slivovitsj was/is ook spotgoedkoop in de landen die eens Joegoslavië waren). Ik moet dus wel mensen uitnodigen, want ik heb, mezelf kennende, nooit alcohol in huis (het verdwijnt immers meteen in mijn keel of het nu tafelbier is of cognac; dus koop ik nooit alcohol, tenzij ik weet dat ik bezoek zal krijgen van een geliefd persoon). En een fles tuica ineens, dat is mogelijk letaal.

Van die Platonische bedoening stamt ons woord Symposium, waar ook achteraf de geleerden drinken als zijn ze plots gemetamorfoseerd in varkens. En via de neoplatonici uit de 2de en 3de eeuw na Christus werd Jezus' Laatste Avondmaal door de ondertussen katholiek geworden leden van de christengemeenten omgevormd tot een άγάπη-maal: agapè is Oud-Grieks voor lichamelijke liefkozing. De ex-christene katholieken maakten daar een Liefdesmaal van; je kunt je het voorstellen, die bisschoppen en kerkvaders onder elkaar die zogezegd het Vlees vaarwel hadden gezegd ten voordele van het Woord en de Geest. "Het Woord is Vlees geworden", citeerden ze dan graag de evangelist Johannes. Johannes kwam altijd wel van pas, veel meer dan Lucas of Markus of Mattheus (die pas rond 1970 in Vlaanderen plots "effecten" begon na te laten). Soit.

Ik had dan het weekend na de vernissage een afspraak met de schilder, om 12 uur of zo, maar ik ben daar wegens te voorziene omstandigheden niet geraakt. En die man heeft geen gsm. Ik vond dat geen ramp: ik ken zijn werk, dus voor de artistieke verrassing moe(s)t ik niet naar die Expo. En voor de rest was het tot eergisteren nog te koud en te slecht weer om een halfuur te voet te lopen, met het risico het schoon volk van 138 nationaliteiten op mijn nek te krijgen. Sorry, Patrick, je vergeeft het me niet, maar dat is jouw zaak. Ik moet meer dan dat als reden hebben om mezelf door kou, regen en wind te jagen. Ik heb respect voor mijn lichaam en doe het niet nodeloos zaken aan die men terecht dus "aandoeningen" noemt.

De bedoening (niet de aandoening) ging en gaat tot woensdag 25 maart door in:

El Fontan
Restaurant
Rue Haute 179 Hoogstraat
1000 Bruxelles/Brussel - België
+32 (0) 2 502 35 59

Dat is een restaurant dus, een brasserie eigenlijk. Je bent niet echt verplicht er te eten, toch niet als je voor de Expo komt. Maar haast je dus zoals ik gedaan heb: maandag en dinsdag is de zaak dicht wegens verlengde Spaanse siesta's en "blauwe maandagen". De Schotse fabrieksarbeiders van rond 1900 voegden aan hun blauwe maandag ook een "blauwe dinsdag" toe, schijnt het. De Schotten dronken meer dan de Engelsen van Liverpool en Manchester, dus het zal wel waar zijn. De blauwe maandag van de fabrieksarbeiders, niet die van de textielbewerkers van de Middeleeuwse gilden, was nodig omdat de fabrieksarbeiders geacht werden hun vrije dag, de zondag dus, aan de Heer te wijden, wat ze als brave gelovigen ook deden. Maar ze vonden wel dat ze dan de maandag "aan zichzelf mochten wijden", en ze waren met geen stokslagen naar hun fabriek te krijgen. De zaak is iets ingewikkelder, bv. in Frankrijk en Italië en alles beneden de "taalgrens" zijn er nooit blauwe maandagen geweest, de arbeiders losten dat daar anders op (zie mijn Reis naar de Jongste Dag, WWAOW, 2007, binnenkort Unibook, let op!).

De hier in deze blog opgenomen werken komen niet van de Expo, maar heb ik gevonden op Internet. Meer dan deze twee heb ik niet gevonden. Hij verdient er meer. Maar ik heb geen verstand van het transfereren van fotos' van mijn gsm naar mijn pc. Onderstaand werk dat me destijds recht naar het hart ging (ik ben het ondertussen "gewend"), verscheen reeds eerder op een vorige blog van me. Met een tekst over zijn werk, maar deze blog is ondertussen vernietigd door de Engelse vloot die zoals u weet ook al de Armada klein kreeg, en ik ben niet eens opgewassen tegen een 1000ste van de Armada, laat staan tegen admiraal Nelson (of was het Bill Clinton?).

Ça continue ...

2009-03-20T19:49:00.009+01:00

.
Belga: 14 uur

Tien gewonden na schietpartij aan Franse kleuterschool

Een man [later op de dag bleek het om een 17-jarige jonge man te gaan] heeft in het centrum van Lyon met een luchtkarabijn geschoten op jonge moeders die aan een kleuterschool stonden te wachten om hun kleuters op te halen. Tien mensen raakten daarbij lichtgewond, meldt de politie. Onder hen zeker drie moeders. De man, gewapend met twee geweren waaronder een jachtgeweer, schoot op de moeders in een park nabij de kleuterschool. Na zijn daad sloeg hij op de vlucht. Geen enkele van de slachtoffers moest in het ziekenhuis opgenomen worden. (belga/vsv)

Belga 19u15:

Nieuw schooldrama op het nippertje vermeden in Norfolk.

Attleborough High School

Bijna was er weer een schooldrama gebeurd, deze keer in Norfolk, Groot-Brittannië.
Een alerte student uit Winnipeg heeft ervoor gezorgd het drama niet doorging. Dat melden de Canadase nieuwsmedia CBC en CTV.

"De klootzakken zullen boeten"

JP Neufeld (21) ontdekte per toeval een alarmerende post op een chatforum. Een Britse zestienjarige had daar melding gemaakt van zijn plannen om een vuurbom te laten ontploffen in zijn school. "Om 11h 30 gaat het gebeuren. Ik zal mijn school aanvallen met een brandbom en andere vormen van geweld. Die klootzakken zullen boeten!"

Politie

De student nam de dreiging serieus, en alarmeerde de Britse politie na snel het nummer via het internet te hebben opgezocht. Ook die aarzelde geen seconde en trok naar de school. Binnen het uur hadden ze de tiener gevonden en gearresteerd.

Mes en vuur

De zestienjarige T.B. bleek zijn dreiging niet voor de grap te hebben gemaakt. Hij droeg een mes, lucifers en een bus brandstof. De tiener werd gearresteerd op verdenking van criminele dreiging en het dragen van een wapen. Ondertussen werd ook zijn computer in beslag genomen. Het dreigement stond op een technologiewebsite genaamd newsgrounds.com.
"Eerst leek het dreigement niet serieus. Maar door de boodschap en de afbeelding van een jerrycan begon ik te twijfelen. Je doet zoiets namelijk niet zomaar," verklaart Neufeld. Hij zocht het nummer van de Britse politie op en alarmeerde hen. Hij stuurde hen de link vanop het forum en de politie slaagde er in meer informatie te weten te komen en de school te identificeren.

Dankbaar

Het gaat om de Attleborough High School in Norfolk, een stadje 170 kilometer ten noorden van Londen. De school telt zo'n 950 studenten. Het is niet moeilijk voor te stellen dat er veel slachtoffers konden gevallen zijn.
Schoolhoofd Stuart Bailey is de 21-jarige Canadees dankbaar voor zijn snelle optreden. "Zo konden we hem stoppen voor hij de school betrad."

Winninden

Het dreigement komt maar een goede week na het drama op een school in Duitsland, waar 15 mensen de dood vonden. Vandaag nog raakten in Frankrijk 8 mensen lichtgewond toen iemand met een karabijn begon te schietenin de buurt van een school.

(Het Laatste Nieuws - Montréal/edp)

*************

Wij geven geen enkele commentaar meer. Als u het nu nog niet begrepen hebt.

Wollen Sie mir sagen ...?

2009-03-20T16:51:00.003+01:00

Ich höre und lese daβ herr Josef Fritzl zu lebenslänglicher Einsperrung und zu einer "psychiatrischer Behandlung" verurteilt ist und daβ Experten ausmachen sollen ob Therapie herr Fritzl hilfen kann.

Wollen Sie mir sagen was bedeutet ist bei:
1. "Behandlung"?
2. "Therapie"?
3. "hilfen"?
.

Finally: War has come !! (Part II)

2009-03-20T09:55:00.006+01:00

"Ze" doen zoals in 1933. Geld drukken. Nu "wij" ook snel maar geld drukken! Dan is de euro weer evenveel waard als de dollar (aan de koers vd Chinese yen uiteraard).
Kortom: "ze" zoeken oorlog of minstens "boel". Daar is veel poen mee te pakken. Meer dan met een vrije markt in ijskasten en goede, slechte of grappige ideeën.

Aanzetten geldpers funest voor dollarkoers

De Volkskrant
Verslaggever Pieter Klok
gepubliceerd op 19 maart 2009 22:54, bijgewerkt op 20 maart 2009 09:25

AMSTERDAM - De dollar is donderdag fors gedaald. De munt verloor in een dag 4 procent van zijn waarde en was aan het eind van de dag nog 0,73 euro waard. De duikeling was te danken aan Fed-president Ben Bernanke, die een dag eerder bekend had gemaakt dat hij de geldpers vanaf nu op volle toeren zou laten draaien.

Bernanke nam de meest vergaande stap die een president van de centrale bank kan nemen. Hij maakte bekend dat hij overheidsschulden overneemt – om te beginnen voor een totaalbedrag van 300 miljard dollar. Dit financiert hij door nieuw geld te creëren. ‘Hij kiest voor de big bang’, zegt Philip Marey, econoom bij Rabobank. De stap werd volgens Marey noodzakelijk, omdat Obama’s stimuleringsplan te weinig effect had. ‘Door politiek geharrewar ging de stevige impuls verloren.’

De Amerikaanse staatsschuld loopt door de economische crisis en de omvangrijke steunmaatregelen voor banken en bedrijfsleven snel op. Het is de vraag of de rest van de wereld, China voorop, straks nog bereid of in staat is die schulden te financieren. Als dat niet zo is, zal de rente snel oplopen, wat de economie verder zou verstikken. Bernanke heeft dit waarschijnlijk voor willen zijn. Door Amerikaans schuldpapier op te kopen duwt hij de rente op langlopende leningen naar beneden. Dat is goed nieuws voor Barack Obama die een lagere rente op zijn schulden hoeft te betalen, maar ook voor huizenkopers, omdat de hypotheekrente mee zal dalen.
De stap van Bernanke is echter niet zonder gevaar. Als hij al te gretig dollars bijdrukt, kunnen internationale investeerders het gevoel krijgen dat de dollar eigenlijk niets meer waard is. ‘De grote vraag is of beleggers het nog vertrouwen’, zegt analist Sep van de Voort van SNS Securities. ‘Dat is ook meteen de enige factor waar Bernanke en Obama geen invloed op hebben.’

Veel zal afhangen van China, dat in totaal 1.500 miljard dollar aan de Amerikaanse overheid heeft geleend. De Chinese premier Wen Jiaboa zei vorige week al tot het Volkscongres dat hij zich ‘enigszins zorgen’ maakt over de grote hoeveelheid geld die China aan de VS heeft geleend.

Het bijdrukken van geld kan op termijn ook tot een torenhoge inflatie leiden. Nu zitten banken nog op hun geld, maar als al het geld dat Bernanke nu in de economie heeft gepompt weer gaat stromen, dreigen snelle prijsstijgingen.

[Het Laatste Nieuws, De Morgen & De Standaard hebben het over een ongeluk op de E40]

Lachen, zei Nietzsche.
Wie niet kan lachen, is geen filosoof
(of philosooph t.a.v. Karin)!

Finally: War has come !!

2009-03-20T09:35:00.003+01:00

.
Mysterieus internetvirus kan hele landen offline halen

De Volkskrant
Van onze verslaggever Bard van de Weijer
gepubliceerd op 19 maart 2009 17:26, bijgewerkt op 19 maart 2009 18:04

AMSTERDAM - Een mysterieus virus dat al maanden over het internet waart, is inmiddels zo wijdverbreid en geavanceerd dat het door de makers gebruikt kan worden om complete landen offline te halen. Het is zelfs mogelijk dat het internet ontregeld raakt. Dat stellen computerwetenschappers van het Amerikaanse SRI International.

Wie er achter Conficker of Downadup, zoals de kwaadaardige software genoemd wordt, zitten, weet niemand. Evenmin is duidelijk waar het virus vandaan komt. Zelfs de bedoeling van Conficker is onbekend. Het virus verspreidt zich en past zich telkens aan om antivirussoftware te omzeilen, maar verder doet het niets.
Volgens schattingen van de Finse virusbestrijder F-Secure waren in februari wereldwijd acht miljoen computers besmet. SRI gaat uit van een lager aantal, maar stelt dat het gaat om de grootste besmetting sinds 2004, toen het Sasser-virus miljoenen pc’s ontregelde.

Instructies

Experts denken dat Conficker wacht op instructies van de onbekende makers. Deze instructies zullen verlopen via een van de 50 duizend domeinnamen die de nieuwste versie van Conficker dagelijks ‘bedenkt’. Als de makers een van die domeinnamen activeren, zal het virus van deze site instructies downloaden voor een volgende stap.
Dat kan van alles zijn, zei onderzoeker Phillip Porras van SRI International tegen The New York Times. ‘Het meest beangstigende aspect van Conficker is zijn potentiële mogelijkheden schade aan te richten.’ In het beste geval, zegt Porras, wordt het gebruikt voor massale internetfraude. In het slechtste wordt Conficker ingezet voor elektronische oorlogsvoering en kunnen complete landen worden ontregeld.
Patrik Runald van F-Secure acht de kans niet groot dat een overheid achter het virus zit. ‘Maar uit te sluiten is het niet’, zegt Runald.

Reageren

Het lijkt erop dat de makers reageren op wat virusbestrijders bekend maken over Conficker. Aanvankelijk genereerde het virus dagelijks slechts 250 domeinnamen, maar toen enkele antivirusconcerns het algoritme kraakten, waardoor deze domeinnamen geblokkeerd konden worden, pasten de makers het virus aan.
Op 1 april verschijnt de derde versie van Conficker, dat vanaf dat moment dagelijks 50 duizend namen ‘bedenkt’, ontdekte de Amerikaanse virusbestrijder CA. Daardoor wordt het voor virusbestrijders een stuk lastiger deze domeinnamen te blokkeren.
Er zijn aanwijzingen dat het virus afkomstig is uit de Oekraïne. In de eerste versie zat een code die computers met IP-adressen uit dit land vrijwaarden van besmetting. In latere versies is deze ‘vrijstelling’ verdwenen.

Lek

Het virus verspreidt zich via een lek in het besturingssysteem Windows van Microsoft. Dat lek is al in oktober gedicht, maar doordat niet elke gebruiker zijn systeem updatet, kan Conficker zich toch verspreiden. Eenmaal geïnstalleerd laat Conficker zich lastig verwijderen, onder meer doordat het de toegang blokkeert tot antivirussites. Ook voorkomt het dat Windows een pleisterprogramma installeert. Doordat het virus zich vooralsnog slapende houdt, merken veel gebruikers niet dat ze zijn geïnfecteerd.
Microsoft heeft onlangs een beloning uitgeloofd van 250 duizend dollar aan degene die informatie verschaft die leidt naar de makers. Diverse bedrijven hebben inmiddels hulpmiddelen ontwikkeld om het virus van een pc te verwijderen, maar het is onduidelijk of die ook werken voor de versie die op 1 april actief wordt.
Het lijkt erop dat Conficker zich niet langer probeert te verspreiden, zeggen medewerkers van Symantec, maar dat het vooral probeert niet ontdekt te worden op machines waarin het zich genesteld heeft.
.

Rosseel sort de son Appartement

2009-03-20T03:32:00.021+01:00

Je suis naïf. Heureusement, hélas! Suis-je un naïf? Ce n'est pas la même chose. Au contraire, "être naïf" et "être un naïf", c'est point de vue de toutes les logiques (je parle de logiques reconnues par les Académies qu'on appelle Universités) consistantes, paraconsistantes, non-consistantes, fuzzy ou non-existantes, tout à fait contradictoires. "Être naïf" et "Être un naïf", ça s'exclut! Soit.

Je ne sors de mon appartement (que j'aime comme j'aime son ambiance saint-gilloise) qu'une fois par semaine. Mais si je sors, je sors bien. Je ne sors pas pour 5 minutes, mais pour toute une journée, pour toute une nuitée, pour toute une vie. Cette semaine, j'avais choisi de sortir ce jeudi, jour déjà écoulé selon le calendrier mais, selon/pour/en moi, qui vous parle d'un cybercafé Centre Bxl, à peine commencé. (Il n' y a pas de Commencement ni de Fin, ni de Terminus, tout ayant été prévu par la Providence qui, depuis qu'elle est morte de vieillesse ou par maladresse, ne se mémorise rien; ce qui est suspect: les Providences qu'on a connues depuis la disparition des dinosaures se souvenaient bien de leur mort, c'était leur raison d'existence!). Soit. Maintes fois soit ou enfin!

J'avais choisi comme point de départ/arrivée, comme fusil/cible, le vernissage de StreetForms - ou Streetform's and/or Streetforms', suivant la source officielle sélectionnée par ma naïveté, soit le bourgmestre de Saint-Gilles (un bon ami à moi! prends garde!), soit son échevin compétent pour la "culture" et "les cultures" - macro et micro, soit le magazine "Info Culture" édité par ces deux monsieurs mentionnés, ou produit de génération spontanée de papier superflu - enfin, on s'en fout vachement!

Street'Froms (etc.), c'est un "Festival des Arts-Urbains", un mois de spectacles amusants, déprimants et paranoïdogènes, qui se déroulent un peu partout sur la surface de la Commune de Saint-Gilles à Bruxelles, du 17/3 jusqu'au 14/4 2009, jours choisis tout à fait aléatoirement; mais cela ne doit donner idées à personne: tous les jours, même les "périodes" de notre Histoire sont choisis de cette même manière! J'avais pris contact avec quelques êtres humains afin de me joindre là-bas, à la Maison des Cultures, Belgradostraat 120 rue de Belgrade (proche du Midi).

[J'ai pris, avec mon gsm que je haïs, quelques photos là-bas, mais je dois demander Mobistar comment je peux transférer ces "Sept Miracles du Monde" à ce blog. Je haïs Mobistar comme je haïs mon gsm, bien sûr! Je suis en termes deleuziens un "devenant-homme" plein de sentiments germinaux et enfantins/infantiles, en tout cas "minoritaires" - en termes deleuziens, n'oubliez pas!]

C'était gai là-bas, comme partout où on vient voir pour boire gratuitement! Et en effet, l'ami/amie que j'avais alarmé/ée de l'événement, qui est sociologue et cinéaste, donc chômeur/chômeuse, donc mentalement malade comme sont aussi tous les gens pensionnés comme moi/Moi donc, et donc en attente d'être abattu/abattue par une patrouille de policiers gantois (dont le chef de corps lui-même est consigné par cette même patrouille de quatre composantes élémentaires dont une de sexe féminin) ... enfin. Je me perds de chemin.

Il/Elle était là. On a discuté une bonne heure de "le politique" et "la politique", du "social" et du "non-social" et aussi de nos préférences divergentes de marque de poudre à laver, de ce qui est "flamand" chez les "flamands" ou simplement "débile" (la débilité ne connaît pas d'ethnie et n'est pas raciste, il semble selon les bulletins de l"American Medical Association; le bande des Daltons qu'on appelle en Belgique l'Ordre des Médecins ne publie jamais de bulletins, heureusement!). Puis il/elle est parti/ie: homme/femme seul/seule avec enfants, vous comprenez! J'ai parlé à un tas d'autres gens qui me semblaient faisants partie de ce qu'on appelle l'Humanité (je ne fais pas référence au quotidien du Parti Communiste Français, dont je ne sais plus si c'est encore un quotidien, ou devenu un hebdomadaire ou un mensuel, ou simplement un Bulletin de l'Ordre des Communistes Combattants mais Pas Trop Combattants donc Toujours En Vie - OCCPTCTEV Section française de L'Internationale ... etc; je m'êmbête, un de mes actes que je déteste chez moi-même, c'est que de temps en temps je deviens bête).

Je veux dire des gens bien habillés, qui articulent bien leur mots, vous comprenez. Je me souviens d'une dame parce qu'elle était toute petite (j'ai peur de gens qui sont plus de 2 mètres, surtout quand ces monstres sont des femmes!) et qui était vêtue tout en rouge (au moment que je vous parle, elle s'est sans doute déjà déshabillée). Tout en rouge comme le Standard de Liège et le drapeau des socialistes quand j'étais encore un garçon qui savait quand parler et quand se taire (enfin, c'est en tout cas ce qu j'ai vu d'elle, je n'ai pas fait de fouilles légales ni illégales). A base d'une conversation nietzschéenne, j'ai déduit qu'elle était intelligente mais je ne me souviens plus que cette intelligence était la sienne ou celle de ses 2 Maîtres au Vrije Universiteit Brussel, accusés à tort d'être de tendance lacanienne. Que je lui ai demandé de saluer de mon part! (Ce qu'ils méritent! Je ne salue pas des chercheurs/chercheuses de poux! N'est-ce pas, Arthur?).

Avec joie non-quantifiable j'ai compris de ses essais à elle de dire aussi quelque chose (on était encore dans le Temps à ce moment, pas dans la Durée bergsonnienne, donc c'était moi/Moi qui occupait la Parole et même "Les Mots et les Choses"), de ses propos que Le KultuurKafé, le KK (ou caca, un de ses 2 deux maîtres nommait, au temps de "ce temps perdu qu'on ne peut pas rechercher", ses produits intellectuels du caca, produit de gré ou de force, mais en tout cas immédiatement confisqués; il parlait "juriste", puisque, entre autres, il avait étudié le Droit et même les Droits, aussi bien ceux de Strasbourg que ceux de Zichem-Zussen-Bolder). Enfin, qu'au KK les étudiants, assistants, chercheurs, professeurs, employés, techniciens, gardiens de nuit, voisins et gens de partout se retrouvent encore de la même manière que dans "mon" temps (Temps qui là-bas, au KK, est assez fréquemment devenu Durée).

Mais tout ces "corps" à l'air humain, au fond ne m'intéressaient que peu. Le couleur rouge, ça oui, toujours! Il semble que c'est inscrit dans nos gènes: les fruits deviennent rouges quand il sont mûrs et comestibles! Mais moi/Moi, je cherchais des traces, des "représentations" de l'organisateur du Slam du 4 avril, partie du programme (je vérifie vite si c'est un ou une programma en français; en russe, c'est Programma, en tout cas dans le patois de Saint-Petersbourg de 1917; diable! diable! où est la neige d'antan?) StreetForms/StreetForm's/Street(Animal)Farms (Nom de Dieu! On entre peu à peu dans la Durée!). On (au moins trois personnages qui figuraient dans le vernissage) me désignait un certain Rival (nom très approprié au moment que, maintenant, j'écris ces phrases encore pleines de santé mentale). "Il n'est pas encore là!" "Il va arriver!" "Oui oui, il arrive!". Bien sûr, que Rival arriverait, mais: où? (Comme disait le philosophe allemand Peter Sloterdijk, la question n'est pas "Qui est l'Homme? Wer ist der Mensch?" mais "Où est l'homme? Wo ist der Mensch?". En tout cas: ou Rival n'était pas l'Homme, ou il n'était pas là où l'Homme est. Soit. Cherchant cet être mythologique nommé Rival, ma langue glisse peu à peu du flamand vers le français (que je préfère au néerlandais ou au flamand, mais soit!), langue qu' à ce moment je n'avais parlé que quelques moments, à titre "administratif" (par exemple "Rival, il est déjà arrivé?"). Le bourgmestre, je n'ai pas vu, mais à lui je m'adresse toujours en français, ainsi évitant le risque d'être pris pour un flamingant de l'arrondissement BHV.

[Attends. Le cybercafé içi ferme les portes qu'il n'a pas! Je vais arrêter un taxi, il fait déjà jour, je ne vais donc pas le confondre avec une camionette des Postes. Minute. A tantôt!]

De Temps en Durée, je me vois entouré de gens, artistes, buveurs de vin et de bière, gens de Saint-Josse et de Molenbeek, des pipos qui viennent toujours là où on peut boire gratuitement et où on projète des vidéos et d'autres trucs amusants. Mais attends! Ils parlent la langue deleuzienne. "Quel philosophe, ce Gilles Deleuze!". Trois "durées" après, cela sera devenu "Quel mec, ce Deleuze!". Soit! Des gens donc de mon type favori d'Übermensch. Il y en a des beaux et des belles, des laids et des déformés, des Dostojevskiens et des marquises de Sade. Ils et elles boivent du vodka et du lait, il y en a même un ou une qui ne boit rien du tout: un vrai Surhomme! Ce n'est pas un lui ou une elle mais vraiment Das Ding d'Immanuel Kant. "Comment tu t'appelles encore?" "Eric, avec c, pas avec k!" "C'est un nom irlandais, non?" "Mais, non, camerade, c'est suédois! Il est fêté le jour du 18 mai, mais dès Octobre 2009 ce jour sera nommé Saint Père Damien!" "On va l'écarteler, ce Damien, où habite-t-il, cet idiot?" Enfin, des gens vraiment sympa donc! Leur mots me vont droit au coeur. Et en effet, on m'embrasse, on touche mon corps et ses organes, comme Jésus faisait avec tout ce qui barrait sa route, les lépreux par exemple. "Allez, c'est fini içi, on va en ville! Tout ce qui est Deleuze, qu'il nous suit!". "Bien, bien! D'accord, mais je me sens un peu faible, je voudrais d'abord manger un petit chose!" "T'en fais pas, Eric! On va chez une copine, c'est son anniversaire, elle va te faire une omelette". Faire quelqu'un une omelette? N'est-ce pas un proverbe dubieux? Mon beau-frère de Dunkercque, quand il disait "on lui a fait une omelette", je ne me souviens pas que ce "lui" a reçu un bon repas, n'est-ce qu'un saucisson de bière. "Un saucisson de bière me suffit, camerades! Seulement couper cette faiblesse. J'ai pas encore déjeuner aujourd'hui." OK.

On fait une longue marche, presque une chinoise, et pas d'institutions à traverser! Une marche dans un désert deleuzien. Rue de Belgrade, avenue du Roi, gare du Midi où on prend un tram vers la Bourse. On sonne à une maison rue Borgwal. La sonnette ne répond pas. "Elle fait de la musique! Elle regarde des images! Elle n'entend pas la sonnerie. Merde!" "Une vraie deleuzienne donc?" "Je te rassure, Eric, une vraie! Eric, c'est un nom irlandais, non?"

On est déjà entré dans la Durée quand, enfin, on (un groupuscule de 5, 6 Surhommes et Surfemmes, dont un/une est Das Ding) envahit le Café Central, un café derrière le coin de la rue de l'appartement où la deleuzienne regarde ses images et joue au violon. "La Belle Epoque", j'observe et je constate. Je fais part de cette vérité à l'exemplaire du Surhomme qui est encore assez proche pour m'entendre. "La Belle Epoque?" "Beh, on s'amuse, on danse et quelques kilomètres d'içi on se met la baïonnette dans les tripes!" "Haha, Eric! Vraiment, haha!" Malheureusement, il n'ont même pas de saucisson de bière dans ce lieu pantagruélique!

Ils/elles boivent. Moi/moi, je bois aussi, bien sûr. Je ne suis pas Das Ding. Ils/elles boivent encore plus. Moi/moi aussi, je bois encore plus. On vit dans la Durée (il semble que quand un de nos SurDinges regarde son gsm il est 1u54 - seulement. Je nous croyais déjà au jour du jugement dernier). Et ils/elles boivent. Et parlent. Enfin, à double langue.

S'il ya des gens que je déteste, ce sont ces gens qui quand ils sont ivres racontent le contraire de ce qu'ils disent quand ils sont jeûnes.

"Jeûne?" "Oui, cela veut dire qu'on a pas encore manger quelque chose." "On finit nos bières, et on va manger un pitta en face!" Et ils/elles boivent. Moi/moi, je bois comme eux/elles/Das Ding. Je quitte la baraque, en face il n'y a rien (ce que je doutais déjà), mais Bruxelles, quartier Saint-Géry, on a vite trouvé un pitta bar. Je prends un pitta kefta (4 euro) et une bière (1.75 euro). Je rentre au Café Central. "Tu te sens mieux?" "Pas mieux, moins faible!" Quelle misère!

Il y a une table libre dans le café, qui pour le reste est plein de gens et de pseudo-gens fourmillants. J'avais déjà remarqué cette table avant d'aller manger mon pitta. Sans doute, c'est la table à Dieu, ou la table au Diable. La table à Moi/moi donc ("Eric, c'est un nom irlandais, non?"). Je m'y assieds et j'attends les putes plus la P... respectueuse de la mythologie sartrienne. Ils arrivent en masse. Je les refuse tous et toutes. Ce que je veux, c'est Das Ding.

Je prends un taxi. Et je reviens au point de départ. Mes chats sont fâchés. J'avais oublié de leur donner du Whiskas avant de faire ma sortie hebdomadaire dans ce qui est appelé le Monde (pas le quotidien, hé; Die Welt als Wille und Vorstellung!

Da wo ist der Mensch!

[Excusez-moi les fautes d'orthographe et autres erreurs. Ma sortie, ça fatigue! Je rectifierai en cours de la journée.]

Phara nodigt "Onwetenden" uit als Expert

2009-03-18T15:04:00.016+01:00

Gisteren niet bepaald 'n geslaagde Phara. Patrick De Witte, woordvoerder van SKEPP - Studiekring Kritische Evaluatie Pseudowetenschap en het Paranormale, die niet weet of sollicitatie met hersenscans pseudo is: "ik ken dat specifiek geval niet", maar toch vindt hij: "het ruikt naar onzin", waarbij hij meteen zelf een kwak is die noch de Waarheid noch de Mythes van hersenscans kent. De dag voordien zat er ook al een "onwetende expert" in Phara: prof. psychiatrie De Wachter die uitleg moest geven over de Oostenrijkse superincestpleger Fritzl: "Ik ken dat specifiek geval niet". Die "onwetenden" krijgen dan misschien 100 euro of zo om te zeggen: "ik ken dat specifiek geval niet". Geef ons dat geld terug zoals de AIG-beheerders in de US hun bonus moeten terugbetalen. (Phara laat ons met aandrang weten dat haar gasten geen euro ontvangen voor hun bijdrage, alleen een goede fles wijn; maar "men" zegt ons dat Phara zelf bitter weinig te zeggen heeft over het reilen en zeilen op Phara. Maar OK: ze krijgen dus niet eens een verplaatsingsvergoeding.) En nog super-Phara de Aguirre noch Lieven Van Gils die zeggen: "Wat kom je hier dan doen als je je zelf nu plots, nadat je uitbetaald bent, een onwetende noemt?" Een schande! Ik ben als ex-SKEPP-er uiteraard à la De Witte heel "boos" dat mensen als Patrick De Witte die, zoals hij zelf zei op het tv-journaal, "beter zouden moeten weten", ons met zo'n kwak naar bed sturen.

SKEPP verdient zelf de skeptische put. SKEPP-goeroe prof. Willem Betz schreef destijds en herhaalde dat op aanvraag nadrukkelijk op z'n forum: "Als arts zou ik nooit mijn rug keren aan een psychoticus." Een arts hoort nochtans te weten dat psychotici, als ze al gewelddadig zijn (ze zijn dat gemiddeld eigenlijk niet echt meer dan"gewone mensen"), in de borst steken en niet de lafheid vertonen te wachten tot iemand zich omdraait en hem/haar dan in de rug te steken! Zoals universiteitsprofessoren doorgaans wel doen. Ik voegde deze info over prof. Betz even toe aan zijn Wikipedia-pagina en deze supplementaire info heeft toch een dikke maand stand gehouden.

Omwille van mijn bemerking toen op het SKEPP-forum heeft SKEPP dan wat over mij in elkaar geflanst en me geband: zie Google "Eric Rosseel", waarop ik uiteraard niet kon antwoorden. Och God, het bevestigt het imago dat ik al jaren bewust rond me wil creëren en de mensen die me kennen lachen zich een kriek (alleen Paus Benedictus XVI laat vanuit Kameroen een woord van afkeer horen over mijn krachtpatserijen). Prof. Betz mag blij zijn dat ik destijds niet tegen de oprichting van zijn Centrum Huisartsengeneeskunde op de VUB heb geageerd. Want bijzonder veel is daar niet gepresteerd. Betz kwam liever op tv bij Goedele of met veel tamtam wat slangengif slikken.
.

Allez, weer een zot minder !

2009-03-18T14:30:00.004+01:00

Gentenaar doodgeschoten

nadat hij 3 agenten neerstak

De steekpartij vond plaats in dit Gents appartementsgebouw.

"De 67-jarige man die vandaag drie agenten van de lokale politie van Gent verwondde, begon onmiddellijk te steken toen hij met de politie geconfronteerd werd", zegt parketwoordvoerster Annemie Serlippens. Ook de agent die de man neerschoot raakte gewond

Verzet tegen collocatie

Het incident gebeurde in een woning in de Nekkersputstraat in Gent. Twee ploegen van de lokale politie moesten een man oppakken die zich verzette tegen een collocatie. De man werd agressief en stak drie agenten met een mes neer. Twee van hen zijn zwaargewond naar het ziekenhuis gebracht, een derde agent raakte lichtgewond. Ze zijn buiten levensgevaar.

"Begon onmiddellijk te steken"

"Het gaat om twee mannen en een vrouw die deel uitmaken van de interventiepolitie", zegt Serlippens. "De steekpartij gebeurde in de gemeenschappelijke gang van het appartement. De man moest door de politie naar het UZ gebracht worden voor een eventuele collocatie. Hij haalde een mes boven en begon onmiddellijk te steken. Drie van de vier agenten ter plaatse raakten gewond. De agent die vuurde, een man, was een van de gewonden.

Sporenonderzoek aan de gang

Het labo van de federale politie voert momenteel een sporenonderzoek uit. Het is niet duidelijk waarom de 67-jarige man gecolloqueerd (moet zijn: gecolloceerd met c, colloqueren is "samen spreken zoals op een colloquium", of eigenlijk "gedwongen opgenomen") moest worden en of hij vooraf op de hoogte was van de komst van de agenten.
Minister van Binnenlandse Zaken Guido De Padt laat weten dat hij "meevoelt" met de Gentse politiemensen die gewond zijn geraakt bij de interventie. "De minister betuigt ook zijn steun aan de families en aan alle collega's van de gewonde inspecteurs", luidt het.

(belga)

De dode krijgt uiteraard noch groeten noch een staatsbegrafenis. Men kan nog niet eens zeggen waarom prof. Kees Van Heeringen in zijn UZ een bed moest vol krijgen.
Zo werd in 2006 in Sint-Niklaas een 76-jarige man doodgeschoten toen hij zich verzette omdat een deurwaarder zijn inboedel op straat wou zetten omwille van een schuld van och arme 1500 euro.

"Levensonwaardig leven," zeiden de nazi's. "Luizen"! De verdelging ervan bracht Bayer enorm veel geld op.
.

...... A Picture from the "Free East" .......

2009-03-18T08:41:00.004+01:00

[Banksy, a London street artist;

with thanks to Ana Dokmanović, Zagreb, Croatia]

Hoera! Het is Lente!

2009-03-18T03:40:00.004+01:00

niet voor de zon
niet voor het licht dat de duisternis
naar haar maandenlange spelonken
terug jaagt om tot allerheiligen
te zwijgen als
vermoord in Winnenden

nee voor de honderdachtentwintig
nationaliteiten
wiens gesprekken ik op het caféterras
onbeschaamd afluister

om te horen ja dat onder alle talen
een taal ligt die iedereen verstaat
zelfs mijn katten
die daarnet in de trappengang
verloren waren gelopen

zij ook op zoek vermoed ik
naar een waarlijk aardse taal

[18 maart 2009; 3u45]

De Psychiaters hebben dik gelijk ...

2009-03-17T14:43:00.009+01:00

Ja, die Amerikaanse psychiaters van Germaanse afkomst (en de rest van de wereld die uiteraard volgt) hebben gelijk. Je inzetten voor een zaak, de klokken luiden (tsjeventaal voor "kritisch burgerschap"), iets aan de kaak stellen: het getuigt allemaal van een ziekelijke ingesteldheid (zoals opgenomen zal worden in de komende DSM-V; het aan updating toe zijnde psychiatrisch diagnostisch handboek). Ik in ieder geval ben er nog zieker van geworden, terwijl ik voorheen zo al doodziek was (syphilis, tering, kinkhoest, levercirrhose en psoriasis, plus een "open rug"). En als die ziekte om zich voor alles en nog wat te interesseren dan nog gecompliceerd wordt met een acute longontsteking en fataal dreigt te worden, wordt het tijd om in te grijpen.
Bovendien klagen mijn kinderen en kleinkinderen dat ik hen verwaarloos en geen aandacht meer aan hen besteedt en dat ik mijn erfelijk materiaal verkwansel aan dure hard cover boeken, nodeloze reizen naar hier en daar, taxis naar Bruxelles Nord en terug, etc.

Daarom heb ik, op één onthouding na unaniem gestemd en goedgekeurd, volgend herstelplan onmiddellijk (13 maart 2009) ten uitvoer gebracht:

1. Ik heb me een Eddy Merckx-fiets gekocht en me lid gemaakt van de wielertoeristenclub "De Zennegatrijders" van Drogenbos. De Schelde bij Sint-Amands is altijd al één van mijn favoriete plekjes geweest in dit tot de helft gereduceerd landje; dat is een kleine 60 km. fietsen (heen en terug), schat ik. En een ex-schrijver zoals ik kan er over zijn verleden mijmeren bij de graftombe van Emile Verhaeren en er bedenken dat de ongelukkige Dirk De Witte hier, achter het hoekje ongeveer, geboren is (zie: Jeroen Brouwers' boek De Laatste Deur over zelfmoordenaars in de Nederlandse letteren - ik zal u maar niet verklappen hoe ik er al in de eerste bladzijden zelf zijdelings aan te pas kom! Overigens zullen er sinds 1983 nog wel een gans kerkhof en een vol crematorium bijgekomen zijn).

2. 's Avonds neem ik een passie uit mijn puberjaren terug op: postzegels verzamelen. Ik had op mijn 15de al een postzegel met de beeltenis van Leopold I en één met deze van Louise-Marie, zijn gade (je weet wel die superzeldzame met die vergissing in de M en de L). Wat rondneuzen in de kelders van de ouwe Brusselaars die hier in de buurt nog overblijven, zal me wel op het spoor brengen van een prentkaart waarop een postzegel met een beeltenis van keizer Karel, Jacob van Artevelde of Maria van Bourgondië prijkt. Hoe dan ook, met die zoektocht ben ik sowieso een paar jaar zoet.

3. Ik heb me bij het Sint-Pieters-hospitaal ingeschreven op de wachtlijst voor een hersenimplantatie zodat mijn IQ tot het niveau van de doorsnee debiliteit wordt herleid. Ik kom aan de beurt op 28 maart.

De terugverdieneffecten van deze investeringen zijn niet min. Zo is het zinloos geworden elke dinsdag- en donderdagavond nog schaak te gaan spelen in het beroemde Brusselse café Greenwich (de Leffes zijn daar verdomd duur voor een gepensioneerde als ik);

Ook zullen zuster Anièce en haar sleep van zeven wichten opnieuw op bezoek komen (na 10 jaar bittere nijd en afgunst). Uren roddelen over wie er in Koekelare allemaal van de trap gevallen is. Leedvermaak maakt veel eigen ongeluk goed, nietwaar? (Al zou het leedvermaak nog groter zijn wanneer zuster Anièce zelf van de trap zou vallen.)

PS: Onnodig om op dit stuk te reageren. Ik heb mijn Internetabonnement opgezegd en vanaf morgenmiddag ontvang ik geen "signaal" meer. En bovendien: sinds ik ingeschreven ben als citoyen francophone de Saint-Gilles, is mijn kennis van het Nederlands op 6 maand tijd al gezakt tot onder het peil van dat van Elio di Rupo. Dat is gelukkig geen probleem om in La Maison du Peuple mijn aperitief te gaan nuttigen (ééntje vóór het middagmaal - le déjeuner - en ééntje vóór het avondmaal - le dîner, zoals ze dat in Parijs zeggen).
.

Misschien ...

2009-03-12T20:26:00.004+01:00

Misschien zien al die chattende, internetconfererende Counter-Strike-spelende, gsm-ende, sms-ende en SKYPE-ende jongeren, als ze in de "echte" wereld komen, deze wereld als één grote kermis, als ontspanning na al dat werk op hun gsm, pc en iPod. Misschien komen de wezens van vlees en bloed die in deze kermiswereld rondlopen in rare gewaden met grijze kleuren en (school)uniformen die ze op hun iPod nooit hebben te zien gekregen, misschien dus komen die wezens die ze daar ontmoeten, hen over als dingen die daar doelbewust door een foorkramer zijn neergezet om op een eerlijke manier zijn brood te verdienen, zoals al die foormannen die in Brussel de Zuidkermis organiseren: als dingen in één grote schiettent waarop je tegen betaling van wat kogeltjes op kunt schieten voor de lol, zoals het er in onze tijd aan toe ging op de zondagskermis. Als gele eendjes (of waren het zwaantjes?), die we als peuters moesten zien te plukken met een lange hengel met aan het uiteinde een ijzeren haakje.

De wereld: één Breugheliaanse kermis gecombineerd met het bekende schilderij "Kinderspelen".

En misschien moet al wie geboren is voor 1990, beseffen dat de wereld van de 21ste eeuw niet meer de zijne of de hare is. Misschien moeten al die veteranen van klassieke 20ste-eeuwse oorlogen afscheid nemen en de Heer vragen ons collectief ten hemel te laten varen.

Censuur op De Morgen (zoals verwacht!)

2009-03-12T14:32:00.005+01:00

Zoals we verwacht hadden is het taboe om op De Morgen Online publiekelijk een link te leggen tussen schoolmoorden en het gebruik van psychofarmaca. (En dus ook op Het Laatste Nieuws; want de redactie van De Morgen heeft vreemd genoeg geen zeggenschap over haar eigen online website; het zijn mensen van Het Laatste Nieuws die dit regelen; dit moest DM-redactie meedelen aan de PvdA en Erik De Bruyn toen die DM vroegen ons beruchte fake Belga-bericht van een maand geleden over een linkse eenheidslijst, op hun website weg te nemen.) Zie hieronder!

Onze analyse van de berichtgeving over Tim Kretschmer's moordpartij in zijn vroegere school in Winningen luidt voorlopig en eigenlijk ook definitief als volgt:

De discussie in Duitsland beperkt zich nu tot een verscherping van de wapenwet (Tim Kretschmer’s moordwapen, dat toebehoorde aan zijn vader, lag zo maar te grijpen in de slaapkamer van zijn ouders) en op zijn passie voor gewelddadige viedogames (de politie heeft zijn computer in beslag genomen en vastgesteld dat hij heel recent nog met het populaire gewelddadige computergame Counter-Strike bezig was geweest). Hier en daar wordt er al echter al op gewezen dat het bericht dat Tim Kretschmer "rustig de drie klaslokalen binnen wandelde en het vuur opende zonder iets te zeggen” een aanwijzing zou kunnen zijn voor de nevenwerking van bepaalde antidepressiva en wordt de vraag gesteld waarom hij na de schietpartij naar het psychiatrisch hospitaal in de buurt trok. En effectief werd de dag na de moordpartij in Winnenden (vandaag 12 maart dus) op een persconferentie meegedeeld dat de jongen sinds vorig jaar in behandeling was bij een psychiater, maar dat hij die behandeling had stopgezet. Hij zou daar behandeld zijn voor een depressie, maar meer details zijn niet bekend. Of de media en de speurders hier zullen op inpikken is zeer de vraag. Vreemd is in ieder geval dat, twee uur vóór de persconferentie plaats vond, De Morgen een online reactie van onzentwege op het editoriaal van Yves Desmet NIET heeft geplaatst. In deze reactie hadden we ons beleefd afgezet tegen de mythe van het “onbegrijpelijke” en dus onvermijdelijke karakter van dit soort massamoorden (“er zullen nog van deze massamoorden volgen” wist het editoriaal te melden) en verwezen we nadrukkelijk naar het medicatiegebruik bij de meeste schoolschutters met de eindvraag wie dan naar de gevangenis hoorde gestuurd te worden. Het overkomt ons zelden of nooit dat een reactie van ons op De Morgen Online wordt gecensureerd. Het sterkt ons in onze overtuiging dat het publiek maken van de link tussen schoolmoorden en psychofarmaca compleet taboe is.

Dit is de eerste keer dat we zelf rechtstreeks ondervonden dat de hoofdredacties van een paar kranten een jaarlijks aantal van mogelijk 20 of meer doden verkiezen boven het in vraag stellen van de veiligheid van bepaalde psychofarmaca! De beschikbaarheid van wapens kan in ieder geval geen oorzaak zijn, hooguit een gegeven dat Tim Kretschmer toeliet een bepaalde vorm te geven aan zijn moorden. Noch de pesterijen die hij naar zijn zeggen had moeten verduren van een lerares op de school en de afwijzing door een meisje een week vóór de feiten, lijken ons niet zwaarwichtig genoeg om een dergelijke slachtpartij te verklaren en van gewelddadige videogames heeft wetenschappelijk onderzoek ondertussen al meer dan voldoende bewezen dat er geen verband tussen een passie voor dergelijke games en agressief gedrag (laat staan massamoorden).

Eindelijk (Enfin ! At last!)

2009-03-12T10:56:00.004+01:00

Oef! Eindelijk voel ik me thuis in deze wereld. Daar heb ik nu 58 jaar moeten op wachten !

[Zak: ooit eens in De Morgen,
vermoedelijk deze van het punt van onbeslistheid tussen 23u59min59sec59etc en 0u00min00sec00etc]

Mortierschoten

2009-03-12T08:15:00.005+01:00

Schrijver Erwin Mortier wordt blijkbaar door kardinaal Danneels geweerd op een Mechels literair eetfestijn. Allez, daar gaan we weer voor een paar dagen 19de-eeuws Vlaams stierengevecht. De petities om te protesteren tegen deze onverdraagzaamheid komen mij al de oren uit.

Erwin Mortier haalde vorig jaar namelijk tijdens een of andere lijkrede voor Hugo Claus zwaar uit naar de kardinaal, die zijn bedenkingen had bij de euthanasie van Claus. Bij mijn weten was de kardinaal ook niet uitgenodigd op de koekenmaaltijd bij Claus' begrafenis.

Mortier lost nu een zwaar schot terug naar de kardinaal. "Dit illustreert nog eens dat als je de machtigen tegenspreekt, zij je zullen laten merken dat ze niet tegengesproken willen worden." De kardinaal machtig? Minder machtig dan Phara de Aguirre, vrees ik. Vande Lanotte had anders de kardinaal in de lente van 2007 zeker gevraagd om in het Antwerpse kiesarrondissement de sp.a-lijst te trekken voor de verkiezingen van 10 juni 2007 (of was het 11 juni?). De sp.a had met de kardinaal alvast niet zo'n beschamende nederlaag geleden als met die Alzheimerverzamelaarster.

Jezus, Karl! En het lawaai van al die mortieren komt in De Morgen rechtsboven op de frontpagina vandaag, nog net zonder foto. Alle filosofie in Vlaanderen gaat in Vlaanderen nu al tien jaar over "menswaardig" sterven in plaats van over het leven. Sterven heeft in Vlaanderen inderdaad "waarde", het is voorwerp van commerce en circulatie niet alleen van ideeën maar ook van geld. Mortier krijgt vast de Arkprijs van het Vrije Woord. Daar zal hij wel een mooi feest mee kunnen aanbieden aan zijn nabestaanden wanneer zijn tijd gekomen is om menswaardig gecremeerd te worden.

Vrijzinnigen: kandidaten blijkbaar om een "kanselrede" te houden in een Mechelse kerk. Poen pakken op alle mogelijke manieren, zo noem ik dat. Ik zal de kardinaal, die ik altijd een veel innemender mens heb gevonden dan dan de laatste drie rectoren van de Vrije Universiteit Brussel samen, een mailtje sturen dan ik Mortier wel zal vervangen met een redevoering over de contradictie in terminis van de term Heilige Geest, met een nawoord over de heidense en dus onheilige geesten die zich nog verborgen houden in zijn tafelbestek. Daar zal hij wel mee kunnen glimlachen. Vooral dat zo voorspelbaar is waar die kanselrede van Mortier zou over gaan, zelfs om te weten op welke kansel Mortier zou gestaan hebben moest je niet eens een ticket kopen. Ik geef de kardinaal gelijk: ik hou ook niet altijd van het voorlezen van telkens hetzelfde gedichtje.

Mortier, in plaats van wat te gaan schrijven op zijn zolderkamertje, haalt op zijn beurt zwaar uit. Ja, ik haal ook wel eens zwaar uit. Dan verwacht ik dat er wel een mortierschot in de omgekeerde richting zal afgevuurd worden. Mortier verwacht blijkbaar dat de kardinaal bukt en op de vlucht slaat als hij een granaat afvuurt. Wie verdraagt hier eigenlijk niet tegengesproken te worden?

De kardinaal nodigt toch uit wie hij wel en niet wil in zijn kerken zeker. Alsof Mortier hier zo maar op mijn balkon een balkonrede zou mogen houden. Mij zal je geen rede zien houden in een kerk. Met kerken, tempels, synagogen en moskeeën wil ik maar één iets doen: platbranden zoals de sansculotten van plan waren. Maar dan in gedachten.

Zielig die vrijzinnigen wiens wereld blijkbaar toch vooral bevolkt wordt door katholieken. Zielig die atheïsten wiens voornaamste bekommernis toch God lijkt te zijn.

Vrijgeestig, Eric

PS: Hopelijk valt de cartoon van Zak toch mee, voor die keer om de drie dagen dat ik een krant koop. En dan nog alleen omdat ze in de krantenwinkel in de weg lag om een pakje Camel te grijpen. Jammer dat dat papier van Le Soir me niet aanstaat en zo'n rare geur verspreidt. Maar eigenlijk zou ik inderdaad beter zoals iedereen een stadskrant kopen. In Mombasa in Kenia. Daar hebben ze zoveel Churches (geen gebouwen, maar sekten en geloofsgemeenschappen) dat je dagen nodig hebt om ze allemaal een mortierschot te geven.

Voor de Obamaniakken

2009-03-12T06:49:00.003+01:00

Wie wat wil horen over president Obama's knotsgekke plannen voor geestelijke gezondheidszorg en psychiatrie:

This Saturday, 14 March 2009
EVERYWHERE
MindFreedom Mad Pride Free Live Web Radio

Dan Fisher and Judi Chamberlin
are guests on MindFreedom Live Free

Web RadioTime: 11 am Pacific USA, 2 pm Eastern USA,
6 pm [1800] London UTC/ GMT.
90 minutes.

You can listen and call in live to this "Second Saturday" free live Internet radio broadcast.

MindFreedom executive director David Oaks will interview two special guests:

DAN FISHER, MD psychiatric survivor and psychiatrist, was one of two key advisors to Barack Obama's presidential campaign about mental health issues. Dan will talk about his goals for the mental health system under the Obama administration, and about his recent international organizing in Australia/New Zealand.

JUDI CHAMBERLIN is a historic leader in the movement led by mental health consumers and psychiatric survivors. Judi has publicly announced that because of severe health problems she is now in hospice with a life expectancy that is not very long. Judi will try to answer your questions on air, but if her health prohibits this we will play a specially-recorded message from Judi to you.

Dan, Judi and David all met in the "mad movement" in the 1970's in Massachusetts, and will also exchange a few stories about our roots.To listen, call in live, or listen to archives, free:

http://www.blogtalkradio.com/davidwoaks

Een visionaire narcist krijgt er niet genoeg van zichzelf te herlezen !

2009-03-12T04:33:00.004+01:00

Het Gepeupel, het Establishment en de Bastaard

(2006)

Een beetje autobiografie waarmee een narcist als ik graag uitpakt

De lezer mag weten wie ik ben. Ik ben relatief fier op mezelf, zij het niet op alles wat ik in mijn leven gedaan of gelaten heb. Zoon van een ongeschoolde bouwvakker, die wel het radionieuws becommentarieerde als een intellectuele rebel met populistische trekjes. Mijn vader was een bastaard, een hybride zijnsvorm van én arbeider én lezer van de meest verscheiden soort boeken en tijdschriften, een zijnsvorm die fataal in zelfmoord moest eindigen. Met die belastende achtergrond kon ik dankzij de democratisering van het onderwijs in de periode van de Golden Sixties studeren, verzeilde aan de universiteit zonder de bedoeling ooit te gaan werken, werd daar opgenomen in het academisch kader en bracht het tot professor. Maar met de rebelsheid die ik van mijn vader had geërfd en met de compromisloze houding om steeds mijn zin te doen en nooit de zin van een of andere professorale pooier, raakte ik natuurlijk fijngemalen tussen mijn grandioos narcisme en de normen van de academische elegantie en beschaafdheid. Eindigde de bastaard die mijn vader was als zelfmoordenaar, de hybride die ik was (én man van het volk én lid van de intellectuele elite) ging ten onder aan een combinatie van apnoë en overdreven alcoholgebruik, de vlucht vooruit (zoals het schrijven van meer en betere boeken dan mijn diensthoofden) en een milde verslaving aan het aangenaam verblijf tussen bizarre mensen in psychiatrische ziekenhuizen. De Staatsgeneeskunde verklaarde mij in 2003, uiteraard zonder enig deskundig onderzoek (nochtans zaten ze daar met drie naar mij te gapen – of was het naar het schilderij achter mij?), officieel manisch-depressief, al had ik nooit een Mercedes gekocht met geld dat ik niet op mijn rekening had staan. Met de bijkomende prognose: niet te genezen. Bij dit laatste denk ik dan met fierheid aan één der slotverzen van Hugo Claus’ gedicht Marsua: ‘Mij heeft niemand meer genezen’. Natuurlijk heeft ook niemand ooit echt met de inzet van een mentor gepoogd mij te ‘genezen’. En had iemand die intentie gehad, ik zou zijn aanbod beslist hebben afgewezen. Ik heb in mijn ziektegeschiedenis psychiaters meer inzicht in hen zelf gegeven dan zij in mij, nietwaar Dr. A.C.? In samenspraak (sic) met het universiteitsbestuur kon ik gaan genieten van een rustig pensioen, een vol jaar niet beseffend welk heil me eigenlijk te beurt was gevallen. Ik dronk niet meer, gooide na dat volle jaar ook de psychofarmaca en de pillen tegen de nevenwerkingen ervan aan het ritme van een doos per semester in de WC-pot. Was ik niet genezen, dan was ik toch geheeld. Althans mijn geest (al is een tweederden meerderheid van de ondertussen biologisch geworden psychiaters en een schare jaloerse Hollandse would-be dichters het daarover niet met me eens), want mijn lichaam was door die decennia van turbulentie, kwaliteitsloze voeding, de nevenwerkingen van psychofarmaca allerhande (vermits de medici niet wisten waaraan ik leed, hebben ze van alles op me uitgeprobeerd) en vooral door de jarenlang verdoken gebleven apnoë zwaar aangetast.

Ook politiek ben ik altijd een bastaard, een hybride geweest: op mijn veertiende trad ik toe tot de PVV-jongeren van mijn gemeente (de PVV was de voorloper van de tegenwoordige liberale VLD) op voorwaarde dat geen anticommunistische propaganda zou worden verkocht, maar alras verkoos ik, na een verkenning van de markt, mijn pintjes te drinken in de cafés van de socialistische én van de christelijke vakbond. Ook nu nog – anno 2007 – noem ik mij een liberale marxist: een hybride die zichzelf altijd verdacht heeft gemaakt bij de deftige socialistische en liberale partijen, maar ook bij alle varianten van uiterst-links, zowel bij de KP, de trotzkisten, de maoïsten als de anarchisten. Hybride was en ben ik ook in mijn levensbeschouwelijke overtuiging: ik was noch vrijzinnig noch christen. Ik onderteken mijn brieven aan het Humanistisch Verbond en andere logehoofden nu nog altijd met ‘vrijgeestige groeten’. Als ik die geïnverteerde enggeest van een Etienne Vermeersch zich zie presenteren op tv of krant als de spreekbuis van de vrijzinnigheid en in die status ook als dusdanig door de presentator of journalist van dienst wordt bevestigd, dan weet ik dat ik in ieder geval geen vrijzinnige ben en gaat mijn sympathie onmiddellijk naar die warme maar ook intelligente menselijkheid van onze kardinaal Godfried Danneels. Op mijn 20ste werd ik reeds uitgenodigd lid te worden van een vrijmetselaarsloge, maar de broeder die me dit aanbod deed, was me letterlijk te vettig en ik, eerder mager van lichaam zijnde, bedankte voor de eer. Hybride was ik ook als omzeggens enige West-Vlaming temidden het Antwerpse crème van de intelligentsia aan de Vrije Universiteit Brussel en u weet wel welke bijzondere sympathie de Antwerpenaren voor hun West-Vlaamse landgenoten reserveren. Kortom, bijna overal stond en sta ik met één been in een wereld en met een ander been er weer helemaal buiten. Maar voor de rest wist ik me wel in te passen in de heersende zuilenvisie: het beeld dat in de samenleving diverse ‘zuilen’ tegenover elkaar stonden, zuilen die delen van het gewoon volk en daarmee verbonden elites samenbrachten. En ik wist ook aan welke zuil ik mijn hart had verpand.

De wijze waarop het intellectuelendom (van academische collega’s tot journalisten en eerbare kunstenaars) omsprong met het gegeven dat ik mij in de jaren ’90 publiekelijk durfde te outen als gek en geestesgestoorde (want ik dacht toen nog dat de psychiaters gelijk hadden), de wijze waarop dat ‘dom’ mij uitspuwde omdat ik mij om mijn geestelijke bizarheid en pathologische eigenzinnigheid niet schaamde, begon echter langzaam sporen na te laten. Het stigma dat de intellectueel rijken van geest op mijn voorhoofd hadden geprent zorgde er vrij natuurlijk voor, en zonder dat ik het eerst zelf merkte, dat ik mij meer en meer verwant ging voelen met andere gestigmatiseerden: zieken, armen, holebi’s, gevangenen, terroristen, vreemdelingen, hoeren, pedofielen, kannibalen, perverten, aan lagerwal geraakten en losers van allerlei slag. En als gepensioneerde voelde ik me aanvankelijk ook een uitgeslotene. Maar een gepensioneerde moet aan niemand verantwoording afleggen. Ik kan nu, binnen de grenzen aangegeven door het bedrag op mijn spaarrekening, vrijuit de trotse buitenissigheid en eigenzinnigheid die ik eertijds van mijn vader heb overgenomen, cultiveren. Geen enkele sociale ambitie of aspiratie moet de mogelijkheden van mijn vrije geest inperken. Ik voelde mij voorheen al sterk aangesproken door de Vlaamse kampioen van de hybriden, Jean Pierre Van Rossem, zoals ik een West-Vlaming, m.a.w. iemand die het niet verdraagt dat men niet verdraagt dat je recht voor de raap bent. Jean Pierre Van Rossem werd in de jaren 1990 vakkundig geliquideerd door de verenigde politieke klasse en door de media die hem eerst hadden groot gemaakt. Want de media weten als puntje bij paaltje komt, wel aan wiens kant ze moeten gaan staan: eerst zelf allerlei populisten kweken, tot dit populisme iets begint voor te stellen en een bedreiging wordt voor de gevestigde macht. Van Rossem: een te groot ego voor Arm Vlaanderen, ‘het land van de gewassen maandverbanden’, zoals JPVR onze regio noemde. De in mijn ogen bijzonder laffe en oneerlijke manier waarop de politieke correcte edellieden van de welopgevoede klassen een andere hybride, Jean-Marie Dedecker, ook een West-Vlaming en een groot ‘ego’, het laatste jaar (2006) hebben aangepakt, was dan eigenlijk ook maar een herhaling van de ‘operatie JP Van Rossem’. Ik heb het hoegenaamd niet voor de meeste van Dedecker’s ultraliberale ideeën (zoals ik me qua ideeën ook maar deels met Van Rossem verwant voelde). Maar van de stijl van de paar hoofdstukken die ik van zijn boek Rechts voor de Raap heb gelezen, heb ik waarlijk genoten, een genot waar journalisten à la Yves Desmet en politici van het slag van Yves Leterme (de laatste nochtans ook een West-Vlaming, maar dan wel een keurig en kleurloos opgevoede) blijkbaar niet bij kunnen.

In Vlaanderen word je populist genoemd wanneer je het achterste van je tong laat zien. Sinds de Spanjaarden hier in de 16de eeuw orde op zaken hebben gesteld, heeft omzeggens elke Vlaming die niet kon uitwijken naar Amsterdam en hier uit armoede wel diende te blijven, geleerd te zwijgen, te liegen en zijn plan te trekken. Op tv kan je zo op het gezicht zien dat de meeste Vlaamse politici met dubbele tong spreken: wat zij je als kijker meedelen, is veelal bedoeld voor iemand anders, de tv is maar une personne interposée. Tsjeventaal wordt dat genoemd. Kampioen is natuurlijk Yves Leterme, waarvan niemand mij kan zeggen wat de enige twee woorden die hij kent (‘degelijk bestuur’) nu eigenlijk betekenen. En elk editoriaal in een Vlaamse krant is een weddenschap op twee à vijf paarden. Een doorsnee gewone Vlaming die een micro voor zijn neus geduwd krijgt om over een delicaat onderwerp zijn mening te ventileren, deinst in een eerste reactie terug en checkt dan wat hij denkt dat de interviewer wil horen om uiteindelijk iets kwijt te geven in de trant van ‘wij zijn maar gewone mensen hé’. Een uitzondering waagt het eventueel te zeggen: ‘ik denk er het mijne over’. Ik hou niet van mensen die het achterste van hun tong niet laten zien, noch in mijn privé-leven, noch in de politiek. Geef mij dan maar Bush: daar kan je tenminste mee ruziën.

Kortom: als hybride laat ik de verticale opbouw van de zuilenvisie met haar verbond tussen volkse lagen en een zich op die lagen beroepende elite meer en meer voor wat ze waard is (niet veel dus) en hel stilaan over naar de overtuiging dat de strijd tegenwoordig gaat tussen de onderklasse, het gepeupel dus en het fatsoenlijke establishment dat, het weze politicus, het weze journalist, het weze kunstenaar, het weze wetenschapper, het weze wat het wil, met handen en voeten gebonden is aan de Macht en aan de Staat. Het racisme van het Vlaams Belang stoort me geweldig maar haar populistische stijl geenszins. Ik hoor liever de baldadige stem van Filip Dewinter dan de perfect voorspelbare beleefdheid van Johan Vande Lanotte (waarvan ik graag toegeef dat hij veel intelligenter is dan Dewinter). Mijn gebrek dat ik me niet gemakkelijk en zelfs geïrriteerd voel in het gezelschap van mensen met verborgen agenda’s, die nooit en in ieder geval niet tegen de gewone man en vrouw het achterste van hun tong laten zien, heeft me in een milieu van Vlaamse elitairen, die precies wedijverden in dat soort hypocrisie, veel parten gespeeld en me veel nederlagen doen lijden. Ja, er zal wellicht ook wel een stuk fascist in me schuilen. Het fascisme: inderdaad de wraak van het naamloze gepeupel wanneer dat gepeupel voor de sociaal-democraten allerhande niet meer interessant is en het politiek en maatschappelijk wordt gedumpt. De armen van geest in het gepeupel teren dan op de caritas en barmhartigheid van de rijke kerkgangers die hun geweten sussen met wat liefdadigheid, terwijl wie nog wat rebellie in zijn testikels voelt kiest voor de weg van het anarchofascisme. En ik, ik ben gedoemd een hybride bastaard te blijven. Het merendeel van het gepeupel is immers als gevolg van zijn kansarmoede eerder dom en bekrompen (maar eerlijk gezegd: een ruim aantal van de professoren en wetenschappers die ik te lande en op deze planeet heb ontmoet was ook eerder als bekrompen te catalogeren) en ik ben intelligent: daar zijn mijn vriend en vijand het in grote getale over eens en ik sluit me bij deze consensus aan. Ook bij het gepeupel val ik tussen twee stoelen. Voor iemand als ik wiens hysterieën en manieën maar een mantel zijn voor nood aan liefde, is het soms moeilijk dragen daar op de grond met links en rechts een stoel naast me.

Ik kan moeilijk iets anders dan een hybride zijn. Mijn levensloop dwong me om in veel huiden te kruipen. En in mijn werk als psycholoog heb ik zelf gekozen me pogen in te leven in veel verschillende individuen en subculturen eerder dan alles vanuit één en hetzelfde helikopterstandpunt te bezien. Daarom zal ik soms ook wel tegenstrijdig zijn. En daarom heb ik zulke meer dan puur literaire waardering voor de Portugese schrijver Fernando Pessoa, die onder verschillende heteroniemen (‘pseudoniemen’ met een eigen leven, schrijfstijl en literatuurtheorie) en ook onder zijn eigen naam uiting gaf aan alternatieve wijzen om tegen de wereld aan te kijken: ondanks die tegenstrijdigheden bestond en bestaat er zo iemand als Fernando Pessoa. De mensen die mij beter kennen, weten wel hoe ze de soms zichzelf tegensprekende hybride Eric Rosseel moeten vatten.

Deze autobiografische noot geef ik hier maar om aan te geven vanuit welk perspectief ik over het gepeupel schrijf. Bitter en melancholisch. Ja soms wraakzuchtig. Maar aangezien ik dat maar al te goed besef, kan ik ook afstand nemen van die bitterheid en van die wraakzucht. Al valt het me elke dag moeilijker als ik moet zien en horen hoezeer de elite, die ondertussen ook goed in de gaten heeft dat de onderklasse weet dat zij op de machtigen steeds minder kan rekenen, erop uit is ons te euthanaseren (cf. het pleidooi van zekere ‘vrijzinnigen’ voor euthanasie bij ondraaglijk psychisch lijden). En de hybride wordt tweemaal geëuthanaseerd: én door de elite én door de onderklasse zelf. Door de eerste met een spuitje pentothal, door de tweede met de blote hand.

Een overlopende WC-pot

Mijn inspiratie om iets te schrijven over het lompenproletariaat, die laagste klasse van het gepeupel, deed ik op bij het lezen van een psychologisch onderzoek over ‘onze’ perceptie van daklozen en drugverslaafden.[1] U zal straks wel begrijpen waarom ik onze tussen aanhalingstekens plaats. Dit onderzoek van twee Amerikaanse psychologen, Lasana Harris en Susan Fiske, geeft aan dat ‘onze’ hersenen in een fractie van tijd, een paar milliseconden, met walging reageren op beelden van daklozen en drugverslaafden, vergelijkbaar met de misselijkheid bij het zicht van een overlopende WC (via een activering van de hersendelen amygdala en insula, die geassocieerd worden met negatieve emoties). Op andere sociale groepen die vriendelijkheid en/of competentie uitstralen, geven onze hersenen uiting aan sociale erkenning en waardering via een activering van de mediale prefrontale cortex, d.i. een deel van de voorhoofdskwab. Uit voorgaand onderzoek is gebleken dat de activiteit in de mediale prefrontale cortex wordt opgetrokken als twee mensen elkaar ontmoeten. Daklozen en junkies (h)erkennen we dus niet als mensen. Die hersenactiviteit werd gemeten met fMRI (een techniek van brain imaging waarbij de verhoogde bloedtoevoer naar geactiveerde hersendelen omgezet wordt in foto’s met kleurschakeringen die de graad van ‘druk gedoe’ in die breinregio’s weergeven). Daarvoor hadden de onderzoekers beelden van mensen onderverdeeld volgens twee dimensies, namelijk kil/koud versus warm/vriendelijk en mislukt/loser versus competent/winner. Dit levert vier kwadranten op: warm/competent (een leuke glimlachende sportkampioen b.v.), warm/incompetent (oudjes b.v.), koud/competent (harde managers b.v.) en tenslotte koud/incompetent (drugverslaafden en daklozen). We werpen hier al de vraag op waarom daklozen en junkies als koud worden gecatalogeerd: iedereen kent toch ook sympathieke daklozen en drugverslaafden. De onderzoekers toonden dus beelden van haveloze lompenproletariërs met een grimmige gezichtsuitdrukking, kortom mensen die de grens van ontmenselijking en onmenselijkheid bereiken: muselmannen zoals ze in de nazi-concentratiekampen werden genoemd. De proefpersonen die hoe dan ook als eerstejaarsstudenten tot één der eerste drie betere kwadranten behoorden, drukten dus tegenover die slordig geklede en nauwelijks gewassen stumpers afkeer en walging uit. En die walging kwam overeen met hun misselijkheid bij het aanschouwen van een vol gekotste wc (beelden van opbeurende én walgelijke voorwerpen of situaties werden eveneens aan de proefpersonen aangeboden en zij en hun hersendelen reageerden effectief ook met waardering of walging).

Of beter gezegd, de proefpersonen drukten in psychische zin eigenlijk niets uit. Op basis van de uiterst korte reactietijd van een paar milliseconden besluiten Lasana en Susan dat de proefpersonen eigenlijk geen oordeel vellen over de foto’s die ze te zien krijgen. Nee, hun hersenen reageren onmiddellijk, vooraleer ze in staat zijn tot een gevoelsmatige, cognitieve of verstandelijke beoordeling van de gepresenteerde beeldjes. De reacties zouden volgens de onderzoekers puur neurologisch zijn en niet berusten op een psychische of mentale verwerking van de informatie die op de foto’s zichtbaar was. Kortom, onze hersenen zouden uitgerust zijn met een ingebouwd mechanisme dat hen doet reageren op daklozen en drugverslaafden als waren het onmensen met de emotionele waarde van een van urine en drek overlopende wc-pot. Onze hersenen zouden beschikken over een constitutief mechanisme dat, zonder bemiddeling van redelijke beoordelingen of in de loop van ons leven gevormde emoties en gevoelens, daklozen en junkies weigert te erkennen als mensen. Het argument van de korte reactietijd is echter geenszins overtuigend om te besluiten dat we hier te maken hebben met een zuiver neurologisch in plaats van een psychologisch verschijnsel of dat de reactie van walging bij het zien van sukkels ingebakken zou zitten in de biogenetische morfologie van onze hersenen. Op die manier kunnen al onze aangeleerde reacties eigenlijk tot de status van instinctmatige reflexen worden herleid. Hier speelt, zoals het tegenwoordig mode is, de mythe van het brein als een puur biologisch en genetisch geconstitueerd orgaan. We bespreken deze brein-ideologie grondig en genadeloos in eraan te komen essay ‘Veel Dier, Veel Machine! Waar is de Mens?’ naar aanleiding van meer ‘fundamenteel’ onderzoek naar de verankering van onze moraal in de hersenen.

Met dat soort wetenschappelijke diepzinnigheid maken psychologen tegenwoordig furore in eigen kring en in de media. Onze huiskrant De Morgen was er als de eerste bij om dit verhaal zonder enige commentaar van Internet te plukken. Het werd er voorgesteld als een verslag over de wijze waarop ‘wij’ reageren op daklozen en andere aan lagerwal geraakten. De proefpersonen bij dit genre psychologisch onderzoek zijn bijna steevast eerstejaarsstudenten psychologie die als onderdeel van hun opleiding verplicht zijn deel te nemen aan psychologische experimenten (in Harris & Fiske’s onderzoek 24 Princeton-studenten). Deze bijzonder specifieke, minoritaire en bovendien buitengewoon elitaire bevolkingsgroep (Princeton is niet zo maar een universiteit) gaat door als de hoogste vertegenwoordiger van de universele mensheid, ‘wij’. Stel u voor dat onze psychologen Harris & Fiske nu eens daklozen en junkies zelf als proefpersonen hadden gebruikt en hen die foto’s hadden gepresenteerd van hun lotgenoten, haveloos liggend onder een bank in een stadspark. Zouden dan: a) de proefpersonen in onze kranten nog vereenzelvigd worden met ‘wij’? en b) zouden de hersenen van die proefpersonen ook op foto’s van hun lotgenoten reageren zoals ze reageren op de drek van een overlopende WC-pot? Wie in een fabriek of een groot dienstverlenend bedrijf heeft gewerkt, weet dat de managers nauwelijks hun mediale prefrontale cortex inzetten als ze vanachter hun metersdikke bureau neerkijken op je kleine probleempjes. Je collega’s doen dat al wat meer en de nachtwakers wellicht het meest van al: daar kan je nog een risicoloos klapje mee slaan over de hersenvliesontsteking van je dochter of over je hond die last heeft van wormen. En in een psychiatrisch ziekenhuis kijken de psychiaters (die in hun studententijd wellicht ook proefpersoon speelden in medisch-psychologische experimenten) doorgaans ook neer op de ‘daklozen’ als op een overlopende WC. De verplegers doen dat al wat minder, afhankelijk van hun humeur. En de medepatiënten staan altijd klaar met hun prefrontale cortex om een nieuwe junkie als lotgenoot op te nemen in de groep. Het experiment van Harris & Fiske laat dus alleen maar zien dat hoe kleiner de sociale afstand tussen twee mensen, hoe groter de kans dat bij een ontmoeting de mediale prefrontale cortex in actie schiet. Misschien ontspringen uit de insula en amygdala van daklozen en drugverslaafden wel vonken van walging en misselijkheid wanneer ze beelden zien van glunderende sporthelden en kille topmanagers of van een clean WC met roze tegeltjes en driedubbel gelaagd toiletpapier bedrukt met beertjes en hartjes.

En ja, Lasana Harris en Susan Fiske maken furore. Ze zijn er zelfs van overtuigd alle genociden en holocausten te begrijpen en misschien zelfs te kunnen voorkomen. Zij stellen zonder verpinken dat de ‘evidence’ van hun onderzoek zal toelaten een juist begrip te krijgen van het al te menselijke vermogen om wreedheden te begaan zoals hate-crimes, misbruik van gevangenen en volkerenmoord. En waarom b.v. prostituees en drugverslaafden zo dikwijls slachtoffer zijn van gewetenloos geweld. Dat hun onderzoek inzicht geeft in wat er in de hersenen gebeurt bij dergelijke misdaden is overduidelijk, maar dat seriemoordenaars het dikwijls op prostituees gemunt hebben zal, zo dachten we, ook wel te maken hebben met hun sex-appeal en hun toegankelijkheid. En dat sukkelaars eerder het slachtoffer zijn van geweld zou, om maar iets te noemen, misschien ook van doen kunnen hebben met het feit dat de daders weten dat hun slachtoffers weinig bescherming genieten en dat ze relatief straffeloos hun gang kunnen gaan. Lasana en Susan spitsten hun analyse toe op hun interpretatie dat wij daklozen en drugverslaafden als onmensen zien, als wezens die geen deel uitmaken van de menselijke soort: sukkelaars hebben blijkbaar in ‘onze’ perceptie zo’n vreemde gewoonten en drukken zo’n vreemde normen en waarden uit (of het gebrek eraan) dat ons brein hen ziet als wezen die geen lid zijn van de menselijke soort. En zo laten ze zich dan natuurlijk snel verleiden tot de pretentie om met hun onderzoek ook zo maar iets als de jodenuitroeiing te verklaren. Maar is moord onze natuurlijke reactie op al wat niet tot de menselijke soort behoort? Nee toch! Zagen de Serviërs de Bosniërs waarmee ze vroeger vreedzaam samenleefden, plots als haveloze sukkelaars met de allure van een overlopende WC? In de interviews die Susan Fiske graag weggeeft, danst ze dan ook steevast op twee benen en tapt ze in elke paragraaf ook uit een ander vaatje.

Want de Joden in Duitsland (of de Armeniërs in Turkije of de Tutsi in Rwanda) waren natuurlijk geen ‘out-group’ van weerloze daklozen en drugverslaafden. Integendeel, ze werden gezien als mensen die te veel macht en kracht hadden. Op basis van haar sociaal-psychologische uitgangstheorie, de vier kwadranten volgens de dimensies warmte en competentie, horen genocideslachtoffers eigenlijk bij de groep koud-competent. En deze groep wordt dus, als we Fiske moeten geloven, juist niet als onmensen gepercipieerd en er wordt niet op gereageerd met walging en afkeer. Integendeel zelfs: de groepen die als mikpunt voor een genocide worden uitgekozen, zouden dus eerder op een milde reactie van de mediale prefrontale cortex moeten kunnen rekenen. Fiske gooit het dan inderdaad plots over een andere boeg. Nu geeft ze aan dat mensen met een hogere status afgunst opwekken en die afgunst vertaalt zich dan in een ambivalente houding, die weifelt tussen de wil om bij die groep aan te sluiten en het verlangen ze ‘pijn te doen’. We zouden graag toetreden tot de hoge statusgroep, maar we vinden de leden ervan eigenlijk niet sympathiek. En wanneer we de kans krijgen om ons tegen hen te keren, zullen we toeslaan: genocide dus. Om de link te leggen met haar onderzoek speelt ze dan met het lexicale karakter van het begrip ‘etnische zuivering’: de onzuiverheid van de overlopende WC-pot wijst op de verwarrende relatie tussen dweperij, fanatisme, afgunst en afkeer. Inderdaad: de uitroeiing van de Joden paste in een totaalplaatje waarin de ganse Duitse (en Europese) samenleving gezuiverd en ontsmet werd. De aanvangsdecennia van de 20ste eeuw waren geobsedeerd door Louis Pasteur’s ontdekking van de microben en de ziektekiemen (Pasteur zelf stierf in 1895). De toen opkomende en bijzonder expansieve Duitse chemische industrie ontwikkelde een indrukwekkend gamma stoffen om huizen, fabrieken en andere ruimtes te ontsmetten of te steriliseren, waaronder effectief ook Zyklon B, dat later in de gaskamers werd gebruikt. In die context kregen de Duitse nazi’s dus een technologie in handen waarmee ze zich konden ontdoen én van de ziekteverwekkende Untermenschen én van hun machtige vijanden, zijnde het complot van de Joden, de vrijmetselaars en de communisten. De metafoor van de onzuiverheid reikte dus van de onderklasse tot de almachtige vijand. Maar Susan Fiske moet dan wel beseffen dat, als ze eerder schuchtere stappen zet in de richting van een dergelijke verklaring, haar ganse psychologische uitgangstheorie én haar onderzoeksconclusies compleet onderuit gaan.

Het is al te gemakkelijk op om basis van een in alle opzichten eng onderzoekje uit te weiden over de wereldgeschiedenis. Susan Fiske mag natuurlijk haar mening hebben over genociden en over nog veel meer, maar de indruk geven dat deze meningen een uitvloeisel zijn van haar onderzoek is de mensen een rad voor de ogen draaien. Genociden hebben niets van doen met neurologische mechanismen die in onze hersenen zouden zijn ingebouwd om met walging op daklozen en drugverslaafden te reageren. En het sfeertje dat wordt gecreëerd, namelijk dat het allemaal in de biologie van ons brein zit, is een uiterst gevaarlijke doos van Pandora. Dat sfeertje suggereert immers dat we iets aan ons brein moeten doen, op basis van dezelfde logica die de nazi’s ertoe bracht iets aan de zuiverheid van hun ras te doen. Óf psychologen moeten hun onderzoek wat vanuit een ruimer perspectief opzetten: van sociaal-psychologen zou je zoiets mogen verwachten, maar jammer genoeg hebben de tegenwoordige sociaal-psychologen een hekel aan hun collega’s van de maatschappijwetenschappen en dwepen ze liever met neurologie en biologie, waarvan ze echter doorgaans weinig afweten (vandaar dat ze er zo mee dwepen). Óf ze houden ermee op hun totaal kunstmatig bekomen bevindingen te betrekken op de werkelijke wereld van verleden, heden en toekomst. Hoewel: de fout ligt niet bij hen! De verantwoordelijkheid ligt eerder bij de mediafiguren, die tuk zijn op dat soort onderzoeken. In het gunstigste geval hebben die mediafiguren geen tijd om ernstig na te denken over wat hen allemaal vanuit de wetenschap wordt aangereikt. Misschien zijn wetenschapsjournalisten gewoon te dom, want inderdaad doorgaans mislukte wetenschappers. Of ze hebben een verborgen politieke en ideologische agenda. Een paar van hen kennende houden het we het bij deze laatste hypothese.

We merken hier ook de idiotie van de opsplitsing van de wetenschap in een reeks hypergespecialiseerde deelgebieden. Niet hypergespecialiseerd wat betreft de behandelde thematiek (want die is nog altijd grotendeels dezelfde als wat Aristoteles destijds op zijn eentje allemaal systematiseerde), maar hypergespecialiseerd in de technologie waarmee dit onderzoek wordt uitgevoerd en waardoor die thematiek gebracht wordt in een jargon dat de indruk wekt dat we ondertussen veel verder staan dan wat Aristoteles allemaal al wist. Bij nader toezien blijkt dat in Aristoteles’ werken eigenlijk veel diepgaandere bedenkingen staan over psychologie dan wat de tegenwoordige legioenen van psychologen op één jaar samenbrengen in de volumes van hun wel vijftig vaktijdschriften. Want die rakelen in de conclusies van hun artikeltjes toch maar weer de vragen op die Aristoteles en zijn collega’s al enkele eeuwen vóór Christus haarfijn formuleerden. En, als je goed leest, daar ook antwoorden voor hadden die zeker niet moeten onderdoen voor de theorietjes die nu door Susan Fiske en co worden geproduceerd. En het is niet de interdisciplinariteit die door het samenbrengen van een team van vakidioten de zaak zal redden. Idioten onder elkaar doen niet liever dan onder elkaar te wedijveren in idiotie. Wat we weer nodig hebben zijn fijngevoelige en breeddenkende mensen die van kinds af geleerd hebben al hun zintuigen open te stellen en al hun hersendelen van het nodige bloed te voorzien. Dat geldt zeker in de politiek, maar meer misschien nog in de media en de journalistiek. Waren de journalisten wat kritischer, het was rap gedaan met dat eerder enggeestig gedoe dat tegenwoordig voor wetenschap moet doorgaan.

En dan zouden de sociaal-psychologen die wat over daklozen willen zeggen, eerst eens een klapke gaan slaan met een sukkelaar die aan de ingang van de GB bedelt om de eurocentjes die alleen maar gaten maken in hun broekzak.

Men of good fortune, men of poor beginnings

In 2007 leeft ondertussen 15% van de Belgen onder de armoedegrens. Deze verscherping van de sociale tegenstellingen heeft zijn complement in het feit dat wie geld heeft, dit ook weer steeds ostentatiever laat zien. Conspicuous consumption noemde Thorstein Veblen dit in 1899 in zijn boek The Theory of the Leisure Class. En sindsdien hebben sociale wetenschappers daar nog de term ‘invidious consumption’ aan toegevoegd, de consumptie die precies beoogt de afgunst van anderen op te wekken. Het laatste decennium halen met Sinterklaas en de dagen vóór Kerstmis en Nieuwjaar de koopcijfers, vooral in de winkels van duur speelgoed en luxewaren, elk jaar nieuwe recordhoogten. Tijdens de nieuwjaarsvakantie 2006-2007 maakten nooit zoveel landgenoten een trip naar het buitenland. Mensen op tv laat zich meer en meer zien in dure smoking en merkenkledij en het Sportgala b.v., waar de sportlui bij wijze van spreken tien jaar geleden in t-shirt en jeans naar toe trokken, is een echte catwalk geworden waar onze Stefan Evertsen en Kim Gevaerts de ontwerpen van de duurste kleermakers en couturiers showen. Zangers en zangeressen vallen minder op door de kwaliteit van hun muziek dan door hun peperdure met swarovski-diamanten overladen kledij. Bekende Vlamingen die uiting geven aan een soort tegencultuur, zijn het laatste decennium, zonder dat iemand het gemerkt heeft, volledig van het toneel verdwenen. Tegenwoordig moeten zij bewijzen dat ze iets afweten precies van die dingen waar armen geen toegang toe hebben, zoals bijvoorbeeld gastronomie: zij drinken geen pint meer maar dure wijnen. En kunstenaars gedragen zich niet langer als bohémiens die lak hebben aan culturele onderscheidingen, maar ontpoppen zich tot nagelbijters die doodnerveus wachten of de Gouden Uil aan hen dan wel aan iemand anders wordt toegekend of tot fiere pubers die stralen bij het ontvangen van de Chevalier dans l'Ordre des Arts et des Lettres. De media laten in dit wereldje van glamour en glitter geen nestbevuilers of rakkers meer toe, die door hun optreden het ganse spektakelkarakter van deze formattering van winners ontdoen van hun betovering. En dit spektakel is hoe dan ook bedoeld om de afgunst van de arme kijkers op te wekken, maar dan een afgunst die geacht worden onder geen beding te ontaarden in oneerbiedige intenties.

Armen zijn niet alleen arm, ze lijden ook onder een slechte gezondheid, zowel lichamelijk als geestelijk. En zo worden ze volgestopt met medicijnen die hen alleen maar zieker maken en hen beletten daadwerkelijk ook iets aan hun problemen te doen. Nochtans kennen we de oorzaken: ze hebben geen geld! Geen geld om iets deftigs te studeren, geen geld om kleren te kopen zodat ze op een sollicitatiegesprek een deftige kans maken, geen geld om op tijd naar de dokter te gaan, geen geld om een spandoek te kopen en op de trappen van de Beurs te protesteren. Nee, er is niets mis met hun hersenen, ook niet met hun genen, ze zijn qua IQ niet echt dommer dan de meesten onder ons. Er zitten natuurlijk een pak gehandicapten bij of mensen met een aangeboren ziekten, maar kinderen van rijke ouders die met zo’n gebrekkigheden geboren worden, krijgen doorgaans wel aangepaste kansen en ze vervallen zelden in de armoede.

Maar wat weten onze Vlaamse opiniemakers via hun kanalen te verspreiden? ‘Armoede, geen kwestie van geld!’ 17 oktober 2006 was de Werelddag Verzet tegen Armoede. En wat horen wij die avond op het tv-journaal als afsluiter van het item vertellen door een soort armoede-therapeute? Na een paar beelden van een paar opgetrommelde armen die groenten wassen, zegt de therapeute met de centen van de belastingbetaler die het ministerie van Financiën met moeite bij elkaar krijgt: ‘Armoede is eigenlijk geen kwestie van geld, het gaat om het gevoel er niet meer bij te horen’. Wacht maar, therapeute, tot het geluk je ooit bekomt om er niet meer bij te horen! Iemand die er niet meer bij hoort, maar op God weet welke manier elke maand 3.000 euro (sommigen zelfs 10.000 euro of meer) op zijn bankrekening weet te krijgen is niet arm. Michael Jackson en Prins Laurent horen er ook niet meer bij en al hebben beiden blijkbaar geldproblemen, arm zijn ze niet. Natuurlijk zijn er een reeks factoren die op zichzelf niets met geld te maken hebben, die mee verhinderen dat armen zich kunnen loswerken uit hun weinig benijdenswaardige toestand. Natuurlijk riskeren armen bovendien nog eens te vereenzamen. Maar de zaken zo voorstellen alsof armoede maar een ‘gevoel’ zou zijn en dat de oplossing erin bestaat de armen in therapiegroepjes bijeen te brengen om ze wat aardappelen te laten schillen en prei te kuisen, is een interpretatie van het christendom die met het christendom niets meer van doen heeft. De vrt liet hier een oplossing zien voor de tewerkstelling van sociaal-assistenten allerhande en van haar eigen journalisten, maar geen oplossing voor de armoede.

Het aantal armen is natuurlijk veel groter dan diegenen die het moeten stellen met een inkomen dat lager ligt dan 750 euro per maand. Arm is in feite al wie afhankelijk is van ‘gelijke kansen’ om zicht te hebben op een goed leven, al wie het niet in zijn of haar schoot geworpen heeft gekregen én er niet in geslaagd is zich uit die positie los te peuteren en op te klimmen tot een min of meer Bekende Vlaming.

‘Men of good fortune
Often cause empires to fall
While men of poor beginnings
Often cant do anything at all
The rich son waits for his father to die
The poor just drink and cry
And me, I just dont care at all’
(Lou Reed, Berlin, 1973)

Lou Reed brengt in deze song de drie actoren die het armoedetoneel beheersen op een prachtige manier samen. De rijken die elkanders zakenimperium ondermijnen, de armen die hun weinige geld verdrinken en ‘ik’ die er mij allemaal niks van aantrek. Zijn song laat echter ook zien dat een dergelijke beschrijving van de situatie geen enkele uitweg of uitzicht biedt. Waar komt die triade van rijken, armen en ik vandaan? En waar gaat ze naartoe? Jeanne Devos, de Vlaamse pater Damiaan van het begin van de 21ste eeuw, die in Mombai, de Indiase miljoenenstad Bombay, halve huisslavinnetjes verenigt, is eigenlijk dé personificatie van die ik-figuur. She doesn’t care at all! Behalve langslopen op het koninklijk paleis en blijkbaar ook al bij Guy Verhofstadt (waarvan ik overtuigd ben dat hij niet zo hoog oploopt met onze Jeanne) om nog eens een check van 50.000 euro in haar leren tasje op te bergen, behalve op tv ook nog eens haar gedacht komen zeggen over allerlei zaken waar ze niets meer over te zeggen heeft dan u en ik, doet zij hoegenaamd niets. Anders had die tv ons al lang kleurrijke beelden laten zien van the artist at work. Onze tv onthoudt ons echter die beelden maar spreekt wel over een vakbond van huisslavinnetjes. Een vakbond lijkt me toch wel iets anders dan een congregatie van Vlaamse nonnen die aan die arme slavinnetjes, op dezelfde manier als hun eigen hindoepriesters, gaan vertellen dat lijdzaamheid en lankmoedigheid de beste wapens zijn tegen de armoede. Jeanne Devos speelt geen enkele rol in de strijd tegen de armoede in India, zij speelt hooguit een rol in de wijze waarop de armen hun situatie verdragen en dan nog is die rol buitenmatig overroepen. Zoals in Zuid-Amerika de bevrijdingstheologen de zaak van de armen veeleer kwaad dan goed hebben gedaan: wie spreekt nu op het moment dat de Zuid-Amerikanen in Venezuela, Bolivia, Ecuador, Brazilië, Chili, Mexico, enzovoort, de trom roeren en het uitzicht van Amerika, ook van Noord-Amerika, aan het veranderen zijn, nog over de rol van de bevrijdingstheologen? Che Guevara is de geschiedenis ingegaan, maar wie weet nog wie de hier eertijds zo aanbeden Dom Hélder Câmara was? Of aartsbisschop Óscar Romero? En heeft iemand alhier ooit de naam gekend van één van die blijkbaar zo talrijke bevrijdingstheologen? Leonard Boff, connais pas! Maar Fidel Castro kennen we wel en mogelijk zelfs Salvador Allende. Dat zijn de lui die iets gedaan hebben aan de armoede in de wereld, niet Jeanne Devos. De mannen en de vrouwen die de strijd tussen arm en rijk dynamitiseren, zoals de architecten van de Portugese Anjerrevolutie van 1974 dat zo mooi wisten te zeggen. De rol van mensen als Jeanne Devos is veeleer die dynamiek te verstikken en te bevriezen.

Godsdienst kan helpen om onvrede te ventileren, maar ondertussen weten de mensen die geprobeerd hebben om op basis van de islam alleen iets aan de armoede in de Arabische wereld en de moslimwereld in het algemeen te doen, dat ze op een dood destructief spoor zitten. Waarom was de Egyptische kolonel Gamal Abdel Nasser indertijd zo’n vijand dat men er een Suez-oorlog voor over had? Was er geen Koude Oorlog, men had hem in de jaren 1960 als president ongetwijfeld politiek en zelfs fysiek uitgeschakeld! En waarom had men schrik van Khadafi? En waarom moest Saddam Hoessein eigenlijk verdwijnen? Omdat Saddam’s Baath-partij in de periode 1970-1990 van Irak, op Isräel na, het welvarendste land in het Midden-Oosten had gemaakt. Saddam Hoessein was natuurlijk een dictator die meer dan één en ander op zijn geweten heeft, maar dat heeft nooit een rol gespeeld in de beslissing hem uit te schakelen. Eenieder die de geschiedenis aldaar kent, weet dat er in de week vóór de invasie van Koeweit, die Saddam’s lot bezegelde, door de USA en een aantal conservatieve Golfstaten (waaronder precies Koeweit) een plan was goedgekeurd om Iraks olie-inkomsten te kelderen en de Iraakse welvaart te ondermijnen. Zelfs Kofin Annan, de vorige secretaris-generaal van de Verenigde Naties, beweert nu, nu zijn woorden geen rol van betekenis meer hebben, dat Irak met Saddam veel beter af was dan met de Amerikanen en hun marionetten aldaar. Waarom is de actuele burgeroorlog tussen Fatah en Hamas in Palestina zo belangrijk? Omdat het een strijd is tussen het moderniserend Arabisch socialisme van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie PLO, die in de geest van Nasser en de Syrisch-Iraakse Baath-partij is opgericht, en de islam van Hamas, die de mensen alleen maar wil vasthouden in hun slachtofferrol, wel erg uitblinkt in caritatief werk, maar verder geen perspectief biedt. De leiders van Hamas en Al-Qaida (als Al-Qaida nog bestaat) zijn puur conservatieve figuren en iedereen heeft er zijn voordeel mee gedaan. De Amerikaanse conservatieven zelf moeten niet klagen: ze hebben enorm veel geld verdiend met Al-Qaida.

In Iran doet men het zoals de Communistische Partij het in China heeft gedaan en voorheen Stalin in de Sovjet-Unie: in het keurslijf van een strenge ideologie een moderne economie opbouwen. Had het Perzië van de Sjah sociale, economische en politieke ruimte geboden aan een oppositie buiten de religieuze, dan was er in Iran een heel andere dan een ‘islamitische’ revolutie geweest. In Palestina is dat hooguit een optie, omdat de bevolking er op een halve eeuw totaal verarmd is geraakt en er dus ruimte ontstaat voor een beweging die het moet hebben van ideologische verstikking in een context waar, zoals destijds in de Sovjet-Unie en Mao’s China, teveel intellectuele discussie stilaan een gevaarlijke luxe wordt. Palestina heeft echter al meer dan een eeuw een numeriek belangrijke sociale laag van geletterde arbeiders, ondernemers en intellectuelen die iets meer te bieden heeft dan de Messias die president Ahmadinejad de Iraniërs aanbiedt. En ook in Iran zien we dat de ultraconservatieve islam terrein aan het verliezen is. Dan pas zal een gemoderniseerd Iran een echte, werkelijke bedreiging zijn voor de Westerse conservatieven. Alleen heeft het Westen gelukkig niet meer de slagkracht om die modernisering te verhinderen, zoals ze dat in Palestina wel heeft kunnen doen door daar in 1948 de Staat Israël te stichten of door in Irak Saddam Hoessein te liquideren. In Irak heeft een bepaald Westen de strijd tegen de modernisering in het Midden-Oosten verloren. De USA en Israël kunnen nu alleen nog van Palestina ook maar een Iraaks slagveld maken, want de Amerikaanse en de Joodse conservatieven en Hamas, dat weet iedereen, dat zijn eigenlijk twee handen op één buik.

We zijn van Lou Reed via Jeanne Devos weer de ganse wereld rond gereisd. Eigenlijk wilden we maar een vrij eenvoudige idee naar voren schuiven. Namelijk dat rijken er geen behoefte aan hebben om samen de wereld zinvol te beheren, ze kunnen hun eigen leventje leiden en op eigen kracht naar geluk zoeken. Ze kunnen zich vergenoegen in allerlei boeddhismen en spiritualiteiten die ik hen graag gun. Deze leveren hen immers wat broodnodige peace of mind: heel dikwijls zijn zij die ver gaan in dat spiritueel gedoe en er verloren in lopen, psychisch getraumatiseerd geweest (ik zeg wel: psychisch, geen incest of een ander fysiek misbruik). Armen zijn hoe dan ook verplicht samen een nieuwe wereld uit te bouwen die, vergeleken met het kleine eigen wereldje van de rijken, bij hun dood niet verloren gaat: hun ‘psyche’ is steeds een collectief gedeelde psyche, een collectieve ‘waan’, die de wereld veel meer kleurt dan de visoenen en hallucinatorische vormen van de in zichzelf teruggetrokken rijke, die eigenzinnigheid verwart met introversie en introspectie. De Macht van de rijken dwingt hen namelijk zich af te zonderen in kastelen die bewaakt zijn door een legertje agenten en camera’s of op een onbewoond eiland in de Stille Zuidzee. Noch koning Albert, noch Guy Verhofstadt, noch Bill Gates kan lustig en ongedwongen rondslenteren in de Brusselse binnenstad of op zijn gemak genieten van de pracht van de Grote Markt aldaar. En daardoor genieten de armen eigenlijk van een vrijheid die de rijken zich zelf moeten ontzeggen. De armen kunnen duizenden wereld uitbouwen, gaande van het samen kruipen en krimpen bij een schraal vuurtje, dat een illusie van warmte en gezelligheid opwekt, hopend dat ze ooit eens in een andere wereld hun voorvaderen terug zullen zien, tot het bezetten van de publieke ruimte, niet als verering van vaag herinnerde stamvaders, maar als de productie van een nieuwe ruimte voor de nazaten die ze reeds hebben voortgebracht of die ze van plan zijn het licht te geven. Het Establishment kan zich slechts met twee dingen bezighouden: manieren zoeken om de armen het zwijgen op te leggen en zich zelf verdwazen in één of andere pseudo-psychologie. De armen kunnen kiezen tussen duizend manieren om de werkelijkheid te ondergaan en tussen duizend manieren om die werkelijkheid om te vormen tot een bewoonbare wereld. Het is volkomen fout te denken dat Bill Gates de internetwereld heeft gecreëerd, omdat hij baas is bij Microsoft. Dat hebben duizend van zijn werknemers en miljoenen ‘armen’ voor hem gedaan. En het zijn die honderd miljoenen internetgebruikers die terecht door Time als ‘You’ verkozen zijn tot Persoon van het Jaar 2006. Maar sommigen in dit land zeggen liever van een onderneming ‘ze hebben 50 mensen in dienst’ dan ‘er werken daar 50 mensen’.

Een uitsmijter! De rijken zien de wereld als bezoekers van toeristische reservaten (Stonehenge, Thaise stranden, Afrikaanse natuurparken, etc.). De armen zien de wereld op televisie. Wie heeft het meest gezien?

De Hybride als Reiziger

Ik heb in de meest vunzige en onhygiënische Afrikaanse bistros gegeten en ik gedroeg er mij als een vuile neger. Ik heb in het restaurant van het Parlement gegeten en ik gedroeg er mij als een staatsman.

Ronnie Lippens zou mij een chaohybride noemen. Even – voor de eerste keer in dit boek - toch geleerd doen. Ronnie Lippens, een intellectueel verdwaalde Vlaming, nu hoogleraar criminologie aan de Keele University in Engeland, stuurde mij in 2000 ongevraagd zijn boek Chaohybrids: ik had nog nooit van Ronnie Lippens gehoord. Maar toen ik het boek las, merkte ik al snel dat hij in zeer geleerde en academisch doorwrochte taal dezelfde visies vertolkte die ik zelf in diverse boeken heb neergelegd en hij verwees naar schrijvers waarop ik me zelf ook sterk op baseerde: Deleuze & Guattari, Maturana & Varela, Gary Genosko, Zygmunt Bauman en andere kleppers van wereldformaat. Wat is een chaohybride? Ronnie Lippens geeft volgende omschrijving – ik vertaal: ‘een complex, een netwerk van verschillende kriskras kruisende (bo)orden, dat zich bovendien dynamisch ontwikkelt, steeds onvoorspelbaar, steeds doorheen chaotische instabiele toestanden.’ Ronnie Lippens heeft het over hedendaagse sociale en culturele omgevingen of settings, maar ik denk dat mensen op zichzelf en, voor zover ik mezelf kan bekijken, ik zeker ook chaohybriden zijn. Wij zijn tegenwoordig allen een soort punt (of plaats of moment) waar diverse logica’s (orden) elk met hun grenzen (boorden) op elkaar inspelen. Zo vormen wij een chaotische mix die een onvoorspelbaar leven gaat leiden en die een reis maakt van het éne onevenwicht naar het andere, in dezelfde zin als de vergeten en eigenlijk nooit bekende Franse filosoof Gilbert Simondon een halve eeuw geleden de biologische en psychische ontwikkeling van het individu beschreef. Of zoals Antonio Negri het zou zeggen: wij leven niet langer in de ruimte maar in de tijd, wij zijn tijd, wij zijn tijdelijk en compleet mobiel geworden. Of zoals ik vroeger schreef: wij zijn (terug) nomaden geworden, voortdurend op weg van de éne woonplaats naar de andere, van de éne relatie naar de andere, van de éne job naar de andere, van het éne ‘zelf’ naar het andere. Ik zag tien jaar geleden die nomadisering als iets puur progressiefs, want door de mensen zelf gekozen. Nu lijkt het er veeleer op dat de halve wereldbevolking gedwongen wordt te nomadiseren, van de Afrikanen die samentroepen in Mauretanië en Senegal om naar Europa te zwemmen tot de arbeiders van Volkswagen-Vorst. Maar zelfgekozen of gedwongen, het doet er niet veel toe: zelfs zij die gedwongen worden, moeten zichzelf nog altijd eerst in beweging brengen. Wie blijft zitten, riskeert te creperen. Maar ook onder diegenen die in beweging komen, vallen ontelbare slachtoffers.

Verwar de chaohybride, de bastaard-nomade, niet met iemand die lijdt aan het meervoudig persoonlijkheidssyndroom (MPS, tegenwoordig Dissociatieve IdentiteitsStoornis DIS genoemd). De bastaard is geen Dr. Jekyll & Mr. Hyde. De MPS (althans niet zoals hij klassiek wordt beschreven) leeft niet in de tijd. Hij heeft twee of meerdere permanente persoonlijkheden die zich niet ontwikkelen, maar zich steeds herhalend afwisselen. Die persoonlijkheden hebben geen onderlinge verbinding (ze zijn ‘gedissocieerd’) en bevruchten elkaar dus ook niet. Ik twijfel er wel aan of MPS’ers wel echt bestaan: misschien is het een illusie van de psychiaters. Een Hollandse MPS-specialist noemde ooit Fernando Pessoa, de Portugese schrijver die onder een honderdtal heteroniemen schreef (waarvan drie wereldberoemd zijn geworden: Alberto Caeiro, Ricardo Reis en Álvaro de Campos), simpelweg een geval van meervoudig persoonlijkheidssyndroom. Blijkbaar was deze geleerde niet op de hoogte van het feit dat die heteroniemen met elkaar correspondeerden, kritiek gaven op elkanders werk en elkaar voortdurend aanmoedigden. De hybride, de bastaard, de nomade leeft in de tijd: hij verzeilt van de éne ‘persoonlijkheid’ in de andere, en die andere is niet denkbaar zonder die éne, al is ze niet zomaar afleidbaar of voorspelbaar vanuit die éne. De bastaard legt een traject af, zoals een student tegenwoordig een studietraject aflegt en een werknemer begeleid wordt in zijn of haar loopbaantraject. De verschillende persoonlijkheden van de bastaard leven dus niet in een dissociatie vredig naast elkaar, maar volgen elkaar op. Een terugkeer naar een vorige persoonlijkheid is nooit een echte terugkeer, geen herhaling of kopie, maar een bewerking ervan. Het punt (of plaats of moment) dat wij allen zijn en waarop verschillende logica’s inspelen, is dus geen vast punt, maar een tijdelijke vorm. Wij zijn een soort wind die nu eens gaat liggen en dan weer de vorm aanneemt van een wervelwind. En zelfs wie tegenwoordig op pensioen gaat leeft verder als een wind, tot hij of zij begeeft.

We mogen de hybride ook niet zien als iemand die een zaak vanuit verschillende perspectieven bekijkt en op basis daarvan zijn of haar handelen tracht te bepalen. Uiteraard is het doorgaans aangewezen één en ander vanuit zo veel mogelijk invalshoeken te benaderen. Maar het gevaar is wel reëel dat je daarbij verzeilt in het immobilisme waaraan onze God al ettelijke millennia onderhevig is en waardoor hij dus lijdzaam moet toezien hoe zijn mensen elkaar uitmoorden: noemde de filosoof Alfred Whitehead God niet het wezen dat de wereld vanuit alle perspectieven kan bezien? Inderdaad: wanneer iemand een zaak vanuit meerdere standpunten gaat begrijpen, riskeert hij te vervallen in besluiteloosheid en zich afzijdig te houden. De handelingen die met de verschillende perspectieven verbonden zijn, blijken onverenigbaar met als resultaat dat de persoon zich in zichzelf terugtrekt en tot geen enkele handeling kan overgaan. Als je je kan inleven in de ideeën van elke politieke partij en hun waarom, zal de neiging groot worden om bij verkiezingen blanco te stemmen of gewoon thuis te blijven. De keuze om niet te handelen kan natuurlijk ook als een vorm van handelen worden geduid, maar in wezen betekent het dat je niet participeert aan de sturing van de maatschappelijke ontwikkelingen en dat je de zaken gewoon op hun beloop laat. De hybride moeten we echter niet zien als iemand die zich op één en hetzelfde moment geconfronteerd ziet met een veelheid aan handelingsmogelijkheden. Veeleer is hij iemand die wanneer hij zich in de tijd in een nieuwe positie bevindt, gemakkelijk zijn meningen en zijn handelingen zal herzien, als was hij iemand anders. De bastaard kan tegelijk veel personen worden, maar hij is nooit meerdere personen tegelijkertijd.

De hybride is geen ruimtelijk gegeven, hij is geen wezen dat op een bepaalde plaats ‘is’. Hij is een wezen dat wordt in de tijd. Hij is een reiziger. In de postmoderne wereld worden wij allen reizigers die bewegen van de éne plaats naar de andere en op die manier op die opeenvolging van momenten de wereld vanuit verschillende elkaar opvolgende standpunten zien. En op elk van die momenten handelen we vanuit het standpunt dat we op dat moment innemen. In de mate dat de hybride zich niet laat bevriezen door zijn herinnering aan vroeger ingenomen standpunten is hij helemaal niet besluiteloos, verlamd of maatschappelijk impotent. Een reis is ook iets helemaal anders dan een ontwikkeling of een evolutie waarbij in een rijpingsproces een eindvorm, een bestemming wordt bereikt die reeds in de kiem aanwezig was. Evolueren is het actuele bekijken in functie van de reeds afgelegde weg en van de nog af te leggen weg. Het is een leven in het verleden en in de toekomst, een vervreemding van het hier en nu. De reiziger echter verliest zijn tijd niet met steeds achterom kijken, noch blikt hij (te) ver vooruit. Hij geniet van het onderweg. Van een kind verwachten we tegenwoordig ook niet meer dat het zich ontvouwt tot wat het in zuivere aanleg zou zijn of dat het een ouderwens als een blauwdruk realiseert: nee, het kind wordt verondersteld onderweg kansen en opportuniteiten te baat te nemen.

De reiziger (zij het geografisch, zij het experiënteel) overschrijdt voortdurend grenzen, veeleer dan dat hij opbotst tegen limieten. Dit geldt overigens ook voor postmoderne organisaties: zo verlegt de Staat tegenwoordig zeer gemakkelijk zijn grenzen zowel naar de eigen burgers toe (b.v. via antiterrorisme-wetgevingen, die het privacy-begrip en de burgerrechten herdefiniëren zoals in Bush’s Patriot Act) als naar andere Staten (de verruiming van het recht economisch of militair tussen te komen in de aangelegenheden van andere landen). Grenzen verwijzen tegenwoordig niet langer naar een scheiding tussen een ‘binnen’ en een ‘buiten’. Grenzen zijn geen lijnen meer die je niet kan overschrijden, maar integendeel lijnen die ontstaan precies omdat ze overschreden worden. In die zin is er geen binnen en buiten meer en de notie van een strafbare transgressie vervalt. Alles krijgt de gedaante van een veruitwendigd veld. Al op het einde van de 19de eeuw werd onze innerlijke ruimte verwerkelijkt in onze leefkamer, die sindsdien niet voor niets ons interieur wordt genoemd. Onze herinneringen liggen niet langer besloten in een geheugen ergens in ons hoofd, maar hangen aan de muur als kaders, staan op de schouw als postiches en liggen vastgeplakt in fotoalbums allerhande. Het leven in de postmoderniteit is geen besloten herhaling meer van steeds hetzelfde, maar een openheid: het bewust zoeken van of het met tegenzin overvallen worden door iets nieuws.

Het verval van de grens tussen binnen en buiten impliceert dat ons wezen niet meer gegrond is in limieten die we niet kunnen overschrijden of in drempels die we niet kunnen overstijgen. Tegenwoordig is het bijvoorbeeld geen probleem meer om van geslacht te veranderen en in die zin is ons mannelijk of vrouwelijk geslacht eigenlijk niet langer de basis van onze identiteit (in de zin van het toebehoren tot een soort of een klasse). In de mate dat alle limieten grenzen worden die precies hun betekenis lenen aan het feit dat ze overschreden (kunnen) worden, raakt elke grond van onze identiteit uitgehold. Een man kan probleemloos een vrouw worden, een arbeider een bediende, een vreemdeling een ingezetene, enzovoort. De scheidingslijn tussen minder- en meerderjarigheid verliest haar betekenis en de leeftijd van 65 jaar als grens tussen actief en niet-actief beantwoordt niet langer aan een maatschappelijke realiteit. Alle pogingen om grenzen te sluiten (bv. door het voorzien in specifieke identiteitspapieren voor vreemdelingen of door het vastleggen van een nieuwe pensioengerechtigde leeftijd) getuigen eigenlijk van het gegeven dat deze grenzen bijzonder vluchtig zijn geworden. Het woord identiteit krijgt trouwens de laatste jaren een ruimere logische betekenis. Het slaat tegenwoordig niet zozeer op de eigenheid van een element (bv. Icha is een Eskimo – excuseer: een Inuk! een lid van de gemeenschap van de Inuit), maar op de inhoud van de klasse of categorie die als geheel dreigt verloren te gaan: de identiteit van de Inuit. Maar die betekenisverschuiving maakt niet veel uit: telkens als we het woord ‘identiteit’ gebruiken, gaat het over iets dat de betrokkene eigenlijk niet heeft of als hij of zij het heeft, het dreigt te verliezen.

Wij worden inderdaad stilaan volkomen identiteitsloos in de zin dat we niet langer een specifiek geval zijn van een soort of een klasse. We worden enkelvoudig (singulier), een simulacrum, een ‘kopie zonder model’ (via een productieproces dat Brian Massumi ‘simulatie’ noemt) en tegelijkertijd een soort op zichzelf, een ‘model zonder kopie’ (via een proces dat Massumi ‘fabulatie’ noemt). Wij worden een voorbeeld van niets meer dan onszelf als singulier, enkelvoudig geval. De naam ‘zuster’ in Zuster Monica staat bv. niet meer voor een congregatie van zusters: niemand weet wie de zusters van Monica zijn en niemand is er ook in geïnteresseerd dit te weten. In plaats van een individu op basis van een specifieke identiteit worden we een ‘dividu’ dat zich weliswaar affirmeert maar tegelijk ook steeds verder opdeelt. In de mate dat we als enkeling een soort op onszelf vormen, verliezen we onze identiteit als ondeelbaar element (in-dividu) van een klasse of soort. Onze eenheid verwijst niet langer naar een eeuwige vaste kern maar naar een toekomst waarin ons wezen gecoördineerd wordt met andere wezens in de kristallisatie van steeds nieuwe collectiviteiten en ons verschil met anderen verwijst naar een verleden waar we samen met anderen een gemeenzame collectiviteit vormden. Elke grond van onze identiteit is verloren gegaan. We zijn vrij, beweeglijk en zonder bestemming. Het individu dat we voorheen waren, verrees op het scharnier tussen onze identiteit als specimen en onze identiteit als soort. Het ‘dividu’ verschijnt evenwel op het scharnier tussen het enkelvoudige en het voorbeeld. Het gaat niet langer om een element dat zich als een object met een vaste gedaante in een reeks herhalingen repliceert, maar om een gebeurtenis die zich vanuit een ‘niets’ openbaart en aan een onvoorspelbaar traject begint, een traject dat alleen vanuit zichzelf, vanuit een subjectiviteit kan begrepen worden. Een reis dus. Op die reis worden we voortgedreven door een hunkering en een verlangen, maar zonder oogmerk dat aan die hunkering voorafgaat. Zoals gezegd: zonder doel, zonder bestemming. En Brian Massumi stelt terecht: dit is pure fear! Maar in 1974 zong John Cale reeds: ‘Fear is a man’s best friend’!

De bastaard, de hybride is dan niet langer een kruising tussen twee soorten, maar een enkeling waarin het globale geheel van mensen’soorten’ of -categorieën voortleeft (en in die zin vernietigd wordt) in een volkomen nieuwe en éénmalige nooit geziene gedaante.

U zal onmiddellijk zeggen: die richting gaat het toch niet op. De globalisering lijkt eerder te verzanden in een heropleving van nationalismen en protectionismen, van benadrukking van etnische egoïsmen en van allerhande corporatismen. We slagen er zelfs niet de Europese gedachte op een hoger niveau te tillen, integendeel. Misschien omdat we weten dat het Europese spoor als een simpele uitvergroting van het nationale gegeven geen echte uitweg biedt. En de schrik voor het onbekende drijft ons er natuurlijk toe ons krampachtig vast te klampen aan dat wat zekerheid biedt. Maar met krampen geraak je niet vooruit. En bij krampen kan je gevaarlijk in het rond gaan schoppen, zoals we in de jaren 1930 hebben gezien. Maar in het besef dat het bekende alleen maar zekerheid lijkt te bieden zullen we op termijn niet anders kunnen dan nieuwe wegen te bewandelen.

(12-28 december 2006)

[1] Harris, Lasan T. & Fiske, Susan T. Dehumanising the lowest of the low: Neuroimaging responses to extreme out-groups. Psychological Science, 2006, 17, p.847-853.

..................... Dolk(en) .....................

2009-03-12T01:13:00.010+01:00

Bij de onderklasse steken ze elkaar dolken in de borst,
bij de opperklasse steken ze elkaar dolken in de rug!

2.
Liegt Reynders nu aan 21% (in café Le Coq)
of aan 6% (in Restaurant De Karmeliet)
In ieder geval hij liegt blauwer dan ooit!

3.
Vroeger kon je voordat je stierf
er via de laatste biecht voor zorgen
dat
je leven (je zonden)
geen verdere impact hadden
op de gang van wereld en kosmos.
Nu is dat anders!

Prof. lekenmoraal & filosofie Etienne Vermeersch
zal ons morgen bij Phara bewijzen
dat dit voor gelovigen een slechte zaak

en voor vrijzinnigen een goede zaak is,

terwijl het voor ongelovigen,

voor wie kan rekenen op God noch Recht

en voor wie doet alsof
niet het minste verschil uitmaakt.
.

Dendermonde, Samson, Winnenden ...

2009-03-11T15:26:00.009+01:00

Vandaag Winnenden in de buurt van Stuttgart:
17-jarige schiet 11 mensen dood, waaronder negen scholieren, in de school waar hij weggestuurd was.

Gisteren Samson, South-Alabama:
27-jarige jongeman doodt 12 personen, waaronder zijn moeder en zijn grootouders.

Hoelang blijft "men" de waarheid over Dendermonde in de doofpot stoppen? Want de waarheid kent "men", de volledige waarheid. Maar we zullen blijkbaar 50 jaar moeten wachten tot de overheidsarchieven toegankelijk zijn.

We hebben hier reeds heel wat gezegd omtrent het Dendermondse drama. Vermoedelijk zal Kim De Gelder ontoerekeningsvatbaar worden verklaard. Alle onderzoeksgegevens kunnen dan in gesloten kasten bewaard worden en het is inderdaad vermoedelijk 50 jaar wachten tot de overheidsarchieven toegankelijk worden voor historici. Ondertussen stapelen de moordpartijen en schuttersfestijnen zich verder op. Dinsdag 10 maart stak de 27-jarige Michael McLendon’s in het dorpje Kinston in South Alabama USA het huis van zijn moeder in brand (het is nog niet duidelijk of hij haar eerst ook doodschoot), maakte vier honden af en vermoordde dan in het naburig gelegen Samson zijn grootouders, twee andere familieleden en nog vijf andere personen. Daarna pleegde hij zelfmoord. In 2003 nam hij ontslag of werd hij ontslagen in het lokaal metaalbedrijfje, en het is voorlopig niet geweten wat hij sindsdien uitvoerde. Vandaag woensdag 11 maart, de dag erop dus, schoot de 17-jarige Tim Kretschmer, 16 personen dood in Winnenden en omgeving (nabij Stuttgart in Duitsland). In de technische school van Winnenden, waar hij eerder het schooljaar was weggestuurd, vermoordde hij 10 scholieren en 3 leraressen. Op zijn vlucht schoot hij nog 3 andere personen dood. Toen de politie hem wou inrekenen, werd hij in het been geschoten, waarop Tim Kretschmer zich een kogel door het hoofd joeg. Duitsland herinnert zich nog goed de schietpartij in een school in Erfurt, waarbij de 19-jarige Robert Steunhäuser 16 mensen neerschoot en 7 anderen verwondde. Daarna pleegde hij zelfmoord. Steinhäuser was enkele maanden voordien van school gestuurd, maar hield dit verborgen voor zijn ouders: hij ging zoals voorheen elke dag ’s morgens op stap en kwam ’s namiddags thuis op hetzelfde uur als vroeger toen hij nog les volgde op de school. De massamoord werd toen gelinkt aan Steinhäusers hobby: gewelddadige videogames waarvan hij de meeste op zijn pc van het Internet had gedownloaded. In Duitsland volgde dan een debat om gewelddadige videospelletjes te verbieden, een discussie die ook even aan de orde was in het geval van Hans Van Themsche. Daarna waren er in Duitsland nog twee zware incidenten, waarbij jonge schoolschutters betrokken waren en na hun schietpartij (zonder doden in beide gevallen) zelfmoord pleegden. Net zoals over Michael McLendon beschikken we over de persoon Tim K. op het moment van het schrijven van onderhavig manuscript nauwelijks over betrouwbare gegevens. De eerste berichten geven aan dat hij qua persoonlijkheid nogal wat met Kim De Gelder gemeen zou hebben: Tim Kretschmer zou een eerder teruggetrokken en onopvallend leven geleid hebben.

De daders van deze twee nieuwe zware massamoorden beantwoorden hoe dan ook op het eerste zicht aan het profiel dat we in het weekend na het Dendermondse drama overmaakten aan de bevoegde ministers, speurders, pers en politie:
1. het gaat steeds om jonge mannen (tussen minimum 15 en maximum 30 jaar);
2. ze hebben een zogezegde “verwrongen” kijk op de of op hun werkelijkheid die in verband kan gebracht worden met relatief recente frustrerende ervaringen op relationeel gebied (gezinsconflicten, afwijzing door lief of partner; betrouwbare analyses van de ontwikkeling van hun persoonlijkheid zijn niet beschikbaar want omzeggens alle daders hebben zelfmoord gepleegd of zijn door de politie doodgeschoten);
3. ze leiden een eerder teruggetrokken en weinig exuberant leven en getuigen eerder van een introverte ingesteldheid;
4. waar de zaak is nagetrokken of bekendgemaakt gebruikten ze op het moment van de feiten of tot kort ervoor antidepressiva van het SSRI-type of in minder frequente gevallen ADHD-medicijnen, in ieder geval medicijnen die op zichzelf de “verwrongen” kijk op de realiteit kunnen verklaren of in ieder geval verergeren;
5. in alle gevallen waren de moorden soms van relatief lange tijd vooraf gepland, maar in geen der gevallen is er enige kennis beschikbaar van de aanleiding die de daders tot actie deden overgaan;
6. de moorden doen zich steeds voor in relatief kleine en “rustige” stadjes van het type Dendermonde dus; onze hypothese hierover, althans voor wat betreft Kim De Gelder, kunt u horen op de Antwerpse vrije Radio Centraal: http://redactie.radiocentraal.be/Home/?p=541.

Bij deze twee nieuwe gevallen in maart dit jaar zullen mediageile maar in de grond weinig deskundige experten weer hun zeg kunnen doen en zullen de Media met allerlei ware én wilde verhalen en sensationele geruchten lezers, luisteraars en kijkers kunnen boeien. Wie écht iets te zeggen heeft, zal zwijgen, met aandrang gevraagd worden te zwijgen en in ieder geval niet gehoord worden. Ondertussen zal de omzet van de psy-industrie (van de psychiaters in enge zin tot gezinsconsulenten, slachtofferhelpers, rampjournalisten en andere lieden die zichzelf tot “expert” verklaren) nieuwe recordhoogten bereiken.

Vlamingen Vergapen zich aan de Leegte

2009-03-10T19:44:00.004+01:00

In het Parijse Centre Pompidou loopt een expositie over Le Vide, de Leegte.

Horden Vlamingen staan klaar om dit exotische wonder te gaan bekijken. Een gezamenlijke opiniepeiling van VRT en NTPA bij 1.000 Vlamingen geeft aan dat de belangstellenden zich in grote getale "boeddhistisch" noemen en fan zijn van de Dalai Lama. Vreemd: boeddhisten zien dagelijks minstens twee keer de Leegte. Wat is mediteren immers dan een geestelijke tocht naar de Leegte (het Nirwana)? Waar hechten boeddhisten immers meer belang aan dan aan de Leegte en aan het Geld (dat net de Leegte vult!). Blijkbaar slagen de Vlaamse in Tibetaanse monnikengewaden vermomde boeddhisten er niet in zich van de volheid, het Geld, te onthechten!

Dus trekken ze dit weekend met een bus gesponsored door de CIA naar Parijs om eindelijk de Leegte te zien en er in de Artshop een plaasteren kopie te kopen om thuis op de schouw te zetten.

In het Frans kennen ze le Vide of le Néant al eeuwen. Niet het Rien, waarmee het VRT-Journaal via het begeleidend liedje van Edith Piaf (Rien, Rien de rien, Non, je ne regrette rien ... en blablabla) weer laat zien wat voor cultuurbarbaren de Vlaamse zijden van het gebouw op de Reyerslaan toch maar zijn! Het Franse "rien" betekent immers net "een ding" (het Latijnse "res" = zaak, rechtsgeding).

De Leegte was één der basisthemata van de eerste Griekse filosofen voordat Socrates de mensen lastig viel en van filosofie kakofonie en volksverlakkerij maakte. Idem voor het Oosterse denken ten tijde van de Boeddha zelf. Ook in de Wetenschap (de wiskunde en de fysica) is de Leegte, the Empty Space, altijd een kernbegrip geweest.

Sabotage bij Sabena Technics

2009-03-10T19:08:00.005+01:00

De VRT is weer op de spektakeltoer. 3 kabels in een vliegtuig gesaboteerd. Werknemers die tijdens hun opzegperiode toch moesten werken en dus maar contact heb opgenomen met de Al Qaida cel in Brussel? Waarover het al wekend aanslepend sociaal conflict bij Sabena Technics eventueel zou kunnen gaan: geen woord erover. Wim Devilder fronst niet eens de wenkbrauwen en checkt alleen of het bloempje van Geef de Kleintjes! (actie van Kom op tegen Kanker!, gesponsored door KBC) op de revers van zijn vest er nog hangt.

Toen ik op mijn 19de ontslagen werd nadat ik ziek zijnde toch ging werken en een lichte fout beging, heb ik ook hier en daar wat gesaboteerd! Wat denken ze wel!

John Cale - Sabotage (1980)

Life is short and love is very sweet
Look at all the people running from their lives in the street
What're they running from?
What are they running from?
Well, god, damn it, ask them
I wanna know, too

Read and destroy everything you read in the press
Read and destroy everything you read in books
It's a waste of time
It's a waste of energy
It's a waste of paper
And it's a waste of ink
Whatever you read in the books, leave it there

The word for it is:
Sabotage, sabotage
Sabotage, sabotage

The military intelligence isn't what it used to be
So waht, human intelligence what it used to be either
It's a rising expectation
It's a rising of the tide
The wards will discharge all their patients in the streets
Are they hurt again? they are mine, yeah, murderer

Sabotage, sabotage, sabotage

Letter to Diederik Aerts

2009-03-10T06:18:00.012+01:00

.
Below you will find the text of a letter I sent to prof. Diederik Aerts,
Director of the transdisciplinary Centre Leo Apostel
CLEA - Free University Brussels VUB

Etterbeek - Brussels

Dear Diederik,

Dear Friend,

Owing to your advice, I read with great interest Martin Rees' book Our Final Century. However, after having read some 5 chapters I paused to write you my comments and criticisms. Of course, I praise Martin Rees for his academic excellence as a scientist and for his attitude as a citizen who is engaged in looking for a framework to make a better world and guarantee the future of mankind and the species Homo Sapiens. So, I do in no way want to judge him as a person, experiencing him as a man of high moral standards. The name Martin Rees below does not refer to his, but stands for an attitude and approach of a whole lot of members of the international scientific community.

1. Martin Rees seems to me a scientist who feels himself a member of a scientific community that is conscious of their moral responsibility, as scientists and as citizens. However, I do not escape of the impression that this community experiences itself as a closed association that lives in a societal vacuum, and that stands above the world's daily events and evolution. This attitude also could be a threat for the guarantee of the future of humanity. I personally do not believe in the impact of Manifestoes such as those of Bertrand Russell (also signed by Albert Einstein) or in efforts such as the Pugwash Conferences in the decades after the disasters of World War II. Such efforts I experience as alienated from the dynamics that determine progress or decline of the human civilization.

2. The first problem is that "science" is no longer the work of independent scholars and does not represent a specific reality such as those mentioned by Max Weber in his analysis of Modernity as a process of social differentiation creating separated domains and spheres such as science, politics, the arts, religion and so on. Science is now to a great part the work of salaried workers of private companies that are looking for new ways of making profit. I only give you the example of the clinical testing of new medecines by subjects living in the Third World and more particularly former Sovjet-countries. These states, mostly "failed states", do not work with Ethical Commissions, and the research there does not respect the rules of "informed consent" by subjects, the conditions of double-blind procedures and other procedures with respect to so-called "evidence-based medecine". They deliberately plan and organize "bad practices".

3. Martin Rees' analyses imply a political status quo during the whole 21st century. They do not make any proposals or recommendations for a refining of world democracy (e.g. the reform of the UNO decision organs so that poor countries (who form the majority of the world population) can resist the plundering of their natural resources and other richesses.

4. Rees emphasizes many times the dangers that loners and psychopaths, fundamentalist or other suicide terrorists can as isolated indviduals get acces to technologies that can kill not only masses of people, but than can even destroy the planet and desequilibrize the interplanetary system. In other words, these catastrophes would be the work of what I call "rotten apples" that are present in every imaginable community or society. However, one must realize that these "rotten apples" are created by us (scientists included) who exclude millions of children from the access to proper education and to the minimal conditions of the quality of life that all humans and more particularly children should have right to. We must not forget for instance that till 1948 muslims were the protectors of jews in the Arabian world and more generally the islam world. It is the project of American and British imperialisms to control the whole Middle-East economy that has created muslim fundamentalism (including the excess of the phenomenon of suicide terrorits). In the same way, it are conditions of sharp and growing social inequalities within countries and between (sub)continents that create loners that are motivated by "revenge against society" and may engage in terrorist acts of much greater impact than those in the 20st century. So I think, enlightened scientists of the Martin Rees type should in first instance propagate the priority of social and political reforms rather than tackling the question of criminal abuse of new biological, chemical or nuclear technologies.

5. A detail. Maybe I suffer from a particular sensitivity for these aspects, but I find in his book remnants of the Cold War opposition between de USA (and Europe) as the good guys and the Sovjets as the bad guys. It are mostly the Russians who are named in examples as running research projects with bad intentions. I just want to point your attention to the deliberate CIA-financing and abuse of psychological experiments and psychiatric research in order to refine interrogation techniques and invent new forms of brutal torture that were introduced into South America (Chile, Argentinia, too name the most studied countries) in the period 1970-1990 in order to stop the developmentalist policies of popular and democratic governments in that continent. Martin Rees never refers to the drama's that were caused as a consequence of the USA claim to world hegemony, a claim that remains that of president Barack Obama's.

Thank you, Diederik, for giving attention to this letter. I know you will endorse some or most of my arguments, even if you personally as a quantum physicist are mainly free from political and economic pressure in your scientific work.

In all friendship,

Dr. Eric Rosseel

Retired academician
Former Associate Director CLEA VUB
Brussels 10th of March, 2009
.

De Onzijdige God

2009-03-09T16:19:00.005+01:00

Het is geen verrassing voor me te lezen dat het woord "god" in het middelnederlands (in de Middeleeuwen dus) onzijdig was: HET god dus. God betekent vermoedelijk "de/het aangeroepene" en dat kon dus zowel een persoon (een overleden figuur van de gemeenschap, een overleden leermeester, een heilige, enz.) als een ding (hemellichamen, natuurkrachten, e.d.) zijn, die "aangeroepen" werd. Die werd zo in de geest, de geheugenruimte, het innerlijk blikveld, van de "roeper" binnengehaald (net zoals Mozes en Abraham visioenen kregen en bezocht werden door Jahweh of boodschappers, met name "engelen" - Grieks angelos = boodschapper). En de "aangeroepene", die de geest van de "roeper bezocht", kon geraadpleegd worden. God de Vader was dus maar één van de mogelijke "oproepbare" personen, Jezus of Maria of de Heilige Antonius of Rita waren anderen. De concentratie op personen, naarmate de wetenschap de natuurkrachten verklaarde, zorgde ervoor dat god niet langer een onzijdig woord was, maar mannelijk werd en aangevuld werd met het woord "godin", een woord dat voorheen niet bestond en pas in de 16de eeuw opdook onder invloed van de Renaissance en het vernieuwde contact met het godendom van de klassieke Griekse en Romeinse "mythologie". Het god werd dus de God, en via het opgedrongen theologisch monotheïsme dat het veelgodendom als restant van het heidendom verdrong, werd het uiteindelijk ook in volkse teksten (dus niet in theologische tractaten in het Latijn) gewoon God zonder lidwoord. De oorspronkelijke aanspreektitel was veeleer Heer (de Here Gods, "Lord" in het Engels).

Dit aanroepen van een god is net hetzelfde als wat wij nu doen wanneer we een probleem hebben en in onze gedachten ons richten naar een bevoegd persoon of deskundige waarvan we ons voorstellen wat zijn advies zou zijn. Kortom, we roepen die persoon in onze voorstellingsruimte op en "vragen" hem te spreken en ons raad te geven. In wezen blijven dat soort gedachten en dialogen in onze geest dus identiek met de vroegere visioenen, wanen en "hallucinaties".

Pas als we vinden dat een persoon nu spreekt met verkeerde "goden" die hem/haar eerder bedreigen dan nuchtere raad geven ("demonen", "boze geesten"), spreken we anno 2009 van "hallucinaties", psychotische voorstellingen of paranoia. Zoals de neurobioloog Humberto Maturana schreef: "Neurologisch gesproken kan ons zenuwstelsel geen onderscheid maken tussen een waarneming en een hallucinatie". Daar heb je een derde voor nodig: je ouders, een geneesheer of je eigen Ego.
.